Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

...stratą czasu?

...zwykłym snem?

...kłamstwem?

„...nadzieją głupca” – mówią bezgłośnie jej usta.

I tak po prostu odjeżdża. Silnik gazowy terkocze z wolna, gdy Lena zbliża się do drzwi, popycha je i staje w obliczu zimnego nadmorskiego wiatru.

„Też powinniśmy już iść”.

Gdzieś tam, kilometr na południowy wschód, powiew wiatru wstrząsa budynkiem Felda. Zakurzone okna trzęsą się, wzywając swym dziwnym zimnem. By raz jeszcze spytać wiatr.

„Mogę spytać panią o adres? Na wypadek, gdybym miał jakieś wieści”.

„No dobrze. 1113 Tabernacle Road, Jamrock, ale...”

Wzdycha. Nie sądzi, żeby miał ci się przydać.

„To była dla mnie przyjemność, proszę pani”. (Zakończ).

„Wzajemnie, skarbeńku” – uruchamia przyciskiem silnik wózka, który z warkotem budzi się do życia. „Dziękuję ci za wszystko. Szczerze. Mimo tego, że ostatecznie okazało się tylko...” – pozostawia to zdanie niedokończone.

„Niech pani na siebie uważa, Leno”. (Zakończ).

„Ty też, skarbeńku” – uruchamia przyciskiem silnik wózka, który budzi się z warkotem. „Dziękuję ci za wszystko. Szczerze. Mimo tego, że ostatecznie okazało się tylko...” – pozostawia to zdanie niedokończone.

„Na pewno nie potrzebuje pani pomocy z powrotem do domu Gary'ego?”

„Och nie. Dziękuję, ale dotrę tam sama – ten staroć ma napęd gazowy” – stuka w swój wózek. „A potem taksówką do domu. To nic wielkiego”.

„A do diabła z tym. Ja wciąż wierzę, że widziała pani straszyka”.

„Człowiek wielkiej wiary” – wygląda przez okno. „Chwilami też to jeszcze widzę. Prawdziwe wspomnienie tego. Jakbym tam była... Nie tylko wspomnienie wspomnienia. Ale tak trudno odróżnić jedno od drugiego...”

Wzniósł się z trzcin w gorący letni dzień... niby dobrotliwy bóg.

„No nic, powinnam się zbierać. Biedny Morell ma gorączkę i muszę go zabrać do domu, do Jamrock. Zanim nadużyjemy gościnności Gary'ego”.

„Rzecz w tym, że nie jest też pani pewna, że to wszystko zmyśliła”.

„Niczego już nie jestem pewna” – wygląda przez okno. „Wiesz, chwilami to jeszcze widzę. Prawdziwe wspomnienie. Nie tylko wspomnienie wspomnienia, choć tak trudno odróżnić jedno od drugiego...”

„Niech będzie, że pani wspomnienia są fałszywe. To nie znaczy, że żadna kryptyda nie istnieje. Poszukajcie innej”.

„Oczywiście, że nie. Nie mówię, że mój przypadek zadaje kłam całej tej dziedzinie. Dokonano w niej pewnych potwierdzonych odkryć. Było też dużo mistyfikacji, ale mimo wszystko...” – przenosi wzrok na drzwi.

Po pierwsze, powiedz, że jej małżeństwo nie było kłamstwem.

Żołądź to nie to samo, co drzewo. Żeby się nim stał, potrzeba czasu, dbałości i troski...

„Czy się pani pomyliła, czy nie, pani związek z Morellem nie opiera się wyłącznie na tym straszyku”.

„Ależ właśnie opiera. Całe lata szukaliśmy tego owada, tropiliśmy go razem. Bez niego czym jesteśmy? Kolejną żałosną parą staruszków...”

„Gdybym nie zawiodła go na tę drogę, mógłby mieć stabilną posadę wykładowcy na uczelni”.

Wiesz, przypomina mi to perykarnaską teorię miłości. Według niej uczucie to jest w gruncie rzeczy sztafetą, ratunkiem od śmierci. Pokolenie po pokoleniu – miłość, która nas łączy, żyje w naszych potomkach. Od tej strony ją podejdź!

