Rozmowa · Przekonywanie

„Jak sobie życzysz, skarbeńku. Opowiedzieć ci o innej kryptydzie? Zdaniem wielu to właśnie teratorn jest najbardziej imponujący...”

„Muszę się dowiedzieć, kiedy go widziano”.

„Miało to miejsce podczas ekspedycji botanicznej do rozległego, niezbadanego kanionu Uamrao w południowo-wschodniej Iilmarze. Wskutek burzy piaskowej doktor Plattenkalk odłączył się od grupy...”

„Co się stało?”

„Pośród bezlitosnego żaru pustyni doktor wędrował samotnie na wschód, gdzie człowiek nie postawił stopy od ponad tysiąca lat, od upadku Perykarnasu”.

„Pobłądził pozbawiony jakiegokolwiek sprzętu nawigacyjnego i z krytycznie niskim zapasem wody. Po dobie lub dwóch dostrzegł w południe ptaka wysoko na niebie. Wielkie czarne ptaszysko wydało mu się gigantyczne”.

„Co pewien czas ptak nurkował gdzieś za horyzont, by pożywić się padliną. Zanim Uwe tam dotarł, teratorna dawno już w tym miejscu nie było i pozostało tylko ogołocone z mięsa truchło. Powtarzało się to wielokrotnie”.

Zjedz ptaka, Uwe. Tylko tak zdołasz przeżyć.

„Ptak go śledził?”

„Raczej on śledził ptaka. Zwierzę tych rozmiarów ma w sobie wiele litrów krwi, a podróżnik umierał z pragnienia. Doktor Plattenkalk tropił tak teratorna przez wiele dni, aż w końcu dotarł za nim do wielkiej ściany kanionu, gdzie ptak nareszcie wylądował, by odpocząć”.

„Profesor wspiął się po skale z kamieniem w ręku. Zobaczył ptaka śpiącego z głową przykrytą skrzydłem – wielka masa czarnych piór w legowisku. Ściskając w pięści kamień, zbliżył się powoli...”

Uważaj!

„Wtedy niespodziewanie padł na niego wzrok teratorna. Widział, że ma on ośmioro oczu, po cztery z obydwu stron czaszki, niczym pająk. Mężczyzna nie był w stanie zdobyć się na jakikolwiek ruch. Był sparaliżowany, stał jak wryty z tą improwizowaną bronią. Cokolwiek robił, nie mógł się zbliżyć do ptaka”.

„Dlaczego?”

„Zwierzę kontrolowało jego umysł. Powstrzymywało go przed podejściem bliżej. Mógł się cofnąć, ale kiedy tylko ponownie robił krok do przodu – paraliż. Uwe spędził na tych próbach trzy dni, aż wreszcie ptak odleciał”.

„Chwila, ale jak on przeżył, że komuś o tym opowiedział?”

„Ośmiooki teratorn nie zwracał na niego uwagi, póki ten nie podchodził na bliżej niż dwa kroki. Pozwolił mu nawet pożywić się padliną i dwoma niezapłodnionymi jajami, które zostawił”.

„Ośmiooki, kontrolujący umysły ptak? Nie może być”.

„Może być, skarbeńku” – uśmiecha się przyzwyczajona do drwin. „Kryptozoologowie od tamtej pory starają się go wyśledzić, ale Uamrao jest olbrzymi, tajemniczy i skrywa wiele sekretów”.

„Ten mi się podoba” – porucznik chowa swoje notatki. „Nie tylko ma ośmioro oczu, jest żywą skamieliną, a do tego największym ptakiem w historii... Poza tym jeszcze potrafi kontrolować umysły”.

Mówi szczerze. Podoba mu się śmiałość tej opowieści.

„Ach tak. A więc nigdy więcej go nie widziano”.

„Niestety. Ale nie brakuje doniesień o ośmiookich ptasich czaszkach z Iilmary. Inna rzecz to uderzające podobieństwo do perykarnaskiego orła cesarskiego – dawnego wizerunku heraldycznego – które trudno uznać za przypadkowe. Orzeł cesarski również miał ośmioro oczu”.

Tak naprawdę to nie. To tylko stylizacja. Sposób, w jaki namalowano oczy... Nie ma tu mowy o rysunku zoologicznym.

„To szeroko znana kryptyda, każdy ją kojarzy. Każdy, kto spojrzy na ten krawat, od razu pomyśli sobie »ten gość interesuje się kryptydami«” – puszcza do ciebie oko. „To co jeszcze chciałbyś wiedzieć?”

