Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Dobrze znów cię widzieć, skarbeńku” – jej szare oczy błyszczą znad oprawek okularów.

„Co do pani przypinki...”

„Mam nadzieję, że udało ci się zastawić tę starą błyskotkę!” – uśmiecha się do ciebie szczerze.

„Postanowiłem jej nie zastawiać. Myślę, że powinienem ją pani oddać”. (Daj jej przypinkę).

„Dziękuję, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot”.

Nawet porucznik wygląda na zadowolonego z takiego obrotu spraw.

„Coś jeszcze, skarbeńku?”

„Chciałem tylko jeszcze raz podziękować”.

„Nie ma o czym mówić, złotko! Szkoda, że nie mogę zrobić dla ciebie więcej”.

„Dostałem za nią 3 reále i 20 centów. Powinna je pani wziąć”. (Daj jej pieniądze).

„Och, bardzo miło z twojej strony. Jesteś pewien, że nie potrzebujesz tych pieniędzy? No dobrze. Dziękuję”.

Zdecydowanie wolałaby odzyskać przypinkę, ale nie chce sprawiać ci przykrości.

„Odkupiłem ją. Wiem, że wiele dla pani znaczy. Powinna ją pani mieć”. (Daj jej przypinkę).

„Dziękuję, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot. Bardzo honorowy gest, komisarzu”.

„Widzę, że siedzi pani na wózku”.

„Tak, złotko, jestem sparaliżowana”.

Osoba sparaliżowana to taka, która ma ograniczoną ruchomość dolnych części ciała lub nie posiada jej wcale. Paraliż powodowany jest przez uszkodzenia rdzenia kręgowego. Jak upadek z dużej wysokości lub eksplozja granatu!

„Przepraszam, nie było grzecznie wspominać o wózku. Pomówmy o czym innym”. (Przejdź dalej).

„Nie gniewam się. Przywykłam do ciągłych pytań. I tak wiem, że ludzie o tym myślą”.

W jej głosie nie słychać goryczy. Dawno już przyzwyczaiła się do ciekawości, jaką rozbudza jej niepełnosprawność.

„Co znaczy »sparaliżowana«?”

„To znaczy, że moje nogi nie działają. Przed laty miałam wypadek przy pracy, jak to mówią”.

„Była pani... rugbystką?”

„Gdzieżby znowu. Chociaż...” – w jej oczach dostrzegasz szelmowski błysk. „W szkole chodziłam na mecze chłopaków. Te ich opalone łydki...”

Rumieni się, zaskoczona swoją własną śmiałością.

„Co się w takim razie stało?”

„Byłam kierowniczką do spraw szkoleń i rozwoju w prężnie rozwijającej się wysyłkowej firmie obuwniczej”.

„Można by pomyśleć, że to bezpieczna praca. Ale musiałam być wszędzie naraz – aż wreszcie któregoś dnia znalazłam się pod wadliwym rusztowaniem”.

„Miałam szczęście. To było prawie dwadzieścia lat temu, a dostałam wyjątkowo hojne odszkodowanie. Dzisiaj o takim można jedynie pomarzyć” – przesuwa dłonią po chromowanej ramie swojego wózka.

„Była pani... linoskoczkiem?”

„Nic aż tak ekstrawaganckiego, złotko, chociaż która dziewczyna nie marzy o szybowaniu ponad tłumem?”

„Była pani... alpinistką?”

„Nic tak spektakularnego, złotko, chociaż w młodości marzyłam o zatknięciu revacholskiej flagi na jakimś metaforycznym szczycie”.

„A ja mógłbym też zostać sparaliżowany?”

„Mam nadzieję, że nie, chociaż to, co robisz dla nas wszystkich, jest dość niebezpieczne” – w jej oczach dostrzegasz podziw, gdy tak patrzy na ciebie z dołu.

Kiedy górujesz nad nią ze swoimi insygniami, czuje się bezpieczna.

„Może wcale nie byłoby tak źle. Siedzieć na krzesełku, grać w pinball...”

„Niestety, maszyna jest zepsuta” – stuka w zatłuszczoną szybę flippera.

(Skiń ponuro głową). „Ktoś musi to robić”.

„Ale nie ty. Robisz to dobrowolnie. I za to ci dziękuję, skarbeńku”.

Czyli zgłosiłeś się kiedyś na ochotnika? Do tych wszystkich bójek i gradu pocisków? To do ciebie podobne...

„Nie jestem tak do końca pewien, czy to dobra robota dla mnie”.

„Jesteś mężczyzną u szczytu swoich sił fizycznych i umysłowych. Na pewno znajdziesz jeszcze swoje powołanie!”

„Hmm, to przez granat? Walczyła pani na wojnie?”

„Nie, złotko, nie jestem aż tak stara, chociaż to faktycznie był wypadek przy pracy”.

„Czuję się, jakbym to ja był na wojnie...”

„Ojej! Co się stało?”

„Chyba przegrałem”.

„Mam takie samo wrażenie, kiedy myślę o wypadku...” – spuszcza głowę, po czym znów na ciebie spogląda. „Byłam kierowniczką do spraw szkoleń i rozwoju w prężnie rozwijającej się wysyłkowej firmie obuwniczej”.

„Chyba wygrałem”.

„Dziękuję pani za wyjaśnienie. Zmieńmy temat”. (Przejdź dalej).

„Żaden problem” – kiwa głową, uśmiechając się do ciebie zza okularów.

„Być może już pani zauważyła, ale nie wiem, gdzie jestem ani co robię. Nic nie wiem”.

„Przyznaję, komisarzu, że wyglądasz na skołowanego... jak oszołomiony lis. Ale chyba nie jest aż tak źle, prawda?” – śledzi cię wzrokiem cokolwiek zatroskana.

Nie będzie cię oceniała. Czego byś nie powiedział.

„Wypiłem tak dużo, że zapomniałem dosłownie wszystko”.

„Ojej...” – po dłuższej chwili dociera do niej pełna treść twoich słów. „Ale wiesz, gdzie jesteśmy, prawda?”

„W barze Whirling-in-Rags? Tak miałem napisane na kluczach”.

„To się zgadza. A gdzie znajduje się bar Whirling-in-Rags?”

„W miejscu zwanym miejskim wybrzeżem”.