Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Cześć, skarbeńku. Jak się masz?” – w jej głosie słychać zmęczenie.

Pod oczami ma wielkie sińce. Jest zupełnie wyczerpana.

Spytała o ciebie, bo boi się, co usłyszy na temat pułapek. Ale to o nich właśnie chce się dowiedzieć więcej.

„Co do pani przypinki...”

„Natknąłem się na wybrzeżu na pani męża”.

„Nie może być! Co z nim? Mówił, dlaczego dotąd nie wrócił?” – staruszka splata dłonie na swoim kocu.

„Wszystko z nim dobrze, proszę pani. Nie mógł wrócić wcześniej, bo śluza na kanale uległa uszkodzeniu. A teraz kończy jeszcze kilka rzeczy”.

„O tak, cały Morell. Na pewno się do tego wszystkiego przeziębi, już tyle czasu tam spędził...”

„Ale ulżyło mi, kiedy już wiem, że nic mu nie jest. Dziękuję, że choć trochę uspokoiłeś skołatane nerwy staruszki”.

Może teraz powie coś więcej o tych fascynujących kryptydach. Oderwie myśli od tego wszystkiego...

Tyle że nie uspokoiłeś. Świat jest pełen zagrożeń, nasze starzejące się ciała zawodzą... Jej serce będzie pełne strachu, dopóki Morell bezpiecznie do niej nie wróci.

„Wszystko z nim dobrze, proszę pani. Nie mógł wrócić wcześniej, bo śluza na kanale była uszkodzona. Teraz kończy jeszcze parę rzeczy...”

„Wszystko z nim dobrze, proszę pani. Nie mógł wrócić wcześniej, bo śluza na kanale uległa uszkodzeniu. Ale wkrótce powinien być z powrotem”.

„Mam nadzieję! Na pewno się przeziębi, już tyle czasu tam spędził...”

„Wszystko z nim dobrze. Nie mógł wcześniej wrócić, bo śluza na kanale była uszkodzona. Na pewno niedługo tu będzie”.

„Na tę chwilę to wszystko, proszę pani”. [Odejdź].

„Komisarzu... Głupio mi prosić, ale dałoby się jeszcze raz sprawdzić te pułapki? Jeśli akurat tam będziesz... Prawdę powiedziawszy, wiem, że Gary się do tego nie kwapi, a o zdrowie mojego męża się boję...”

„Przykro mi, mam już zbyt wiele rzeczy na głowie. Życzę pani wszystkiego dobrego”. (Odrzuć zadanie).

„Rozumiem. Powodzenia w obowiązkach” – uśmiecha się do ciebie, próbując jak najlepiej ukryć rozczarowanie.

„Dobrze, skoro tak stawia pani sprawę... to pomogę”. (Przyjmij zadanie).

„Dziękuję serdecznie. Tylko się tam nie przezięb!” – uśmiecha się do ciebie promiennie.

„Chwileczkę, komisarzu...” – uśmiecha się do ciebie nerwowo. „Jeśli znów spotkasz mojego męża... powiedz mu, proszę, że się martwię i żeby szybko wracał”.

Zrób to. Kto wie, jakie kryptozoologiczne tajemnice odkryjesz?

„Przepraszam, ale nie chcę się mieszać w pani sprawy”. (Odrzuć zadanie).

„Rozumiem, skarbeńku. Powodzenia w śledztwie”.

„Oczywiście, proszę pani”. (Przyjmij zadanie).

„Och, dziękuję ci, skarbeńku. I powodzenia w śledztwie”.

„Śluza na kanale uległa uszkodzeniu, więc pani mąż utknął zapewne po prostu na drugiej stronie wybrzeża”.

„Ojej! Co się stało ze śluzą?”

„Może pani nie uwierzy, ale wygląda na to, że jakiś wariat wjechał w nią swoim powozem motorowym”.

„Skarbeńku, gdyby nie ty, czekałaby mnie kolejna bezsenna noc. Dziękuję ci, z głębi serca!”

„Nie ma problemu, proszę pani”.

„Posłuchaj, skarbeńku. Głupio mi o to prosić, ale jeśli twoje śledztwo zawiedzie cię przypadkiem na drugą stronę wybrzeża, pamiętaj o moim mężu...”

Oczywiście. Jesteś policjantem. Urodzonym do takich rzeczy.

Poszukiwania wiedzy nigdy się nie kończą!

„A jeśli go spotkasz, powiedz mu, że Lena czeka w Whirling. Praca potrafi pochłonąć go bez reszty, więc może nawet nie wiedzieć, że naprawili już śluzę. A na zewnątrz jest tak zimno...”

„I tak zmarnowałem już na tę poboczną sprawę więcej czasu, niż powinienem”. (Odrzuć zadanie).

„Och, oczywiście, skarbeńku. Rozumiem” – uśmiecha się szeroko, próbując ukryć swoje rozczarowanie.

„Jeśli go spotkam, dam mu znać, że jest pani tutaj. O ile kiedykolwiek tam trafię”. (Przyjmij zadanie).

„Och, kochany jesteś! Dziękuję, skarbeńku”.

To z pewnością doprowadzi cię do kryptozoologicznej tajemnicy i tego wyjątkowo rzadkiego owada...

Tak! Szemrane badania naukowe to dokładnie to, czego ci teraz potrzeba. Podkręćmy to nudziarskie śledztwo w sprawie morderstwa.

„Nie mam zielonego pojęcia”.

„Cokolwiek by to nie było, jestem ci wdzięczna. Oszczędziłeś mi kolejnej bezsennej nocy”.

„To pewnie jakiś problem techniczny”.

„Krąży plotka, że zniszczyła ją jakaś dziwna, nowa kryptyda”.

„Teraz to już sobie dworujesz ze starszej kobiety! W każdym razie dziękuję, że się tym zainteresowałeś. Trochę mi ulżyło”.

„Ja ją uszkodziłem. Wjechałem swoim powozem motorowym w billboard nad śluzą, blokując wrota”.

„Och, skarbeńku... Dobrze, że to przeżyłeś. I dziękuję ci za tę informację – oszczędzi mi kolejnej bezsennej nocy”.

„Nie zgadnie pani – jest zablokowana przez wielką reklamę masła. Wpadła prosto do wody!”

„Skarbeńku, gdyby nie ty, czekałaby mnie kolejna bezsenna noc. Dziękuję ci, z głębi serca!”

„Na jakiej ekspedycji był pani mąż?”

„To po prostu praca w terenie, skarbeńku. Morell jest świetnie wyszkolonym naukowcem. Razem ze swoim asystentem, Garym, badają niezwykle rzadki gatunek owada...”

„Ale powinni już być z powrotem. Mieli tylko zastawić kilka pułapek za śluzą i wrócić w poniedziałek...” – wzdycha. „Co ich zatrzymało?”

Śluza! Była uszkodzona. Może to jej wina?

„Przebywają w jakiejś niebezpiecznej dzielnicy?”

„W pobliżu jest jakaś stara wioska rybacka bez nazwy, ale nigdy nie było tam żadnych kłopotów...” – przerywa, po czym kontynuuje zafrasowana. „Mamy tu dużą przestępczość, prawda?”

„Ciężka sprawa. Mam nadzieję, że pani mąż wkrótce wróci”. (Odrzuć zadanie).

„Cóż, dziękuję za poświęcony czas, komisarzu. Pewnie niepotrzebnie się zamartwiam. Na pewno niebawem wrócą...”

W jej głosie pobrzmiewa rozczarowanie, którego nie jest w stanie zbyt dobrze ukryć.