Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„...podczas gdy inne straszyki upodabniają się do gałęzi czy liści, ten jest żywą trzciną. Kryje się wśród trzcin na naszym insulindiańskim wybrzeżu”.

„Stąd jego nazwa – insulindiański straszyk. Może zostaniesz jego współodkrywcą, komisarzu?” – patrzy ci w oczy i kiwa głową w zamyśleniu.

W sposobie, w jakim wypowiedziała nazwę istoty, pobrzmiewał podziw.

„Wiedziałem” – wzdycha porucznik. „Będziemy gonić za zmyślonymi owadami u boku kryptozoologów”.

„Wcale nie jest zmyślony, komisarzu, zapewniam”.

W jej głosie pobrzmiewa odrobina urazy, ale też pewność siebie. Zdaje się, że wyprostowała się nieco na swoim wózku.

„Jest po prostu tak nieuchwytny, że większość zoologów głównego nurtu wątpi w jego istnienie”.

„Jest cenny?”

„Och, nie sądzę. Kryptozoologia to nie jest profesja, którą uprawia się dla pieniędzy, skarbeńku”.

„A czy... jest niebezpieczny?”

Śmieje się pod nosem. „Nic podobnego. Inaczej po co by mu były takie zdolności maskowania się?”

„Ma jakieś czadowe moce?”

„Owszem! Potrafi doskonale maskować się wśród trzcin” – jej twarz rozpromienia się na samą myśl. „To dlatego tak długo pozostaje nieodkryty. Całe stulecia”.

Nie ma w tym nic niezwykłego. To jasne, że się maskuje – jak większość insektów. Nie musi nawet przypominać do tego patyka...

„Skąd pomysł, że straszyk jest gdzieś w okolicy?”

„No więc spostrzegli go jacyś figlujący w trzcinach nastolatkowie. Nie wiedzieli, rzecz jasna, z czym mają do czynienia, ale w lokalnej prasie pobieżnie to opisano. Ich spotkanie z niewidzialnym owadem, który upodabnia się do trzciny. Gary podesłał nam ten artykuł”.

Ciekawe. A może to właśnie straszyk skłonił tych nastolatków do figli?

„Może to straszyk skłonił ich do tych figli?”

Śmieje się. „Wątpię. W tej kwestii nastolatki nie potrzebują dodatkowej zachęty”.

„Czyli jedynym dowodem, jaki macie, jest wycinek z gazety?”

„Większość relacji ze spotkań ze straszykami to, rzecz jasna, fałszywe alarmy, ale ten opis idealnie pasował do insulindiańskiego, a oni przecież nie wiedzieli nawet, z czym mają do czynienia!”

W miejsce troski na jej twarzy widnieje teraz entuzjazm. Jej oczy lśnią zza okularów.

„Wygląda pani na bardzo podekscytowaną tą kryptydą”.

„Chyba czuję jakąś wyjątkową osobistą więź z tym insulindiańskim straszykiem... Każdy naukowiec ma swojego pupila”.

„No dobrze. Co w takim razie jest takiego wyjątkowego w tym patykorobalu?” (Przejdź dalej).

„Ojej, chyba nie potrafię tego zbyt dobrze wytłumaczyć. Uwierz mi, że jest wyjątkowy...” – kobieta czerwieni się zakłopotana.

„Morell lepiej by to wyjaśnił. Szkoda, że go tu nie ma. Opowiedziałby ci o tym tak, że od razu byś zrozumiał”.

„Szczerze powiedziawszy, ten stwór brzmi jak kryptyda. Nie chodzi przypadkiem o coś w rodzaju... Gnoma z Geromy, prawda?”

Wyczuwam pseudonaukę – myśli. Nie jest jej wielkim fanem.

„Jest po prostu tak nieuchwytny, że większość zoologów głównego nurtu wątpi w jego istnienie”.

„Głównego nurtu...” – jego podejrzenia się potwierdziły. „Tak sądziłem”.

W sposobie, w jakim wypowiada nazwę istoty, pobrzmiewa podziw.

„Ma pani rację, nie czas na owadzie ciekawostki. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Oczywiście, złotko”.

Chciała właśnie zacząć pełną zaangażowania tyradę, ale się powstrzymała. Czemu?

„Bardzo chciałbym dowiedzieć się więcej o kryptydach”.

„Tak właściwie... do diabła z tym wszystkim. Więcej kryptyd, a co tam”.

„Oczywiście” – uśmiecha się uprzejmie. „Interesuje was jakaś konkretna kryptyda?”

„Oczywiście, złotko. Interesuje cię jakaś konkretna kryptyda?”

„Proszę powiedzieć mi więcej o Morellu. Jak wygląda, jaki ma charakter, o waszej relacji...”

„Ojej... nie wiem nawet, od czego zacząć...”

„Jak się państwo poznaliście?”

„Wstyd przyznać, ale przez biuro matrymonialne. Chciałam wrócić do gry po wypadku, a on właśnie się rozwiódł...”

„Zaiskrzyło i tak jesteśmy razem do dziś” – uśmiecha się melancholijnie.

Pomija jakieś istotne kwestie. Może dowiesz się więcej nieco później.

„Jak wygląda pani mąż?”

„Hmmm. Ma trochę naburmuszoną minę, błysk w oku i wymalowaną na twarzy ciekawość, jak u małego chłopca. Ma szorstkie dłonie od pracy w terenie, ale łagodną osobowość...”

Nie będziesz przecież chodzić po Revacholu i macać po rękach dorosłych mężczyzn. Jeśli chcesz znaleźć jej męża, potrzebujesz konkretniejszych informacji.

Osobę, którą zna się najlepiej na świecie, zawsze trudno opisać.

„Spróbujmy inaczej. Gdybym chciał zauważyć go na ulicy, to jakich cech powinienem szukać?”

„Och! Cóż, jest trochę niższy od ciebie, ale postawniejszy. Ma półdługie białe włosy, zwykle nieuczesane – nieujarzmione, można by rzec...”

Porucznik wyciąga swój notatnik i zaczyna spisywać informacje podawane przez kobietę.

„Jeszcze jedno – pewnie dźwiga ze sobą cały swój sprzęt polowy, nawet jeśli nie buszuje akurat w trzcinie. Wiesz, tak na wszelki wypadek”.

„To wystarczy. Pozwolę sobie spytać o coś innego”.

Twarz zakłopotanej kobiety oblewa się czerwienią. „Przepraszam cię, skarbeńku. Obawiam się, że nie jestem w tym najlepsza”.

„Mam chyba wszystkie potrzebne mi informacje. Zmieńmy temat”. (Zakończ).

„Mam nadzieję, że byłam pomocna”.

„Od jak dawna jesteście małżeństwem?”

„Jesienią będziemy świętować naszą szesnastą rocznicę” – raczy cię łagodnym uśmiechem. „Nie jest to jakaś matematycznie satysfakcjonująca rocznica, ale te mniej okrągłe jakoś cieszą mnie nawet bardziej...”

„Nie mówiła pani, że widziała straszyka!”