Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

Utrzymując pełną godności postawę, ronisz pojedynczą, niezwykle męską łzę.

„Nie jest mi łatwo o to prosić, ale naprawdę jestem zdesperowany. Poratuje mnie każdy grosz, jakiego może mi pani użyczyć”.

„Skarbeńku, mam przy sobie ledwie kilka centów. Ale... możesz zastawić to, starczy ci na trochę” – odpina z lewej kieszeni kurtki okolicznościową złotą przypinkę i umieszcza ją w twojej dłoni.

„Cudownie” – komentuje z rozbawieniem porucznik. „Ma przypinkę”.

Przypinka jest okrągła i lekko wytarta. Widnieje na niej miniaturowa płaskorzeźba – trzy łodzie żaglowe, za nimi zaś zawieszone nad wodą słońce. Wyszczerbiony zielony napis na dole głosi: „Saint-Batiste, lato 31 – wyścigi łodzi”.

Wyścigi łodzi w Saint-Batiste miały być odbywającą się co dwa lata celebracją obywatelskiej dumy (i metodą na zarobek), doszły jednak do skutku tylko dwa razy, w roku 31 i 33. Pierwszy wyścig wiele osób wspomina z rozrzewnieniem – obecni na nim widzowie wspominają skąpane w słońcu trybuny, różowe wino musujące i opalonych młodzieńców w białych szortach.

Wyścigi w 33 były za to pełne kontrowersji spowodowanych użyciem nielegalnych wspomagaczy, a w dodatku padał lodowaty deszcz. Miasto postanowiło zaprzestać ich organizacji po tym, jak dwóm lokalnym mistrzom odebrano tytuły.

Jak nic możesz wymienić tę przypinkę na forsę.

„Co znaczy »zastawić«?”

„To proste. Zanosisz wartościowy przedmiot właścicielowi lombardu, który daje ci w zamian pieniądze. Potem możesz wykupić przedmiot za nieco wyższą kwotę – o ile nie został sprzedany – ale i tak nikt tego nie robi...”

„Gdzie mogę zastawić tę przypinkę?”

„Przejdź plac i kieruj się drogą prowadzącą wzdłuż wybrzeża. Nad wodą znajdziesz barak przyklejony do starego muru. To właśnie lombard. Dawny druh mojego męża często tam zagląda. Twierdzi, że właściciel jest całkiem pomocny”.

„Tak, byliśmy tam już” – potakuje porucznik.

Przedmioty, które można zastawić u Roya z Gniazda, pojawiają się w EKWIPUNKU, w zakładce PRZEDMIOTÓW. Jeśli chcesz je zastawić, porozmawiaj z Royem.

Byłeś tam już, pamiętasz? Mała chatka tuż obok kanału.

„Obiecuję, że odkupię ją z powrotem, jak będę miał więcej pieniędzy”. (Zakończ).

„Oj tam, to żadna pamiątka rodzinna ani nic takiego, chociaż... faktycznie miło byłoby ją odzyskać”.

„Pomogła mi pani, Leno. Dziękuję”. (Zakończ).

„Ależ bardzo proszę, złotko” – przesyła ci uśmiech.

Spróbuj wycisnąć z kanalików choćby łzę. Dowal jej tą całą emocjonalną agresją.

„Ja pierdolę. Nie ma dla mnie nadziei”.

„Funkcjonariuszu” – nachyla się tak, że tylko ty słyszysz jego słowa, ale jego ton jest stanowczy. „Weź się w garść, proszę”.

„Skarbeńku, przepraszam cię, ale chyba nie jestem w stanie pomóc” – w jej oczach widać zaniepokojenie, a być może nawet strach.

„Przecież... Nie powinienem był cię o to pytać. Ale ze mnie kretyn”.

„Boże, ja umrę na ulicy, prawda?”

„Co to jest wypłata? Nie widziałem, żeby ktoś coś wypłacał...”

„Chyba żartujesz...” – przerywa i chwilę się zastanawia. „Chociaż w sumie nasza wypłata czasem jest jak żart”.

