Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Tak, jesteśmy w Martinaise, nadmorskiej części Revacholu”.

„A Revachol to zhańbiona stolica świata. Czy coś w tym rodzaju?”

„Świetnie... Widzisz, nie jest z tobą tak źle. Co jeszcze wiesz o naszym pełnym splendoru mieście? Jakkolwiek przygasły by ten splendor nie był...”

„Wiem tylko, że w latach trzydziestych Revachol był naprawdę czadowy”.

„Nowe! Dyskoteki! To było całą wieczność temu...” – w jej oczach pojawia się blask tych cudownych lat, gdy w mieście wszytko było możliwe.

„Wiele się zmieniło, ale to nadal najpiękniejsze miasto świata, perła błyszcząca wśród piasków i lasów. Każdy to potwierdza, nawet cudzoziemcy” – przerywa, obserwując wyraz twojej twarzy. Wyglądasz chyba na zdezorientowanego.

„A skoro o historii mowa, wiesz, który mamy rok, prawda?”

„Wiem, że mamy lata 50., ale nie jestem pewien co do dokładnego roku”.

„Dobrze, złotko, dekadę odgadłeś! Mamy wiosnę 51 roku”.

Choć cię pochwaliła, widać, że twoja odpowiedź zbiła ją z tropu.

Na zewnątrz topniejący śnieg wsiąka w szczeliny murów i brukowane ulice. W dół, coraz głębiej, aż do kanałów... Nad ziemię wznoszą się pierwsze tegoroczne konwalie. Przez moment to czujesz – ogromny chłód. Po chwili jednak dreszcz mija.

„Widzę, że wiele cię to kosztuje, więc jeszcze tylko jedno pytanie. Pod czyimi rządami żyjemy? Jaki mamy ustrój?”

„Zdaje się, że Revacholem rządzi coś zwanego... Koalicją?”

„Zgadza się, skarbeńku! Revachol to tak zwana Strefa Kontroli, rządzona przez sojusz obcych mocarstw. Niestety, z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic...”

„Skoro nie ma rządu, to czemu są policjanci?”

„Ojej...” – kręci głową nagle zaniepokojona. „A tak dobrze ci szło. W Revacholu nie ma policji w tradycyjnym sensie. Kształt służb porządkowych to od czasów Rewolucji skomplikowana kwestia...”

„Ale na dziś chyba już wystarczy, skarbeńku. Wyglądasz na zmęczonego. Poza tym nie jestem najwłaściwszą osobą do objaśniania tak poważnych tematów...”

Zaczęła się bać. Zrozumiała, że naprawdę masz uszkodzony mózg.

„To... jak mi poszło?”

„Do pewnego momentu dobrze ci szło. Faktycznie masz problemy z pamięcią. Z przypomnieniem sobie miejsc i wydarzeń – słowem, tego, co odnosi się do rzeczywistości. To bardzo dziwne...”

Rozlega się westchnięcie. Porucznik zatapia się w lekturze swojego notatnika.

„Ale może świat potrzebuje właśnie takiego świeżego spojrzenia. I – choć nie jestem lekarzem – takie przypadki amnezji są często przejściowe. Nie warto więc przesadnie się martwić”.

Mówi to szczerze. Zamartwianie się nic ci nie da.

„Nie poszło ci najlepiej, złotko. Faktycznie masz problemy z pamięcią. Z przypomnieniem sobie miejsc i wydarzeń – słowem, tego, co odnosi się do rzeczywistości. To bardzo dziwne...”

„Kto mógłby powiedzieć mi więcej?” (Zakończ).

„Ktoś bardziej obeznany z kwestiami natury ogólnej? Spytaj może...” – odwraca się w kierunku porucznika.

„Nie” – odwraca wzrok. „Nie jestem chodzącą encyklopedią. I przewodnikiem też być nie zamierzam. Jestem detektywem”.

„Oczywiście” – znów zwraca się do ciebie. „W takim razie nie wiem, może ktoś bogaty? Pieniądze idą w parze z wiedzą. Choć nie wiem, gdzie w Martinaise należałoby szukać bogaczy...”

Ma to sens. Okolica nie wygląda na żadne centrum bogactwa.

„Ktoś lepiej zorientowany w takich tematach. Może ktoś bogaty. Pieniądze idą w parze z wiedzą. Choć nie wiem, gdzie w Martinaise należałoby szukać bogaczy...”

„No... trudno powiedzieć, komisarzu. Przykro mi. Bogaci ludzie często mają dużą wiedzę, ale na próżno szukać ich w Martinaise”.

