Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

Taksując cię, marszczy czoło. „Na pewno nie jest aż tak źle...”

Czujesz, że nie będzie cię oceniała. Czego byś nie powiedział.

„Oby miała pani rację. Mam nadzieję, że nie jest aż tak źle...”

„Wiesz, gdzie jesteśmy, prawda?”

„Jesteśmy w barze Whirling-in-Rags”.

„Zgadza się. A gdzie mieści się Whirling?”

„W... Revacholu?”

„Właśnie tak. Jesteśmy w dumnym mieście o nazwie Revachol”.

„Wiem tylko, że w latach trzydziestych Revachol był naprawdę czadowy”.

„Nowe! Dyskoteki! To było całą wieczność temu...” – w jej oczach pojawia się blask tych cudownych lat, gdy w mieście wszytko było możliwe.

„Wiele się zmieniło, ale to nadal najpiękniejsze miasto świata, perła błyszcząca wśród piasków i lasów. Każdy to potwierdza, nawet cudzoziemcy” – przerywa, obserwując wyraz twojej twarzy. Wyglądasz chyba na zdezorientowanego.

„A skoro o historii mowa, wiesz, który mamy rok, prawda?”

„Kiepski, czterdziesty któryś rok mojego życia. A może pięćdziesiąty? Nie wiem nawet, ile mam lat”.

„Oj, już, już. Mamy rok 51 i właśnie zaczęła się wiosna. Z pewnością nadchodzą lepsze dni”.

Wygląda na zdenerwowaną. Jej dłonie wygładzają zmarszczki na okrywającym ją kocu, nawet kiedy próbuje dodać ci otuchy.

Porucznik przygląda ci się, pocierając brodę.

Zaczynam podejrzewać, że faktycznie kompletnie dryfujesz w tej rzeczywistości – myśli porucznik. Jakim cudem jest aż tak źle? No nic. Siedzimy w tym teraz razem.

Na zewnątrz wiosenny deszcz wsiąka w szczeliny murów i brukowane ulice, spływa w kratki ściekowe. W dół, coraz głębiej, aż do kanałów... Nad ziemię wznoszą się pierwsze tegoroczne konwalie.

„Widzę, że wiele cię to kosztuje, więc jeszcze tylko jedno pytanie. Pod czyimi rządami żyjemy? Jaki mamy ustrój?”

„Policyjny. Żyjemy w państwie policyjnym”.

„Tak się składa...” – unosi palec – „...że właśnie nie. Można tak powiedzieć o niemal każdej innej nacji, ale nie o Revacholu. To jeszcze raz, komisarzu: jaki mamy ustrój?”

Psiakrew, a tak mi się marzyło, że to świat glin. No dobrze, pomyślmy...

„Nasi przywódcy to mężni wojownicy, którzy przemierzają równiny na swych wierzchowcach”.

„Och... nie, nic z tych rzeczy, złotko. Revachol to Strefa Kontroli rządzona przez sojusz obcych mocarstw, tak zwaną Koalicję. Z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic. Dawno spadł z siodła”.

O nie. Trafiliśmy do jakiegoś słabego świata, gdzie każdy jest miękką fają...

„Skoro nie ma rządu, to czemu są policjanci?”

„Ojej...” – kręci głową nagle zaniepokojona. „A tak dobrze ci szło. W Revacholu nie ma policji w tradycyjnym sensie. Kształt służb porządkowych to od czasów Rewolucji skomplikowana kwestia...”

„Ale na dziś chyba już wystarczy, skarbeńku. Wyglądasz na zmęczonego. Poza tym nie jestem najwłaściwszą osobą do objaśniania tak poważnych tematów...”

Zaczęła się bać. Zrozumiała, że naprawdę masz uszkodzony mózg.

„O jakiej Rewolucji pani mówiła?”

„Zakończonej porażką, nad czym ubolewam. Ludzie z tego archipelagu próbowali stworzyć coś nowego, coś innego. Reszta świata nie była zachwycona i postanowiła to ukrócić. Od tamtych wydarzeń minęły czterdzieści dwa lata”.

„Co to ma wspólnego z nieobecnością jakiejkolwiek policji?”

„Ma coś wspólnego ze wszystkim. Naprawdę nie wiem, jak to lepiej wytłumaczyć...”

