Rozmowa · Przekonywanie

Nie ma najmniejszego sensu stosować tu jakiejś manipulacji. Jesteś towarzyską bestią. Po prostu spytaj!

„Pani Leno, bardzo chętnie posłucham o tych różnych bajeranckich kryptydach, które badaliście. Opowie mi pani o paru?”

„Och, z największą przyjemnością!”

„Jaka jest najmniejsza kryptyda?”

Porucznik nachyla się w twoim kierunku. „Ej, obiecałeś, że to będzie tylko jedna kryptyda”.

„Tak, dobrze, możemy na razie zająć się czymś innym”. (Niehonorowo jest lekceważyć obietnicę).

Kiwa z aprobatą głową.

„Ale, Kim... ty też na pewno chciałbyś posłuchać o jeszcze jednej kryptydzie”.

Porucznik zamyśla się na moment.

Coś w nim pęka.

„Aa, pieprzyć to. Niech będzie, więcej kryptyd”.

Uśmiecha się. „No więc najmniejsza kryptyda to Cryobacter katlensis, bakteria jednokomórkowa. Odkryto ją w jednym z najbardziej wysuniętych na północ punktów Katli na Płaskowyżu Borealnym – dokonała tego znana geolożka Catelyn Mijanou jakieś 70 lat temu”.

„Co jest w niej takiego wyjątkowego?”

„Odkryta przez Mijanou kolonia bakteryjna przeżyła zamrożona w lodzie przez czas dłuższy, niż można by z wysokim prawdopodobieństwem oszacować – jest bez wątpienia starsza od wszelkich źródeł historycznych”.

„Mijanou zniknęła wkrótce po tym, jak wstrzyknęła sobie odkryte bakterie, które zamierzała zbadać, bez wątpienia z nadzieją na przedłużenie własnego życia”.

„Nie rozumiem. Po co przedłużać sobie życie? Przecież to udręka”.

„Och, skarbeńku. Nie wszystko w życiu jest takie okropne. Ale przedłużanie go ma swoją cenę”.

„Z chwilą, gdy Mijanou wprowadziła do swojego organizmu bakterię, przestała się starzeć, ale zaczęła jednocześnie coraz bardziej dziwaczeć i stała się tak wybuchowa, że nawet najwierniejsi przyjaciele musieli się od niej odsunąć...”

„Możemy przyjąć, że od dziesięcioleci żyje gdzieś w dziczy samotnie, z Cryobacter katlensis w swoim krwiobiegu...”

„Nieśmiertelna bakteria? Nieśmiertelna geolożka? To jakieś szalone historie”.

„Może i szalone. Ale nie niemożliwe. Chociaż...”

„...wszystko ma swoją cenę, skarbeńku”.

„Czyli że gdzieś na świecie żyje nieśmiertelna geolożka?”

„I na dodatek całkiem obłąkana. Z chwilą, gdy wprowadziła do swojego organizmu bakterię, przestała się starzeć, ale zaczęła jednocześnie coraz bardziej dziwaczeć i stała się tak wybuchowa, że nawet najwierniejsi przyjaciele musieli się od niej odsunąć...”

„Możemy przyjąć, że od dziesięcioleci żyje gdzieś w dziczy samotnie, z Cryobacter katlensis w swoim krwiobiegu...”

„Zaraz... Ona ją sobie wstrzyknęła?”

„Tak. Bakteria trwała w lodzie od niepamiętnych czasów. Nietrudno odgadnąć, skąd wziął się ten pomysł”.

„Właściwie to trochę trudno” – patrzy na nią sceptycznie. „Ale proszę kontynuować”.

„Przygotowywała się na koniec czasów. Chciała być świadkiem uroczystości zmierzchu i je uwieczniać”.

„Mhm, Mijanou chętnie mówiła o końcu świata przed swoim nagłym zniknięciem”.

„Wszyscy sądzili, że bakteria doprowadziła ją do obłędu. Ale to naprawdę była genialna ekspertka i może Cryobacter katlensis pozwoliła jej ujrzeć coś, czego inni dostrzec nie potrafili...”

