Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Niech się pani nie martwi. Obiecałem, że się tym zajmę, i to zrobię”.

„Dziękuję, skarbeńku. Niezręcznie mi tak się narzucać. Może w międzyczasie ja mogłabym w czymś pomóc tobie?”

„To wszystko brzmi jak zadanie dla policji. Pomogę pani znaleźć męża”. (Przyjmij zadanie).

„Jesteś pewny, że mamy teraz czas uganiać się za jakimiś łowcami robaków?” – porucznik niecierpliwie potupuje nogą.

„To policyjna robota”.

„Tak, ale młodszy funkcjonariusz mógłby...” – zdejmuje okulary i zamyśla się na chwilę. Potem zakłada je z powrotem, uprzednio ich nie wytarłszy.

„Niech będzie. Nasza ofiara i tak nie żyje już od ponad tygodnia. Jeszcze jedna przerwa nic nie zmieni”.

„Dziękuję wam, serdecznie dziękuję. Będę tutaj, gdybyście mieli jakieś informacje o Morellu”.

„To tylko drobiazg na boku, zrobimy to przy okazji”.

Wzdycha. „Skoro tak twierdzisz”.

„Dałem już słowo. Honor nakazuje mi go dotrzymać”.

„Mam przeczucie, że ten zaginiony naukowiec ma związek z naszą sprawą”.

Wzdycha. „Szczerze wątpię. Ale pewnie nie zaszkodzi mieć oczy szeroko otwarte”.

„Dobrze byłoby chyba zrobić sobie chwilę przerwy od wisielca”.

Wzdycha, po czym zdejmuje okulary i wyciera szkła w kurtkę, a następnie zakłada je ponownie.

„Fakt, że człowiek nie żyje już od ponad tygodnia...” – podsumowuje. „Krótka przerwa wiele chyba nie zmieni”.

„Dziękuję ci, skarbeńku, serdecznie dziękuję. Będę tutaj, gdybyś miał jakieś informacje o Morellu”.

„Nie mogę powiedzieć, że to najbezpieczniejsze miejsce w mieście, ale też nie martwiłbym się zbytnio o dwóch podróżujących razem dorosłych mężczyzn”.

Porucznik nie chce denerwować kobiety.

Zrób to. Znajdź jej męża. To z pewnością doprowadzi cię do kryptozoologicznej tajemnicy i tego wyjątkowo rzadkiego owada...

Odrobina paranauki, właśnie tego nam potrzeba. Podkręćmy to nudziarskie śledztwo w sprawie morderstwa.

Zrób to. Znajdź go. To z pewnością doprowadzi cię do tajemnicy tego wyjątkowo rzadkiego owada...

Tak, poproszę. Odrobina science fiction, właśnie tego nam potrzeba. Podkręćmy to nudziarskie śledztwo w sprawie morderstwa.

„A kim jest ten cały Gary? Ufa mu pani?”

„Och, skarbeńku, to nie tak...” – uśmiecha się.

„Uczciwszego człowieka ze świecą szukać. Bez obaw powierzyłabym mu życie męża”.

„Wiodąca na drugą stronę wybrzeża śluza uległa uszkodzeniu. Pewnie tam po prostu utknęli”. (Przejdź dalej).

„Może pani mąż postanowił wyruszyć na przygodę?”

„Broń boże! Wprawdzie tak, raz musieliśmy się rozdzielić, podczas tego monsunu w Południowym Safre. Ale byliśmy wtedy młodsi, a Morell jest zawsze przygotowany na wszelkie ewentualności...”

„Wspominała pani o pułapkach. Może być z nimi jakiś problem?”

„Nie sądzę, skarbeńku. Pułapki są za małe, żeby wpadł w nie człowiek. Mają łapać owady. W każdym razie...” – rozgląda się.

„Co się stało, pani Leno? Jest pani jakaś inna”.

„W jakim sensie?” – gdy na ciebie spogląda, widzisz swoje odbicie w półksiężycach szkieł jej okularów.

Na przykład w takim, że odpowiada pytaniem na pytanie. Takie wycofanie nie jest dla niej normalne.

„Nie mówi mi pani wszystkiego”.

„To... prawda. Ale to nie tak, że...” – nie wie, jak zakończyć to zdanie.

„O co chodzi?”

„To... dziwne uczucie” – spuszcza wzrok, przygryzając dolną wargę. „Nikomu tego jeszcze nie powiedziałam, ale... ty w końcu jesteś z policji”.

A kiedy ktoś z policji pyta, należy odpowiedzieć.

„Nie masz czasem wrażenia, że jakaś urocza opowieść z twojego dzieciństwa jest tylko... fikcją? Albo snem?”

Kiedy się tak przygarbia, wydaje się jeszcze mniejsza niż w rzeczywistości. Jak smutna mała dziewczynka.

„Opowieść o insulindiańskim straszyku była tylko historyjką, którą raczyłam ludzi. Nie zastanawiałam się tak naprawdę, czy w ogóle jest prawdziwa”.

„Ale... Morell powiedział mi, że go pani widziała. I pani też mówiła...”

„To dla Morella powód do dumy. Zawsze wszystkim opowiada...”

Straszliwe ukłucie w sercu. Wyrzuty sumienia.

„Opowieść jest prawdziwa dla pani i dla niego. To najważniejsze”.

„Nie, skarbeńku” – kręci głową. „Tu chodzi o coś więcej. Morell tak ochoczo wziął moją opowieść za dowód na istnienie straszyka...”

„...i tytułował mnie królową kryptozoologów... że... przez lata jego wiara napędzała również moją”.

W to, że jestem królową. Nadzwyczajnym świadkiem cudu.

„A teraz obydwoje się starzejemy, a on nadal zaharowuje się w tych trzcinach, tropiąc...” – kręci głową, nadal unikając twojego wzroku. „Ale co, jeśli po prostu się pomyliłam? Chyba tak właśnie było...”

Porucznik otwiera swój notatnik, ale nic w nim nie zapisuje.

Kryje się. Takie rzeczy są dla niego trudne. Sprawy miłości, nie przemocy czy oszustwa.

„Ma pani całkowitą rację. A ja muszę wracać do pracy”.

„Tak, powinnam się zbierać. Biedny Morell ma gorączkę. Muszę go zabrać do domu, do Jamrock, zanim nadużyjemy gościnności Gary'ego”.

„Tak proszę zrobić. A ja jeszcze raz sprawdzę pułapki”.

„Poważnie?”

„Och, skarbeńku...” – patrzy na ciebie zmartwiona. „Nie zatrać się w pogoni za mrzonkami. Tak jak Morell i ja”.

NIKT cię nie powstrzyma przed znalezieniem straszyka.

„Wszystko wokół jest takie ponure. Dziękuję za tę odrobinę światła”. (Zakończ).

„Ależ proszę, skarbeńku” – uruchamia przyciskiem silnik wózka, który z warkotem budzi się do życia. „Cieszę się, że ci to pomogło, nawet jeśli ostatecznie okazało się tylko...” – pozostawia to zdanie niedokończone.