Jestem tylko biedną kobietą – myśli. Cóż mogę wiedzieć o takich sprawach i jak miałabym ci pomóc?

„Kto mógłby powiedzieć mi coś więcej?” (Zakończ).

„Ktoś bardziej obeznany z kwestiami natury ogólnej? Spytaj może...” – odwraca się w kierunku porucznika.

„Nie” – odwraca wzrok. „Nie jestem chodzącą encyklopedią. I przewodnikiem też być nie zamierzam. Jestem funkcjonariuszem policji”.

„Oczywiście” – znów zwraca się do ciebie. „W takim razie nie wiem, może ktoś bogaty? Pieniądze idą w parze z wiedzą. Choć nie wiem, gdzie w Martinaise należałoby szukać bogaczy...”

„Ale dziękuję ci, skarbeńku. Dzięki tobie przez chwilę zapomniałam o zmartwieniach” – spogląda na ciebie z uśmiechem, który szybko ustępuje miejsca wyrazowi zatroskania.

„Ktoś lepiej zorientowany w takich tematach. Może ktoś bogaty. Pieniądze idą w parze z wiedzą. Choć nie wiem, gdzie w Martinaise należałoby szukać bogaczy...”

„No... trudno powiedzieć, komisarzu. Przykro mi. Bogaci ludzie często mają dużą wiedzę, ale na próżno szukać takich w Martinaise”.

„To... jak mi poszło?”

„Do pewnego momentu dobrze ci szło. Faktycznie masz problemy z pamięcią. Z przypomnieniem sobie miejsc i wydarzeń – słowem, tego, co odnosi się do rzeczywistości. To bardzo dziwne...”

Rozlega się westchnięcie. Porucznik zatapia się w lekturze swojego notatnika.

„Ale może świat potrzebuje właśnie takiego świeżego spojrzenia. I – choć nie jestem lekarzem – takie przypadki amnezji są często przejściowe. Nie warto więc przesadnie się martwić”.

Mówi to szczerze. Zamartwianie się nic ci nie da.

„Nie poszło ci najlepiej, złotko. Faktycznie masz problemy z pamięcią. Z przypomnieniem sobie miejsc i wydarzeń – słowem, tego, co odnosi się do rzeczywistości. To bardzo dziwne...”

„Ojej, to naprawdę niepokojące. Powinieneś to wiedzieć, skoro jesteś jednym z nich. W Revacholu nie ma policji w tradycyjnym sensie. Kształt służb porządkowych to od czasów Rewolucji skomplikowana kwestia...”

„Nie wiem nawet, co powiedzieć. Ale rozczarowanie...”

„Faktycznie jest to dość rozczarowujące. Wielu ludzi życzyłoby sobie, żebyśmy mieli jakąś reprezentację. Prowadzone są rozmowy... ale póki co zostaje nam MOR”.

„Bardzo bym chciał myśleć, że rządy proletariatu, ale coś mi mówi, że jednak nie”.

„Oj, skarbeńku...” – uśmiecha się smutno. „Zdecydowanie tak nie jest. Żyli kiedyś ludzie, którzy tak myśleli – ludzie, którzy tego chcieli – ale... żaden z nich się nie ostał”.

„Revachol to Strefa Kontroli rządzona przez sojusz obcych mocarstw, tak zwaną Koalicję. Z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic. I to zdecydowanie nie jest dyktatura proletariatu”.

Ale policja wciąż istnieje...

„Zdaje się, że Revacholem rządzi coś zwanego... Koalicją?”

„Zgadza się, skarbeńku! Revachol to tak zwana Strefa Kontroli, rządzona przez sojusz obcych mocarstw. Niestety, z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic...”

„Radio wypacza postrzeganie przez ludzkie umysły rzeczywistości, ukrywając, kto tak naprawdę nami rządzi: cudzoziemcy i kobiety”.

„Och... nie, nic z tych rzeczy, złotko. Revachol to Strefa Kontroli rządzona przez sojusz obcych mocarstw, tak zwaną Koalicję. Z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic. A już na pewno nie jest to matriarchat”.

Próbuje nie wspominać o cudzoziemcach. To dlatego, że jest kobietą. Może cię okłamuje...

„Może jakąś demokrację?”