„Wie pani, Perykarnasyjczycy teoretyzowali, że miłość jest kluczem do nieśmiertelności...”

„Skarbeńku, Perykarnasyjczycy raczej nie brali pod uwagę osób w moim położeniu” – spogląda na swoje nogi...

„Kiedy się poznaliśmy, jeździłam już na wózku. Nie wiedział, zanim mnie zobaczył... na naszej pierwszej randce. Gdybym nie była jego królową kryptozoologów... Gdybym nie opowiedziała mu tej historii...”

Musi przełknąć ślinę, żeby rozluźnić gardło. Nie pozwala jej to mówić.

„O rany. Miłość jest trudna”.

„Łatwa nie jest...” – wzdycha. „Dość ci już nazawracałam głowy tymi wynurzeniami. Lepiej skończę ten temat, zanim zacznę płakać i zabiorę ci jeszcze więcej czasu”.

„Musisz jednak wiedzieć, że insulindiański straszyk prawdopodobnie nie istnieje. Biegamy jak głupcy za mrzonkami, a życie można przeżyć na milion lepszych sposobów”.

Czyżby? Niektóre z tych sposobów są dosyć paskudne.

„Chodzi mi o to, że insulindiański straszyk prawdopodobnie wcale nie istnieje. I zarzucenie polowań na robaki było słuszną decyzją”.

„Nadal by mu się pani podobała. Te sprawy nie tak działają”.

„Być może. Ale dlaczego w takim razie nie mam odwagi mu powiedzieć?” – wzdycha. „Dość ci już nazawracałam głowy tymi wynurzeniami. Lepiej skończę ten temat, zanim zacznę płakać i zabiorę ci jeszcze więcej czasu”.

„Teraz już rozumiem, czemu nie powiedziała mu pani o swoich wątpliwościach”.

Wzdycha. „Dość ci już nazawracałam głowy tymi wynurzeniami. Lepiej skończę ten temat, zanim zacznę płakać i zabiorę ci jeszcze więcej czasu”.

Nic nie mów.

Wzdycha. „Dość ci już czasu zmarnowałam tymi wynurzeniami. Chyba pora na mnie, bo zaraz zacznę płakać i zabiorę ci go jeszcze więcej”.

„Zwykle kiedy myślę o takich sprawach jak kobiety i małżeństwo, czuję się źle. Kiedy myślę o pani i o Morellu, czuję się dobrze. To chyba coś znaczy, prawda?”

„Ależ oczywiście, że tak. Ale mieliśmy też trudne chwile...” – spogląda na swoje nogi...

„Morell nie znosił być wykładowcą. Przekonała go pani, żeby zaczął robić na tym świecie coś bardziej namacalnego”.

„Ale jeśli jego marzenie spełznie na niczym, to jaki miało to sens? Nie, widzisz...” – spogląda na swoje nogi...

No i? Potrzebuję tu czegoś dobrego do powiedzenia.

Oni dzielą ze sobą tego wszystkiego bardzo wiele.

Ale przecież było, nieprawdaż? Z ziarna może zrodzić się tylko to, co drzemie w środku. Ziarno miłości jest czarne i oleiste.

Ma smak, który tobie jest dobrze znany.

„Kłamstwa zaprowadziły panią aż tu. Po co teraz przestawać?”

„Może to i racja, komisarzu...” – wbija wzrok w swoje nogi...

„Kiedy się poznaliśmy, jeździłam już na wózku. Nie wiedział o tym przed naszą pierwszą randką. Gdybym nie była jego królową kryptozoologów... Gdybym nie opowiedziała mu tej historii...”

Musi przełknąć ślinę, żeby rozluźnić gardło. Nie pozwala jej to mówić.

„Mam rozumieć, że pani to wszystko zmyśliła?”

„Nie! A przynajmniej... tak myślę. Ale Morell tak ochoczo wziął moją opowieść za dowód na istnienie straszyka...”

„A więc nie widziała go pani? Powinienem aresztować panią za kłamstwa”.