„Bardzo, bardzo trudno”.

„I wtedy ostatni raz go widziano?”

„Współczesna telemetria radarowa rozwija się obiecująco – potwierdzimy jego istnienie. Najpóźniej do końca dekady”.

„Ośmiooki, kontrolujący umysły ptak? Bez żartów...”

„A jednak, skarbeńku” – uśmiecha się przyzwyczajona do drwin. „Kryptozoologowie od tamtej pory starają się go wyśledzić, ale Uamrao jest olbrzymi, tajemniczy i skrywa wiele sekretów”.

„Ośmiooki, kontrolujący umysły ptak. Zajebiście”.

„No właśnie, skarbeńku” – uśmiecha się uradowana twoim entuzjazmem. „Kryptozoologowie od tamtej pory starają się go wyśledzić, ale Uamrao jest olbrzymi, tajemniczy i skrywa wiele sekretów”.

„Rozumiem. Uwe zaczął na niego polować”.

„Tak. Ptak tych rozmiarów musiał mieć w sobie mnóstwo krwi, a podróżnik umierał z pragnienia. Doktor Plattenkalk tropił tak teratorna przez wiele dni. W końcu dotarł za nim do wielkiej ściany kanionu, gdzie ptak nareszcie wylądował, by odpocząć”.

„Śledził ptaka?”

„Tak. Albo raczej tropił go. Ptak tych rozmiarów musiał mieć w sobie mnóstwo krwi, a podróżnik umierał z pragnienia. Doktor Plattenkalk szedł tropem teratorna przez wiele dni, aż w końcu dotarł za nim do wielkiej ściany kanionu, gdzie ptak nareszcie wylądował, by odpocząć”.

„No dobrze. A Uamrao to...?”

„Największy na świecie system kanionów, skarbeńku. To jałowe pustkowie we wschodniej części pustyni Erg – pradawne koryto rzeczne, zupełnie wyschnięte”.

„Mutacja...” – obrusza się mężczyzna. „Cała ewolucja to mutacja”.

„Wiele się nauczyłem, ale musimy, niestety, porozmawiać o czymś innym”. (Zakończ).

„Oczywiście, złotko”.

„Na tym długopisie od pani jest kryptyda?” (Wyciągnij długopis, który ci dała).

Porucznik nachyla się w twoim kierunku. „Ej, obiecałeś, że to będzie tylko jedna kryptyda”.

„Tak, dobrze, możemy na razie zająć się czymś innym”. (Niehonorowo jest lekceważyć obietnicę).

Kiwa z aprobatą głową.

„Ale, Kim... ty też na pewno chciałbyś posłuchać o jeszcze jednej kryptydzie”.

Porucznik zamyśla się na moment.

Coś w nim pęka.

„Aa, pieprzyć to. Niech będzie, więcej kryptyd”.

Uśmiecha się. „No więc kryptyda na twoim długopisie to życzliwa zielona małpa. Legenda wojenna i nieodkryty jeszcze przedstawiciel rzędu naczelnych”.

„Legenda wojenna?”

„Tak. Opowiadali o niej żołnierze, którzy widzieli ją podczas wojny w Południowym Safre. Zielona małpa odwiedzała nocą bunkry i leczyła rannych żołnierzy swoją śliną”.

„O rany. Śliną?”

„Tak. Ma niezwykłe zdolności lecznicze. Żołnierze mówili o odrastających kończynach i odzyskiwaniu utraconego wzroku...”

„I mówiła pani też, że to podgatunek człowieka?”

„A i owszem! To nasz najbliższy krewniak wśród kryptyd. Ta sama rodzina, inny rodzaj, taksonomicznie rzecz biorąc”.

„Innymi słowy, życzliwa zielona małpa to gatunek, który ma tego samego przodka i który wyewoluował równolegle do nas – tak jak w przypadku twojego partnera!”

„Jestem pewien, że Kim jest z tego samego gatunku co my. Sugerowanie czegokolwiek innego to głupota”.

Porucznik spogląda na ciebie, miło zaskoczony.

„Och nie, nie chciałam przez to powiedzieć, że Seolici są gorsi od nas. Pod wieloma względami” – zwraca się do porucznika – „jesteście doskonalsi. Wasza woskowina, na przykład, nie ma przykrego zapachu jak nasza”.