Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Z mojej perspektywy wyglądało to tak, jakbyś sięgał po dwa rewolwery, a zamiast tego dobył... za przeproszeniem... dwóch środkowych palców. Ale najważniejsze, że nic ci się nie stało”.

„Może tak coś razem skołujemy?”

Jej oczy rozbłyskują. „Co też masz na myśli?”

„Skołujmy trochę papierosów. Marzy mi się fajek”.

„Ach, nie, nie, od lat już nie palę...”

„Czemu pani nie pali? Palenie jest świetne!”

Wygląda na zakłopotaną. „Papierosy to luksus, skarbeńku. Poza tym muszę dbać o zdrowie”.

Czekaj! Ona może wiedzieć, skąd wziąć papierosy. Pyszne, kochane papieroski wypchane po brzegi miłością. Powinieneś zapytać.

Byłoby dobrze pójść za jej przykładem. To właśnie przez palenie czujesz się jak szmata. Nawet zadawanie tych pytań jest bolesne.

„Może mi pani powiedzieć, skąd wziąć papierosy?”

„Poproś lepiej kogoś młodszego i bardziej mobilnego, skarbeńku”.

„Ależ pani jest najmobilniejszą osobą świata!”

Chichocze. „Miło, że tak myślisz, ale i tak nie wiem, gdzie możesz dostać papierosy”.

„A myślałem, że jest pani bardziej czadowa. Tak z tymi kółkami i w ogóle”.

„Staruszce na wózku nie do twarzy z papierosem. Ale tobie z pewnością dodaje on łobuzerskiego uroku, skarbeńku”.

„Może to i lepiej. Nie potrzebuję w końcu papierosa tu i teraz”.

„Cieszę się, że to mówisz! Palenie może wyrządzić poważnie szkody w układzie oddechowym. Ale chyba już to wiesz”.

„Bardzo słusznie. Palenie to głupi nałóg. Może ja też powinienem rzucić?”

„Rzucenie palenia to jedna z największych przysług, jakie możesz wyświadczyć swojemu zdrowiu, komisarzu”.

Co ty wygadujesz? Palenie to jedna z ostatnich pozostałych jeszcze na świecie przyjemności. Uwierz, niewiele więcej ci zostało.

Byłoby dobrze pójść za jej przykładem. To właśnie przez palenie czujesz się jak szmata. Nawet zadawanie tych pytań jest bolesne.

„Ale ja muszę palić. To część mojego imidżu czadowego gościa”.

Wzdycha. „Z pewnością dodaje ci to łobuzerskiego uroku, skarbeńku”.

„Niech mi pani będzie świadkiem. Przysięgam, że po kres swoich dni nie tknę więcej papierosów!” (Spróbuj rzucić palenie).

Uśmiecha się wyraźnie zadowolona. „Popieram twoją decyzję, komisarzu”.

Bez obaw. To nie na stałe. Zawsze możesz sobie załatwić ramkę później.

„Ale na pewno nie rzucę dzisiaj”.

Wzdycha. „Wiem, że to trudne, skarbeńku. Ale pomyśl o tym jeszcze”.

„Czyli że nie ma pani tytoniu? Ani bletek? Ani w ogóle papierosów?”

Kręci niespiesznie głową.

„Nic takiego, przypomniał mi się tekst piosenki: »Może coś razem skołujemy?«”.

„A, tak, to pewnie ze »Skołowanej« Fletchersów. Ludzie często mi ją cytują” – jej entuzjazm opada. „Morell mówi, że napisali to jakby specjalnie dla mnie”.

„Niech zostanie pani moją policyjną partnerką na kółkach. Będziemy pomagać ludziom, łapać seryjnych morderców”.

„Seryjnych morderców, o rety...” – wyraźnie jest pod wrażeniem. „Ale ty już chyba masz partnera, skarbeńku”.

„Partnera, który potrzebuje, żebyś wrócił do pomagania mieszkańcom Martinaise”.

„Wiem, wiem. Ale są też tajemnice poboczne. Jak seryjni mordercy czy zjawiska paranaturalne”.

„Mogę ci zagwarantować z całkowitą pewnością, że w Martinaise nie dochodzi do żadnych seryjnych morderstw”.

„No już, panowie, po co te sprzeczki?” – odwraca się w twoją stronę. „I tak na niewiele bym ci się zdała, skarbeńku”.

„Czemu? Co trzy głowy, to nie dwie”.

„Dziękuję, ale...” – patrzy tęsknie przez okno – „Martinaise nie jest szczególnie przyjazne dla osób na wózkach. Tylko bym cię spowalniała”.

„Może przy innej okazji” – odwraca się do ciebie z promykiem nadziei w oczach.

„Pewnie ma pani rację”.

„Bardzo chciałabym pomóc, ale nie chcę cię spowalniać. Choć gdyby nie te wszystkie schody i wyboje w Martinaise, nie wahałabym się!” – patrzy tęsknie przez okno.

„Kim! No tak! Zapomniałem, że mam ciebie!”

„Właśnie, i moim zdaniem powinieneś się go trzymać. Wydaje się szlachetnym stróżem prawa, w którym można mieć oparcie, a ty, skarbeńku, chyba naprawdę nie stąpasz zbyt pewnie”.

„A i bez niego niewielki byłby ze mnie pożytek” – zwiesza głowę.

„Pewnie masz rację, Kim”.

„Mam wrażenie, że poszczęściło ci się z partnerem. Wydaje się szlachetnym stróżem prawa, w którym można mieć oparcie, a ty, skarbeńku, chyba naprawdę nie stąpasz zbyt pewnie”.

Podekscytowanie wyraźnie maluje się na jej twarzy, ale już po chwili trzyma je w ryzach. „Nie na wiele bym ci się zdała, skarbeńku”.

„Jak tak się zastanawiam, to jednak nie jest dobrze. Nie pamiętam nawet wystarczająco dużo, żeby stwierdzić, czego o tym świecie nie wiem”.

„Skarbeniek potrzebuje forsy. Czy skarbeńki dostają forsę?”

„Skarbeńku” – jej twarz przybiera bardzo poważny wyraz. „Słyszałam, jak rozmawiasz z kierownikiem o swoich... kłopotach finansowych. Kiedy odbierasz następną wypłatę?”

Ta kobieta, gdyby mogła, nakarmiłaby i ubrała ciebie i każdego innego smutnego, zagubionego człowieka na świecie.

Masz spluwę jak ze stali i ostrą linię szczęki (gdzieś pod tą alkoholową opuchlizną). Może zechciałaby cię zasponsorować?

„Dobrze. Zmieńmy temat”.

„Och... Bardzo mi przykro, że nie mam dla ciebie pieniędzy. Ale jeśli mogę dla ciebie zrobić cokolwiek innego, pytaj śmiało”.

„Miałem nadzieję, że może zostanie pani moją sponsorką”.

„Och, na pewno byłby z ciebie cudowny żigolak, złotko. Te twoje silne ręce... Ale zasiłki wbrew obiegowej opinii nie są powalające. Ledwie z mężem potrafimy się utrzymać”.

Tak naprawdę nie pociągają jej te twoje bicepsy, chłopie. To była raczej ocena, według której jesteś dla niej zdrowym okazem.

Chwyć ją za serce.