„Niełatwo walczyć o prawo do godnego zarobku bez wsparcia silnego związku zawodowego... Może pomów z Evrartem, przewodniczącym Związku”.

Już to zrobiłeś. Ale pieniądze od Evrarta musiały się kiedyś skończyć. Potrzebujesz więcej. Każdy dzień to kolejne wydatki!

Już to zrobiłeś. Ale byłeś zbyt dumny, żeby wziąć czek.

Dobry pomysł. Może zbyt szybko stamtąd poszedłeś? Może dałby ci trochę pieniędzy, gdybyś posiedział tam dłużej?

Interesujący pomysł. Ten Evrart ma chyba dużą władzę. Może zdołasz wyciągnąć mu z kieszeni trochę grosza?

„Dobrze cię widzieć, skarbeńku. Widzę, że znalazłeś swojego kolegę” – przenosi wzrok na porucznika.

Porucznik uprzejmie kiwa głową.

„Kto jest tym skarbeńkiem?”

„No przecież, że ty, komisarzu!”

„Hmm. Może to i prawda?”

„A znalazłeś już kogoś, dla kogo będziesz skarbem?” – uśmiecha się konspiracyjnie.

„Raz już znalazłem...” (Mrugnij dwa razy). „Ale potem straciłem...”

Co to było, kurwa, za mrugnięcie?

Chyba coś neurologicznego... Twój układ nerwowy jest mocno nadwyrężony.

„Przestań mrugać”. (Stuknij się w bok głowy, żeby naprawić usterkę).

„Widzę, że nie odzyskałeś jeszcze równowagi. Nie wnikam” – uśmiecha się łagodnie, nie zważając na twoje osobliwe mruganie.

„Musisz mi wybaczyć! Jestem taka roztrzepana! Całkiem zapomniałam się przedstawić” – podkreśla swoje zakłopotanie pacnięciem się w czoło.

„Jestem Lena. Mój mąż Morell i ja zatrzymaliśmy się u naszego przyjaciela, Gary'ego, który mieszka dalej przy tej ulicy. Wpadam tu na herbatę, kiedy ich nie ma” – jej oczy błyszczą nad oprawkami okularów, gdy spogląda na ciebie, uśmiechając się.

Z takim szmerglem ta Lena idealnie wpasuje się do ferajny. Zwerbuj ją od razu!

Nic nie rób. Nerwy są najpewniej trwale uszkodzone.

Chyba coś neurologicznego... Twój układ nerwowy jest mocno nadwyrężony.

„Musisz mi wybaczyć!” – podkreśla swoje zakłopotanie pacnięciem się w czoło. „Jestem taka roztrzepana! Całkiem zapomniałam się przedstawić”.

„Nie. Tym razem nie chcę się już bawić w żadne rytuały godowe”.

„To nie zwyczaje godowe są w tym najlepsze, skarbeńku” – w jej oczach dostrzegasz łagodne współczucie. „Wiem, że to nie moja sprawa, ale mam wrażenie, że ktoś powinien się o ciebie zatroszczyć”.

„Każde z nas czasem tego potrzebuje. Ja nie wiem, co bym zrobiła bez Morella...”

„Sam nie wiem”. (Mrugnij). „Może i tak?”

„Ty łobuzie!” – szczerzy się w uśmiechu. „Jestem dla ciebie za stara, no i zbyt zamężna”.

Twoje zaloty nie wzbudziły w niej krzty zakłopotania. W innym czasie i miejscu byłaby z nich zapewne zadowolona.

„Naprawdę wolałbym teraz o tym nie rozmawiać”.

„Przepraszam za śmiałość! W końcu właściwie się nie znamy”.

„Żaden ze mnie skarbeniek. Niech pani na mnie spojrzy”.

„Przystojny z ciebie mężczyzna, komisarzu. Z tym zawadiackim wąsem i szczęką jak spod dłuta. I jeszcze ten figlarny dołek w brodzie”.

„Ten głupi dołek przyniósł mi tylko cierpienie”.