Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Miłość potrafi być okrutna, skarbeńku” – jej twarz przybiera poważny wyraz. „Oj, potrafi”.

Ten dołek jest jak kwiat przyciągający pożądanie, występki i grzech.

„Dziękuję. Bardzo to doceniam”.

„Nie chcę już rozmawiać o tym dołku”.

„Z dołkiem czy nie, jestem zgorzkniałym człowiekiem. Czas odcisnął na mnie swoje piętno”.

„Głowa do góry, komisarzu, wciąż jesteś w kwiecie wieku”.

[Odejdź].

„Czy to znaczy, że się pani podobam?”

„Przystojny z ciebie mężczyzna, komisarzu. Z tym zawadiackim wąsem i szczęką jak spod dłuta. I jeszcze ten figlarny dołek w brodzie”.

„Oj, złotko, nie mnie jesteś pisany” – wpatruje się gdzieś w dal. „Jestem dla ciebie za stara, no i zbyt zamężna”.

W innym czasie i miejscu może i podjęłaby flirt. Ale z pewnością nie teraz.

Zaraz, zaraz. Kto jest tym skarbeńkiem?

Spogląda na ciebie naukowym okiem, niczym na jakiś wyjątkowy okaz fauny. Choć nie w sposób, o którym pewnie myślisz.

Taksuje cię wzrokiem od stóp do głów, jakby zdejmowała z ciebie miarę. Jej zainteresowanie ma charakter naukowy.

„Cześć, skarbeńku” – starsza kobieta odwraca się w twoją stronę z uśmiechem.

„Cześć, skarbeńku”.

„Kolega na ciebie czeka” – wskazuje na mężczyznę w pomarańczowej kurtce bomberce.

„Popsuj-zabawa z ciebie, poruczniku Nudziarz”.

Przygląda się twojej twarzy, jak gdyby próbował znaleźć jakieś wskazówki. „Nie wiedziałem, że śledztwa w sprawie morderstw powinny być zabawne”.

„Dostałem za nią 3 reále i 20 centów. Oto pieniądze”.

„Och, bardzo miło z twojej strony. Jesteś pewien, że nie potrzebujesz tych pieniędzy? No dobrze. Dziękuję”.

Zdecydowanie wolałaby odzyskać przypinkę, ale nie chce sprawiać ci przykrości.

„Dostałem za nią 31 centów. Oto pieniądze”.

„Odkupiłem ją. Wiem, że wiele dla pani znaczy. Powinna ją pani mieć”.

„Dziękuję, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot. Bardzo honorowy gest, komisarzu”.

„Postanowiłem jej nie zastawiać. Myślę, że powinienem ją pani oddać”.

„Chciałem tylko jeszcze raz podziękować”.

„Nie ma o czym mówić, złotko! Szkoda, że nie mogę zrobić dla ciebie więcej”.

„Dostałem za nią 3 reále i 20 centów. Oto pieniądze”.

„Och, bardzo miło z twojej strony. Jesteś pewien, że nie potrzebujesz tych pieniędzy? No dobrze. Dziękuję”.

Zdecydowanie wolałaby odzyskać przypinkę, ale nie chce sprawiać ci przykrości.

„Odkupiłem ją. Wiem, że wiele dla pani znaczy. Powinna ją pani mieć”.

„Dziękuję ci, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot”.

„Postanowiłem jej nie zastawiać. Myślę, że powinienem ją pani oddać”.

„Dostałem za nią 3 reále i 10 centów. Oto pieniądze”.

„Kolega na ciebie czeka” – wskazuje na mężczyznę w pomarańczowej kurtce bomberce.