„Ja też zamierzam żyć wiecznie. Jako symbol”.

„Wszystko ma swoją cenę, skarbeńku”.

„Umawialiśmy się na jedną kryptydę, skarbeńku”.

„Jeszcze tylko jedna, góra dwie. Proszę, proszę”.

Szczerzy się. „Takiej prośbie odmówić nie mogę. No więc... najmniejsza kryptyda to Cryobacter katlensis, bakteria jednokomórkowa. Odkryto ją w jednym z najbardziej wysuniętych na północ punktów Katli na Płaskowyżu Borealnym – dokonała tego znana geolożka Catelyn Mijanou jakieś 70 lat temu”.

„Ale, ale... To jest o wiele ciekawsze niż moja prawdziwa praca”.

„Twoja praca musi być momentami dość frustrująca. No dobrze, to jeszcze tylko jedna czy dwie...” – szczerzy się.

„No więc najmniejsza kryptyda to Cryobacter katlensis, bakteria jednokomórkowa. Odkryto ją w jednym z najbardziej wysuniętych na północ punktów Katli na Płaskowyżu Borealnym – dokonała tego znana geolożka Catelyn Mijanou jakieś 70 lat temu”.

„Cryobacter katlensis” – odpowiada bez wahania.

„Cryobacter... katlensis?”

„Tak, bakteria jednokomórkowa odkryta w jednym z najbardziej wysuniętych na północ punktów Katli na Płaskowyżu Borealnym – dokonała tego znana geolożka Catelyn Mijanou jakieś 70 lat temu”.

„Istnieją jakieś niewidzialne kryptydy?”

Porucznik nachyla się w twoim kierunku. „Ej, obiecałeś, że to będzie tylko jedna kryptyda”.

„Tak, dobrze, możemy na razie zająć się czymś innym”. (Niehonorowo jest lekceważyć obietnicę).

Kiwa z aprobatą głową.

„Ale, Kim... ty też na pewno chciałbyś posłuchać o jeszcze jednej kryptydzie”.

Porucznik zamyśla się na moment.

Coś w nim pęka.

„Aa, pieprzyć to. Niech będzie, więcej kryptyd”.

„Odpowiedź brzmi: tak, istnieje niewidzialna kryptyda”.

„Co to za jedna?”

„Col Do Ma Ma Daqua, albo »cienki szept dźwięku«. I jest to bardzo trafne określenie, bo mówimy tu o samopowielających się falach dźwiękowych, niewidzialnych i nieuchwytnych! Ta istota bardzo się nas boi, co sprawia, że niezwykle trudno ją wyśledzić”.

Nazwę „Col Do Ma Ma Daqua” można też przetłumaczyć jako „delikatny, niski szept”.

„Jakie istnieją dowody, że to zwierzę jest dźwiękiem?”

„Mnóstwo. To właśnie dowody doprowadziły do tego odkrycia. W latach dwudziestych grupa ornitologów – to jest badaczy ptaków – z Areopagu testowała nową technikę nagrywania, pozwalającą uchwycić dźwięki spoza zakresu słyszenia ludzkiego”.

„Gdy odtworzyli swoje nagrania z podnóża pasma górskiego Ea, wychwycili... pewne anomalie, pozornie przypadkowe, ale po dokładniejszej analizie okazało się, że zgodne są z przebiegiem fal akustycznych ptaków śpiewających...”

Po prostu kiwnij z zapałem głową.

„Naukowcy wkrótce odkryli, że mogą śledzić, a nawet przewidywać wzory interpretowane jako odżywianie się, rytuały godowe i migracje, badając fale dźwiękowe w ściśle ograniczonym zakresie częstotliwości ultradźwiękowych, wyższych nawet od wszelkich tych, jakie wydawać mogą nietoperze”.

Kiedy mówi o tych dziwnych stworzeniach, przechodzi ogromną zmianę. W pewną siebie kobietę.