Rozmowa · Przekonywanie

„Co, rzecz jasna, stanowi z pewnością ogromną przewagę ewolucyjną. Ale może wystarczy już na dziś tej biologii spekulatywnej?”

„Wiedziałem, Kim! Nie jesteś człowiekiem!”

Raczy Lenę spojrzeniem wyrażającym coś pomiędzy zdegustowaniem a irytacją. „Miesza mu pani w głowie”.

„Proszę, nie zrozumcie mnie źle. Określenie człowiek w potocznym tego słowa użyciu nie jest, w przeciwieństwie do użycia związanego ściśle z systematyką, kategorią taksonomiczną. Praktycznie rzecz biorąc, odnosi się do was obu...”

Spogląda życzliwie na porucznika. „...choć Seolici mają pewne cechy szczególne. Czy też atuty, jeśli wolicie”.

„Tak, atuty typu bardziej łuszczącej się woskowiny, jak słyszałem. Nic nie napawa większą dumą z własnej rasy niż spekulatywna biologia ewolucyjna. Może już jej na dziś wystarczy?”

„Ha, czyli dlatego ja zawsze muszę być liderem. Prawda, Kim?”

Spogląda na ciebie ze zdziwieniem i szczerym pożałowaniem. „Zaczynam się zastanawiać, czy jednak ja nie powinienem”.

„Proszę, nie zrozumcie mnie źle! Nie chciałam przez to powiedzieć, że Seolici są gorsi od nas. Pod wieloma względami” – zwraca się do porucznika – „jesteście doskonalsi. Wasza woskowina, na przykład, nie ma przykrego zapachu jak nasza”.

„Jest chyba na to nazwa: rasizm”.

„Nie chciałam przez to powiedzieć, że Seolici są w jakiś sposób gorsi od nas. Pod pewnymi względami są doskonalsi. Każdy gatunek ma swoje zalety i słabości”.

„Życzliwa zielona małpa też w pewnym sensie jest bardziej ludzka od nas – wspaniałomyślność, jaką okazała, jest wśród ludzi rzadko spotykana”.

„Oczywiście życzliwość to niekoniecznie ewolucyjny atut...”

„Czyli że... Kim nie jest człowiekiem? Wiedziałem!”

„Człowiek nie jest tutaj właściwą kategoryzacją. Z punktu widzenia prawa i etyki twój partner jest osobą, tak jak i ty, więc równie dobrze możesz uważać go za człowieka”.

„Och”.

„Niektórzy utrzymują, że życzliwą zieloną małpę również należałoby zaliczyć do ludzi, zwłaszcza że udowodniła swój humanitaryzm. Ja jednak z braku dostatecznych informacji wstrzymuję się od opinii”.

„Nie, jestem raczej pewien, że Kim nie jest człowiekiem w żadnym tego słowa znaczeniu”.

„Co masz na myśli?”

„Wydaje się nie mieć żadnych wad charakteru. Żaden człowiek nie jest tak doskonały”.

„Hmm...” – zastanawia się. „Niektórzy utrzymują, że życzliwą zieloną małpę również należałoby zaliczyć do ludzi, zwłaszcza że udowodniła swój humanitaryzm. Ja jednak z braku dostatecznych informacji wstrzymuję się od opinii”.

„Czemu nie ma pani więcej informacji?”

„Małpa jest bardzo nieśmiała. Woli obserwować aktywność człowieka z odległości i podchodzi tylko wtedy, kiedy uzna, że jej interwencja jest konieczna do ocalenia czyjegoś życia. Żadnemu badaczowi nie udało się jej wytropić. Nawet Morellowi. Jest niezwykle tajemnicza. Trudno mi powiedzieć o niej coś więcej”.

„Próbowała pani kiedyś osobiście znaleźć zieloną małpę?”

„Mój mąż próbował, ale to nieśmiała istota, która ujawnia się przed człowiekiem tylko wtedy, gdy uzna, że jej interwencja jest konieczna do ocalenia czyjegoś życia. Żaden badacz nie zdołał jej dotąd wytropić. Jest niezwykle tajemnicza. Trudno mi powiedzieć o niej coś więcej”.