„O jakiej Rewolucji pani mówiła?”

„Zakończonej porażką, nad czym ubolewam. Ludzie z tego archipelagu próbowali stworzyć coś nowego, coś innego. Reszta świata nie była zachwycona i postanowiła to ukrócić. Od tamtych wydarzeń minęły czterdzieści dwa lata”.

„Ale ja jestem policjantem. Cokolwiek się stało, nie zdołało mnie to zatrzymać!”

„Oczywiście, skarbeńku... Naprawdę nie wiem, jak to lepiej wyjaśnić”.

Jestem tylko biedną kobietą – myśli. Cóż mogę wiedzieć o takich sprawach i jak miałabym ci pomóc?

„Co to ma wspólnego z nieobecnością jakiejkolwiek policji?”

„Ma coś wspólnego ze wszystkim. Naprawdę nie wiem, jak to lepiej wytłumaczyć...”

„Ojej, to naprawdę niepokojące. Powinieneś to wiedzieć, skoro jesteś jednym z nich. W Revacholu nie ma policji w tradycyjnym sensie. Kształt służb porządkowych to od czasów Rewolucji skomplikowana kwestia...”

„Nie wiem nawet, co powiedzieć. Ale rozczarowanie...”

„Faktycznie jest to dość rozczarowujące. Wielu ludzi życzyłoby sobie, żebyśmy mieli jakąś reprezentację. Prowadzone są rozmowy... ale póki co zostaje nam MOR”.

„Nasi przywódcy to mężni wojownicy, którzy przemierzają równiny na swych wierzchowcach. Cała cywilizacja drży z lęku przed nami”.

„Och... nie, nic z tych rzeczy, złotko. Revachol to Strefa Kontroli rządzona przez sojusz obcych mocarstw, tak zwaną Koalicję. Z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic. Dawno spadł z siodła”.

Oczywiście. Przybyłeś do słabego świata, gdzie hodowla zwierząt jest pogardzana.

„Radio wypacza postrzeganie przez ludzkie umysły rzeczywistości, ukrywając, kto tak naprawdę nami rządzi: cudzoziemcy i kobiety”.

„Och... nie, nic z tych rzeczy, złotko. Revachol to Strefa Kontroli rządzona przez sojusz obcych mocarstw, tak zwaną Koalicję. Z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic. A już na pewno nie jest to matriarchat”.

Próbuje nie wspominać o cudzoziemcach. To dlatego, że jest kobietą. Może cię okłamuje...

„Bardzo bym chciał myśleć, że rządy proletariatu, ale coś mi mówi, że jednak nie”.

„Oj, skarbeńku...” – uśmiecha się smutno. „Zdecydowanie tak nie jest. Żyli kiedyś ludzie, którzy tak myśleli – ludzie, którzy tego chcieli – ale... żaden z nich się nie ostał”.

„Revachol to Strefa Kontroli rządzona przez sojusz obcych mocarstw, tak zwaną Koalicję. Z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic. I to zdecydowanie nie jest dyktatura proletariatu”.

Ale policja wciąż istnieje...

„Policyjny. Żyjemy w państwie policyjnym”.

„Tak się składa...” – unosi palec – „...że właśnie nie. Można tak powiedzieć o niemal każdej innej nacji, ale nie o Revacholu. To jeszcze raz, komisarzu: jaki mamy ustrój?”

Psiakrew, a tak mi się marzyło, że to świat glin. No dobrze, pomyślmy...

„Może jakąś demokrację?”

„Niestety nie. Revachol to tak zwana Strefa Kontroli. Rządzona przez sojusz obcych mocarstw, Koalicję. Nie mamy własnego rządu, a nasza demokracja...” – szuka właściwego określenia – „...opiera się na rynku”.

Czyli: kupowanie to głosowanie.

„Rządzą nami inteligentne maszyny wykonujące obliczenia określające, jaki rynek jest najbardziej wolny. Wszyscy mataczą i kombinują, jakby byli kozackimi wizjonerami”.

„Och... nie, nic z tych rzeczy, złotko. Revachol to Strefa Kontroli rządzona przez sojusz obcych mocarstw, tak zwaną Koalicję. Z naszego własnego rządu nie zostało prawie nic i z pewnością nie ma w nim maszyn”.

No nie wiem. Maszyny czy nie, wszyscy zdają się tu mocno mataczyć. Może ona się myli? Poza tym...