Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Niestety nie. Revachol to tak zwana Strefa Kontroli. Rządzona przez sojusz obcych mocarstw, Koalicję. Nie mamy własnego rządu, a nasza demokracja...” – szuka właściwego określenia – „...opiera się na rynku”.

Czyli: kupowanie to głosowanie.

„Rządzą nami inteligentne maszyny wykonujące obliczenia określające, jaki rynek jest najbardziej wolny. Wszyscy mataczą i kombinują, jakby byli kozackimi wizjonerami”.

„Och... nie, nic z tych rzeczy, złotko. Revachol to Strefa Kontroli rządzona przez sojusz obcych mocarstw, tak zwaną Koalicję. Z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic i z pewnością nie ma w nim maszyn”.

No nie wiem. Maszyny czy nie, wszyscy zdają się tu mocno mataczyć. Może ona się myli? Poza tym...

„Bankowo jest czterdziesty trzeci”.

„Oj nie, złotko! Mamy wczesną wiosnę roku 51”.

Odchyla się na wózku, mocno zaniepokojona twoją odpowiedzią.

Porucznik próbuje udawać, że nic nie słyszy i nie uczestniczy w rozmowie.

„Jest wiosna 51 roku”.

„Zgadza się, złotko! Wyśmienicie!”

Jej ulga jest wręcz namacalna. Zaczynała się mocno o ciebie martwić, ale teraz nieco się rozluźnia...

„Zgadza się, złotko! Wyśmienicie! Masz, dam ci ten długopis. Wiedzę zawsze należy nagradzać”.

„Wiem, że mamy lata 50., ale nie jestem pewien co do dokładnego roku”.

„Dobrze, złotko, dekadę odgadłeś! Mamy wiosnę 51 roku”.

Choć cię pochwaliła, widać, że twoja odpowiedź zbiła ją z tropu.

„Jasne. Jest rok 973”.

„Żartujesz sobie. Jeszcze raz: który mamy rok?”

„Wiem tylko, że zbliża się koniec czasów”.

„Może i tak, złotko, ale tymczasem mamy wiosnę roku 51”.

Jest wzburzona faktem, że nie wiesz, który jest rok... ale nie twoją wzmianką o apokalipsie. To naprawdę musi być koniec czasów.

Nowe przyszło w latach trzydziestych i minęły od tego czasu dwie dekady. Muszą więc być lata pięćdziesiąte.

Na taśmie, którą podniosłeś, było napisane 43. Zdaje się, że jesteś modnym, współczesnym gościem słuchającym modnych, współczesnych nagrań. Musi więc być rok 43.

„Szczerze mówiąc, nie wiem za bardzo nic o Revacholu”.

„Nie wiem nawet, od czego zacząć” – otwiera swoje szare oczy szerzej. „Revachol to najpiękniejsze miasto świata. Mamy wielkie szczęście, że się tu znaleźliśmy”.

„Nie widziałam wprawdzie zbyt wielu innych miast, ale wszyscy tak mówią. Revachol to prawdziwa perła. Kiedyś rządzono stąd całym światem... Choć daleko mu teraz do dawnej świetności” – przerywa, obserwując wyraz twojej twarzy. Wyglądasz chyba na zdezorientowanego.

„Mhm, dobrze”.

„Tak... a Revachol?” – patrzy na ciebie badawczo.

„A Revachol to zhańbiona stolica świata. Czy coś w tym rodzaju?”

„Świetnie... Widzisz, nie jest z tobą tak źle. Co jeszcze wiesz o naszym pełnym splendoru mieście? Jakkolwiek przygasły by ten splendor nie był...”

„W piekle. Wszyscy jesteśmy w piekle”.

„Jesteśmy w Revacholu, złotko” – zerka na ciebie zaniepokojona.

„W miejscu zwanym miejskim wybrzeżem”.

„Tak, jesteśmy w Martinaise, nadmorskiej części Revacholu”.

„Na skraju cywilizacji”.

„No właśnie... Nie mam pojęcia”.

„Jesteśmy w Martinaise”.

„Zgadza się! W nadmorskiej części Revacholu, dzielnicy Martinaise”.

„W strefie wojny. Na krańcu świata”.

„Tak to wygląda w niektórych częściach miasta, nieprawdaż...?”

„Jesteśmy w hostelu Whirling-in-Rags, złotko. A więc w mieście o nazwie Revachol”.

„Sam nie wiem... W jakimś obskurnym hotelu?”

„W nadmorskim hostelu Whirling-in-Rags, ściśle mówiąc. A więc w Revacholu”.

„Jesteśmy w Revacholu”.

„Zgadza się! A ściślej mówiąc, w hostelu Whirling-in-Rags”.

„Jesteśmy martwi. Nawiedzamy się nawzajem. Niczym duchy”.

„Oj, już, już” – przekrzywia głowę i spogląda na ciebie z matczyną troską.

„Jesteśmy całkiem żywi, w hostelu Whirling-in-Rags. A więc w Revacholu”.

„Na Insulinde?”

„Tak, a dokładniej – w nadmorskiej części Revacholu, dzielnicy Martinaise”.

„Nie, nie jest źle. Jest katastrofalnie”.

„Tak, chyba za bardzo się tym wszystkim przejmuję. Proszę nie zwracać uwagi na to, co mówiłem”.

Kiwa głową, ale nadal wygląda na strapioną.

„Jak tak się zastanawiam, to jednak nie jest dobrze. Nie pamiętam nawet wystarczająco dużo, żeby stwierdzić, czego o tym świecie nie wiem”.

„Zmieniłem zdanie. Powiem Morellowi, że się pani martwi”.

Może dasz radę ją przekonać, by opowiedziała ci o jakichś czadowych kryptydach?

„Cześć, złotko. Dobrze widzieć znajomą twarz” – starsza kobieta wita cię pełnym nadziei uśmiechem.

„O, cześć, skarbeńku. Miło znów cię widzieć”.

„Skarbeńku” – mówi rozpromieniona. „Nie wiem nawet, jak ci dziękować za znalezienie mojego męża i za pomoc. Mam nadzieję, że nie sprawiliśmy ci dużego kłopotu...”

„W zasadzie to sam teraz jestem kryptozoologiem”.