Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Skarbeńku, chciałabym, żeby to było takie proste. Ale nie jest. Morell tak ochoczo wziął moją opowieść za dowód na istnienie straszyka...”

„Ale... Morell powiedział mi, że go pani widziała”.

„To dla niego powód do dumy. Zawsze wszystkim opowiada...”

„Nieważne”.

„No dobrze...” – rozgląda się. „Na mnie chyba już pora. Żaden tu ze mnie pożytek...”

„Zrezygnowała pani z szukania straszyka”.

„Po prostu... mam wątpliwości, skarbeńku. To wszystko. Każdego czasem dopadają”.

„Ma pani wątpliwości? Co do czego?”

„Jest pani jakby... w defensywie”.

„Zmieniłem zdanie. Jednak pomogę pani w poszukiwaniu męża”.

„A więc pani mąż jest kimś w rodzaju naukowca?”

„O tak” – potwierdza z pewną dumą. „Zoologiem, a dokładniej kryptozoologiem”.

„Czym jest kryptozoologia?”

„To pseudonauka, która próbuje usankcjonować badania nad mitologicznymi stworzeniami i legendami miejskimi” – porucznik ewidentnie nie jest pod wrażeniem.

„To jeden punkt widzenia. Każdy ma prawo do swojej opinii...”

Nauczyła się swobodnie zbywać takie obelgi, ale nadal nie pozostaje na nie obojętna.

„Przepraszam panią. Nie chciałem w żaden sposób podważać pani hobby”.

„To nie hobby, złotko. To dziedzina zoologii skupiająca się na gatunkach zwierząt tak niezwykle rzadkich, że wielu uważa je za wymarłe lub nawet zmyślone...”

„Poszukiwania takich gatunków – zwanych kryptydami – są trudne i często niewdzięczne, a prawda jest taka, że wielu naukowców jest zbyt leniwych, by je prowadzić. Współcześnie uniwersytety nie są szczególnie zainteresowane wspieraniem prawdziwych badań”.

Jakość badań na revacholskich uniwersytetach rzeczywiście spada, wątpisz jednak, żeby akademicka elita kiedykolwiek okazała zainteresowanie kryptozoologią.

Całkowicie zinternalizowała trudy swojego męża. To teraz również jej trudy.

„To po prostu dziedzina zoologii skupiająca się na gatunkach zwierząt tak niezwykle rzadkich, że wielu uważa je za wymarłe lub nawet zmyślone...”

„Okazuje się, że śluza uległa uszkodzeniu, więc pani mąż utknął zapewne po prostu na dalszej części wybrzeża. Już ją naprawili, więc powinien niedługo wrócić”.

Jej oczy rozbłyskują. „To wspaniałe wieści!”

„Dziękuję, złotko. Tyle już zrobiłeś, ale jeśli twoje śledztwo zawiedzie cię przypadkiem na drugą stronę wybrzeża, pamiętaj o moim mężu...”

No pewnie. Zrób to. Kto wie, jakie czekają na ciebie tajemnice?

Poszukiwania wiedzy nigdy się nie kończą!

„Uzupełniłem przynętę w pustej pułapce... Gdzie jest Morell?”

„Dziękuję ci, złotko” – sili się dla ciebie na uśmiech.

Sili się na zmęczony uśmiech. Opuściła ją wcześniejsza żywiołowość.

„Morell nie czuje się jeszcze dobrze. Przekonałam go, żeby został u Gary'ego i odpoczywał” – spogląda w dół, zawieszając wzrok na swoich dłoniach. „Niestety, zimno mocno dało się mu we znaki”.

„Tak pewnie będzie lepiej. W tych trzcinach jest okropnie zimno”.

„Przepraszam cię, złotko. Tyle razy musiałeś się przez nie przedzierać. Uroki pracy w terenie – to zabawa dla młodych”.

Głos jej się trzęsie. O co tu chodzi?

„To... kto zajrzy do pułapek?”

„Morell w końcu to zrobi. Albo może namówimy Gary'ego, żeby tam wrócił...”

Porucznik wbija wzrok w swój pokryty błotem but. Nie mówi ani słowa.

„Zajmę się tym”. (Przyjmij zadanie).

„To już naprawdę przesada, skarbeńku. Dziękuję ci za poświęcenie, ale słyszę, że też już cię męczy kaszel”.

Jebać ten kaszel. Nic się nie stanie. Twoje płuca są szczelnie pokryte silnie antybakteryjnym tytoniem. Jesteś nie do zatrzymania.

Bardzo dziwne. Czemu nie pozwala ci się tym zająć? Jakby się poddała.

„Życzę powodzenia. Ja mam już dość uganiania się za robactwem”.

„Całkowicie rozumiem, skarbeńku. Wierz mi, tak będzie lepiej. I bardzo ci dziękuję za wszystko, co dla nas zrobiłeś” – kiwa głową z subtelnym smutnym uśmiechem.

Bardzo dziwne... Masz przeczucie, że nie zgodziłaby się, nawet gdybyś zgłosił się na ochotnika. Czemu?

„A więc raz jeszcze w wyłom!” (Przyjmij zadanie z nieuzasadnionym optymizmem).

„Coś mi mówi, że znów muszę to zrobić ja”.

„Nie” – tym razem jest stanowcza. „Nie musisz tego robić. Dość już tego biegania na posyłki. Morell się tym zajmie. Albo Gary. Ty masz swoją pracę, a ja zabrałam już wszystkim dość czasu”.

Bądźmy poważni – Gary nic tu nie pomoże.

Tak wiele już zrobiłeś... Nie możesz zostawić tej szarańczy, żeby czekała samotnie, bez żadnego świadka, aż pojawi się duch trzcin...

„On się poddał, a ja mam biegać na posyłki?”

„Przepraszam cię, złotko. To ja kazałam mu zostać w domu. W tych kwestiach jest taki uparty... Na szczęście kaszel zniechęcił go do sprzeciwu”.

„Zostali tylko najtwardsi zawodnicy, co?”

„Tak” – uśmiecha się niepewnie. „Praca w terenie to zabawa dla młodych...”

„Proszę opowiedzieć mi więcej o tym rzadkim insekcie, którego szuka pani mąż”.

„Och, skarbeńku, jest fascynujący...” – opanowuje się. „Ale nie będę cię zanudzać entomologicznymi szczegółami”.

Porucznik rzuca ci spojrzenie z ukosa.

„Nie, chcę posłuchać o tym insekcie”.

„No cóż...” – zaczyna z pewnym wahaniem. „Właściwie to jest straszyk, ale...”

Ach, tak, phasmatodea, czyli straszyki. Zróżnicowana grupa insektów, których ciała przypominają patyki, liście, takie rzeczy. Kolokwialnie mówiąc, insekty-duchy.

O tak. Teraz będzie ciekawie.