Rozmowa · Szarotoprzewoźniczka

„Świetnie” – wzdycha porucznik, kręcąc głową. „Domyślił się, czym jest szarota i teraz będzie rozmawiał o niej z każdą napotkaną osobą...”

„Tu chodzi o cofanie czasu, Kim”.

„Widzę, że wciąż zajmujemy się tym niedorzecznym zadaniem pobocznym...” – wzdycha i zwraca się do kobiety. „Proszę pani, mój partner chciał zapytać, czy pracuje pani w transporcie przez szarotę”.

„Bez urazy, ale twój partner...” – urywa i zapala papierosa. W jej ustach znika białosrebrna chmura dymu.

„...wydaje się być trochę idiotą” – wydycha dym. Powietrze ma słodki zapach.

„República” – meskijskie papierosy bez filtra.

„Nie jestem idiotą. Jestem detektywem MOR-u. Nie nazywaj mnie idiotą”.

„Jest żeś idiota. I mnie tu trzymasz. W tym harmidrze. Chyba że coś chcesz jeszcze...” – gasi papierosa i wpatruje się w coś w oddali.

Nie, nie, nie. Nigdy nie dowiesz się, jak cofnąć czas, jeśli nie będziesz z nią szczery. Wyjaśnij, co się dzieje w twoim życiu.

„Straciłem przytomność po całej nocy picia i straciłem wszelką pamięć o świecie”.

„Jak Gabriel Buenguerro w »Pergunte à Poeira«” – kiwa głową i uśmiecha się nieprzyjemnie. „Toś jest przeciwieństwem mnie. Ja pamiętam wszystko, nawet to, czegom nigdy nie znała”.

„To, czegoś nigdy nie znała?”

„Zapach alkoholu na ustach Gabriela po zdjęciach. W parku motorowym. Róże w dniu koronacji Frankonegro. Na wielkich schodach Raehlu. Dym z lufy, z której zastrzelono Dolores Dei...”

Tak, tak. Tego właśnie szukałeś...

„Jej wyraz twarzy. Jak orgazm. Rana na jej piesi. Moja ręka w ręce ojca” – zamyka oczy. Jej powieki drżą. „Tyle że ja swojego ojca nie znałam. I nie strzelałam do jej niewinności Dolores Dei”.

„Nadmiar promieniowania?”

„Heroiczne wręcz dawki, xerife. Heroiczne”.

„Brzmi to... cudownie”.

„Implantacja myśli? Ich rozproszenie? Magistrala Graad-Katla?” – pyta, delektując się dymem w płucach. „Tam się kryje dziwny cud. Smutny cud. Ale... najpierw się utrzymywać musiałam. Teraz...”

„Jak się już zobaczy, że wszystko odchodzi o tak, jak fala na morzu, a potem się wróci do takiego czegoś...” – gestem wskazuje plac. Zniszczony pomnik jeźdźca, cienie maszyn pośród nocy.

„Co my robimy tu w ogóle? Przez tysiące lat, Gabriel... To tak być nie musi. Możemy się poddać. Zmienić się w opar”.

„Czym ona jest?”

„Pięknem... Jest pięknem”.

To wszystko, co możesz z niej wyciągnąć – kształty i wrażenia, nie encyklopedyczne definicje czy naukowe wyjaśnienia...

„Jak ona wygląda? Ta cała szarota”.

„Jak kiedy patrzysz na ocean nocą. Po ciemku”.

„I...”

„Nie widzi się jej, ale wiesz, że jest. I wielka jest. Większa niż cokolwiek. Większa niż wszystko inne razem”.

„Jak przez nią przejeżdżasz?”

„W brzuchu statku powietrznego, za oknami, takimi ze stali. Żeby na nią nie patrzeć. Nie zaleca się na nią patrzeć”.

„Czyli nie w tej ciężarówce?”

„Nie. Dokładnie w niej. Roller. Wszystkie takie są teraz. Specjalne koła mocowane do podłogi ładowni” – wskazuje na stłoczone niczym zabawki maszyny.

Ich koła są małe i okrągłe. To wieloosiowe przyczepy.

„Jakie to uczucie?”

„Jakby nic. Dopóki się nie zacznie. Jak już jesteś głęboko... to dla mnie jest jak jesień. Szarość i pomarańcz, jak pomarańczowe są światła i kolor drzew w elektrycznym oświetleniu. I pachnie też jesienią. Okropnie pachnie”.

Nostalgia. Skulona w szoferce, trzęsie się... Straszliwa nostalgia. Za sobą, za ludźmi. To za wiele, by udźwignąć. Uwielbia to.

„Jeszcze jedno. Powiedziałaś, że możemy zmienić się... w opar?”

„Tak”.

Nie rozwija myśli.

To twoja szansa. Spytaj – czy to naprawdę możliwe?

„Poczekaj, mówiłaś, że można cofnąć czas w szarocie...”

„Xerife, z tego, ile rozumiesz, nawet fraszkę ciężko spisać...”

„Czasu to nie trzeba cofać. Szarota już od niego tętni. Razem z jej przypływem nadciąga przeszłość. Kiedyś zaleją świat. I tyle. Ot, historia”.

„Twierdzisz, że przyszłość będzie przeszłością...”

„I ja to nie mam nic przeciwko. Mogę zostać oparem. Lubię opary...” – zbiera w ustach chmurę dymu, po czym powoli ją wydycha.

Taka ideologia ma nazwę: entropolizm. Dążenie do przyspieszenia rozrostu szaroty na całym świecie, dopóki ludzkość nie osiągnie czegoś, co jej wyznawcy nazywają „stanem spoczynkowym” – ostatecznego połączenia przeszłości, teraźniejszości i przyszłości w ponadczasowym duchu...

Nie podoba ci się to, co słyszysz, szefie. Wszystko, co naprawdę dobre jest tu, w teraźniejszości...

„Czyli uważasz, że utoniemy we własnej przeszłości...”

„Twierdzisz, że będziemy mogli kiedyś wrócić do miłości...”

„Poczekaj dość długo, to będzie o wiele więcej niż miłość tylko. Cała historia będzie. W oparze”.

„Wolę mieć to, co mam, niż to, co masz ty”.

„Gadają, że jest miejsce – w którym ja to nie byłam – w supergłębi szaroty. Jak za bardzo zjedziesz na bok na U41-A albo Ziemi Łomonosowa. I tam każdy krok, jaki zrobisz, oddala cię od domu. Jakiego kierunku nie wybierzesz”.

„To miejsce, z którego się już nie wróci. Umysł masz tak pełen przeszłości, że się przestawia” – strząsa popiół z papierosa. „Pamięć się wymazuje, zamiast zapisywać. To jest jak jakieś... zakończenie nie do opisania” – kręci głową.

„Jechałeś ty kiedyś może Południową Autostradą?” – spogląda na wypalonego niemal do cna papierosa. Wciągnęła go żarłocznie w płuca. Później przenosi wzrok na ciebie...

„Południową Autostradą?”

„To opowieść długodystansowców – tak, xerife, nie szarotoprzewoźników – o tym, co daleko za znaną szarotą, co to częstotliwości radiowe do niej docierają. Tam, gdzie robi się cicho”.

„I ciemno. I zaczyna się proces. Wymazanie. Kilometr po kilometrze. W każdym kierunku. Południowa Autostrada to droga, z której się wrócić nie da”.

„Biegnie mroczna autostrada pośród ulic tego miasta” – zaśpiewała.

„»Co zabiera wnet każdego tam, gdzie jego dom wyrasta«”.

„I mawiają, że to trochę, jakbym była na wakacjach” – odpowiada cicho.