Rozmowa · Lena, żona kryptozoologa

„Jest wiosna 51 roku”.

„Zgadza się, złotko! Wyśmienicie!”

Jej ulga jest wręcz namacalna. Zaczynała się mocno o ciebie martwić, ale teraz nieco się rozluźnia...

„Zgadza się, złotko! Wyśmienicie! Masz, dam ci ten długopis. Wiedzę zawsze należy nagradzać”.

„Bankowo jest czterdziesty trzeci”.

„Oj nie, złotko! Mamy wczesną wiosnę roku 51”.

Odchyla się na wózku, mocno zaniepokojona twoją odpowiedzią.

Porucznik próbuje udawać, że nic nie słyszy i nie uczestniczy w rozmowie.

„Jasne. Jest rok 973”.

„Żartujesz sobie. Jeszcze raz: który mamy rok?”

„Wiem tylko, że zbliża się koniec czasów”.

„Może i tak, złotko, ale tymczasem mamy wiosnę roku 51”.

Jest wzburzona faktem, że nie wiesz, który jest rok... ale nie twoją wzmianką o apokalipsie. To naprawdę musi być koniec czasów.

Porucznik przygląda ci się, pocierając brodę.

Zaczynam podejrzewać, że faktycznie kompletnie dryfujesz w tej rzeczywistości – myśli porucznik. Jakim cudem jest aż tak źle? No nic. Siedzimy w tym teraz razem.

„Kiepski, czterdziesty któryś rok mojego życia. A może pięćdziesiąty? Nie wiem nawet, ile mam lat”.

„Oj, już, już. Mamy rok 51 i właśnie zaczęła się wiosna. Z pewnością nadchodzą lepsze dni”.

Wygląda na zdenerwowaną. Jej dłonie wygładzają zmarszczki na okrywającym ją kocu, nawet kiedy próbuje dodać ci otuchy.

Nowe przyszło w latach trzydziestych i minęły od tego czasu dwie dekady. Więc muszą być lata pięćdziesiąte.

Na taśmie, którą podniosłeś, było napisane 43. Zdaje się, że jesteś modnym, współczesnym gościem słuchającym modnych, współczesnych nagrań. Musi więc być rok 43.

„Szczerze mówiąc, ni chu, chu nic nie wiem o Revacholu. Co to za miejsce?”

„Nie wiem nawet, od czego zacząć” – otwiera swoje szare oczy szerzej. „Revachol to najpiękniejsze miasto świata. Mamy wielkie szczęście, że się tu znaleźliśmy”.

„Nie widziałam wprawdzie zbyt wielu innych miast, ale wszyscy tak mówią. Revachol to prawdziwa perła. Kiedyś rządzono stąd całym światem... Choć daleko mu teraz do dawnej świetności” – przerywa, obserwując wyraz twojej twarzy. Wyglądasz chyba na zdezorientowanego.

„Mhm, dobrze”.

„Tak... a Revachol?” – patrzy na ciebie badawczo.

„No właśnie... Nie mam pojęcia”.

„Jesteśmy w Revacholu, złotko” – zerka na ciebie zaniepokojona.

„Na skraju cywilizacji”.

„W... Revacholu?”

„Właśnie tak. Jesteśmy w dumnym mieście o nazwie Revachol”.

„W piekle. Wszyscy jesteśmy w piekle”.

„Na Insulinde?”

„Tak, a dokładniej – w nadmorskiej części Revacholu, dzielnicy Martinaise”.

„Jesteśmy w Revacholu”.

„Zgadza się! A ściślej mówiąc, w hostelu Whirling-in-Rags”.

„W strefie wojny. Na krańcu świata”.

„Tak to wygląda w niektórych częściach miasta, nieprawdaż...?”

„Jesteśmy w hostelu Whirling-in-Rags, złotko. A więc w mieście o nazwie Revachol”.

„Sam nie wiem... W jakimś obskurnym hotelu?”

„W nadmorskim hostelu Whirling-in-Rags, ściśle mówiąc. A więc w Revacholu”.

„Jesteśmy martwi. Nawiedzamy się nawzajem. Niczym duchy”.

„Oj, już, już” – przekrzywia głowę i spogląda na ciebie z matczyną troską.

„Jesteśmy całkiem żywi, w hostelu Whirling-in-Rags. A więc w Revacholu”.

„Jesteśmy w Martinaise”.

„Zgadza się! W nadmorskiej części Revacholu, dzielnicy Martinaise”.

„Oby miała pani rację. Mam nadzieję, że nie jest aż tak źle...”

„Wiesz, gdzie jesteśmy, prawda?”

„Tak, chyba za bardzo się tym wszystkim przejmuję. Proszę nie zwracać uwagi na to, co mówiłem”.

Kiwa głową, ale nadal wygląda na strapioną.

„Muszę już iść”. [Odejdź].

„Naturalnie, złotko. Powodzenia w śledztwie!” – macha delikatnie na pożegnanie.

„Wszystko w porządku? Najmocniej przepraszam, że na panią wcześniej wpadłem. Nie wiem, co mnie opętało”.

„Nic się nie stało! Bardziej martwię się o ciebie. O co chodziło?”

„Kierownik baru to zły człowiek. Bez honoru ani współczucia”.

„Co masz na myśli?”

„Zadręczał mnie skandalicznymi żądaniami. Chciał pieniędzy”.

„Jest po prostu podminowany przez ten cały lincz. Nie oceniaj go zbyt surowo. Najważniejsze, że nic ci się nie stało”.

„To było tak, jakby moje ciało działało samo z siebie. Biegłem, mój tułów się obrócił, moje ręce wykonały obelżywy gest... Przykro mi, że musiała pani na to patrzeć”.

„Nie zadręczaj się tym, złotko. Ludzie robią dziwne rzeczy, kiedy włącza im się stary dobry mechanizm »uciekaj albo walcz«. Najważniejsze, że nic ci nie jest”.

„No właśnie, o co chodziło?”