„Tacy jak on, odróżniający się... nie mają tu miejsca”.

„Hmmm... Chyba nie mogę się z tym zgodzić, skarbeńku. W każdym razie niektórzy utrzymują, że życzliwą zieloną małpę również należałoby zaliczyć do ludzi, zwłaszcza że udowodniła swój humanitaryzm. Ja jednak z braku dostatecznych informacji wstrzymuję się od opinii”.

„Jest czaderski, jak nie z tego świata”.

„I nie wątpię, że jest gorszy od naszego gatunku”.

„Umawialiśmy się na jedną kryptydę, skarbeńku”.

„Ale, ale... To jest o wiele ciekawsze niż moja prawdziwa praca”.

„Twoja praca musi być momentami dość frustrująca. No dobrze, to jeszcze tylko jedna czy dwie...” – szczerzy się.

„Kryptyda na twoim długopisie to życzliwa zielona małpa”.

„Widziano ją w Południowym Safre podczas wojny. Odwiedzała nocą bunkry i leczyła rannych żołnierzy swoją śliną”.

„To nasz najbliższy krewniak wśród kryptyd. Ta sama rodzina, inny rodzaj, taksonomicznie rzecz biorąc”.

„Jeszcze tylko jedna, może dwie. Proszę, proszę”.

„Takiej prośbie odmówić nie mogę”.

„No więc kryptyda na twoim długopisie to życzliwa zielona małpa”.

„Tak! To życzliwa zielona małpa. Legenda wojenna i nieodkryty jeszcze przedstawiciel rzędu naczelnych”.

„Jaka jest największa kryptyda?”

Porucznik nachyla się w twoim kierunku. „Ej, obiecałeś, że to będzie tylko jedna kryptyda”.

„Tak, dobrze, możemy na razie zająć się czymś innym”. (Niehonorowo jest lekceważyć obietnicę).

„Cieszę się, że tak to widzisz” – kiwa z aprobatą głową. „Mamy tu coś jeszcze do zrobienia?”

„Ale, Kim... ty też na pewno chciałbyś posłuchać o jeszcze jednej kryptydzie”.

Porucznik zamyśla się na moment.

Coś w nim pęka.

„Aa, pieprzyć to. Niech będzie, więcej kryptyd”.

Uśmiecha się. „No więc największa kryptyda to oczywiście straszliwy Olbrzym z Koko Nur”.

„Olbrzym zamieszkuje najbardziej jałowe obszary rozległej pustyni Koko Nur w Samarze Południowej, rzucając dziwne światło na te wysuszone pustkowia”.

„A jak duży jest dokładnie?”

„Nikt nie wie na pewno. Jest jak potworna góra wyłaniająca się zza horyzontu i rozrastająca się tak, że zakrywa znaczną część twojego pola widzenia”.

„Bzdura” – przerywa porucznik. „Żadne zwierzę nie jest aż takie duże. To na pewno złudzenie”.

„Właśnie dlatego jest tak osobliwy – gatunek rzucający wyzwanie poznaniu naukowemu. Olbrzym z Koko Nur musi być największym stworzeniem, jakie nasza planeta jest w stanie utrzymać”.

„Bo widzisz, istnieje granica tego, jak wielki metabolizm może rozwinąć się w ramach ekosystemu. Niektórzy twierdzą, że anomalia grawitacyjna pod pustynią Koko Nur mogła umożliwić powstanie istoty o tak monstrualnych rozmiarach”.

Ekstra. Zajebisty temat. Potrzebujesz tego więcej.

Anomalia grawitacyjna? Podoba mi się. Cała ta paranaukowa gadka rządzi.

„Jest niebezpieczny?”

„Wielką światłość z Koko Nur tubylcy postrzegają jako zły omen. Niektórzy twierdzą, że to fatamorgana. Dla innych to niewyobrażalny los”.

„Zaraz... Jak to »dziwne światło«?”

„Może to miraż... a może jakaś psychogenna światłość” – wyraźnie nie ma zamiaru ciągnąć tego tematu.