Rozmowa · Szarotoprzewoźniczka

„Co jest na końcu Południowej Autostrady?”

„Co na końcu, to nikt nie wie...” – wyciąga papierosa z lufki i go gasi. „Ja tylko początek znam”.

„Czułam go tylko z daleka. Jak dzieckiem byłam” – milknie. Zamyka oczy, a jej dłonie zaczynają drżeć. „Dzieckiem. Wiosłowałam na jeziorze”.

„Wszystko dobrze?”

„Hosiannna...” – z jej ust wydobywa się westchnienie. Potem milknie, wpatrzona w głąb siebie.

Nie ma tu już nic więcej do zrobienia. Kobieta jest daleko stąd.

Wycofuje się. Trafia w objęcia jakiejś nieopisanej, rozproszonej emocji. Staje się dzieckiem. Spada.

„Wystarczy tego nadwyrężania mózgów na dziś, detektywie...” – stwierdza porucznik, przyglądając się kobiecie, która na nic nie reaguje.

„Chciałbym zamienić z tobą kilka słów o tym twoim zadaniu pobocznym...”

„Czuję, że czeka jeszcze długa droga”.

„Nie. Już i tak poświęciliśmy zbyt wiele czasu na tę bezsensowną poboczną sprawę. Nie istnieje żaden magiczny faszysta, który cofnie dla ciebie czas...”

„Ponieważ problemem nie jest czas – problemem jesteś ty, detektywie...”

„Jeśli podchodzisz do tego naprawdę poważnie, to proponuję, abyś spojrzał w lustro i zapytał sam siebie, co się tu tak naprawdę dzieje...”

Porucznik ma rację. To jedyna droga naprzód. Stań twarzą w twarz ze sobą, rojalisto!

Czemu ty nas nigdy nie słuchasz? Próbowaliśmy cię ostrzec, że nie spodoba ci się to, co powie ci lustro...

„A teraz ruszajmy dalej i zostawmy tę staruszkę jej własnym sprawom” – kręci w milczeniu głową i odwraca się, by odejść.

N-na pewno chcesz to zrobić? Przypomnij sobie, co stało się ostatnio...

„Czuję, że jestem już naprawdę blisko”.

„Powtarzasz to od jakiegoś już czasu. A mimo to mam wrażenie, że oddalamy się tylko od naszego prawdziwego celu...”

To wszystko, co z niej wyciągniesz. Nie masz tu już czego szukać.

Jest jednak jeszcze jeden rojalista, z którym musisz się zmierzyć.

Kto?

TY.

Czas zmierzyć się z samym sobą, mano y mano. Kiedy następnym razem staniesz samotnie przed lustrem. Wtedy właśnie nastąpi koniec. Ostateczne starcie.

A-ale co, jeśli nie spodoba ci się to, co tam znajdziesz? Nie będzie powrotu...

„Wystarczy tego nadwyrężania mózgów na dziś, detektywie...” – stwierdza porucznik, przyglądając się kobiecie, która na nic nie reaguje.

„Zaczerpnijmy trochę świeżego powietrza. Z nią już nie porozmawiasz...” – kręci w milczeniu głową i odwraca się, by odejść.

„Dziękuję. Do widzenia”. [Odejdź].

„Chwila, detektywie. Zanim ruszymy dalej, chciałbym zamienić z tobą kilka słów o tym twoim zadaniu pobocznym...”

Przestań. Ona już w niczym ci nie pomoże, ale to jeszcze nie koniec. Jest jeszcze jeden rojalista, z którym musisz się zmierzyć.

„Wolałbym mieć to, co masz ty, niż to, co mam”.

„Czuję, że mam już to, co ty. W pewien sposób”.

„Jak się już zobaczy, że wszystko odchodzi o tak, jak fala na morzu, a potem się wróci do takiego czegoś...” – gestem wskazuje plac. Zniszczony pomnik jeźdźca, stukot maszyn w oddali.

„Czy to nie niebezpieczne?”

„Implantacja myśli? Ich rozproszenie? Magistrala Graad-Katla?” – pyta, delektując się dymem w płucach. „To bardziej niż niebezpieczne, bo smutne. Ale... najpierw się utrzymywać musiałam. Teraz...”

„Straciłem przytomność – bo miałem złamane serce – i straciłem wszelką pamięć o świecie”.

„Jak Gabriel Buenguerro w »Segure-me, Paraíso«” – kiwa głową i uśmiecha się nieprzyjemnie. „Toś jest przeciwieństwem mnie. Ja pamiętam wszystko, nawet to, czegom nigdy nie znała”.

„Straciłem przytomność – z miłości do ojczyzny – i straciłem wszelką pamięć o świecie”.

„Jak Gabriel Buenguerro w »O Céu Dourado«” – kiwa głową i uśmiecha się nieprzyjemnie. „Toś jest przeciwieństwem mnie. Ja pamiętam wszystko, nawet to, czegom nigdy nie znała”.

„República”. (Powęsz w powietrzu). „Mało to zdrowe”.

„To tak jak podróże w szarocie” – wzrusza ramionami. „Życie jest przejściowe”.

„Właściwie to niczego się jeszcze nie domyśliłem...”

„Nie domyśliłeś się? W takim razie dlaczego poruszasz temat szaroty?”

„Świetnie” – wzdycha porucznik, kręcąc głową. „Zapytał przedstawicielkę Pines o szarotę i teraz będzie rozmawiał o niej z każdą napotkaną osobą...”

„W porządku” – wzdycha. „Tylko postaraj się nie stracić znowu przytomności. I nie kontempluj niczego. Nie mamy na to czasu”.

To śmierć, ale... dla wszechświata? Och, wykontemplujemy to do cna.

„Wszystko jest związane z szarotą. Mój stan. Śledztwo. Wszystko. Wszystko jest entroponetyczne”.

„Właśnie tego typu myślenia starałem się uniknąć...” – wzdycha i zwraca się do kobiety. „Proszę pani, mój partner chciał zapytać, czy pracuje pani w transporcie przez szarotę”.

„Tak, dobrze. To tylko na potrzeby śledztwa. Do niczego więcej mi to nie potrzebne. No dobrze...”

„Właśnie tego typu zachowania starałem się uniknąć...” – wzdycha i zwraca się do kobiety. „Proszę pani, mój partner chciał zapytać, czy pracuje pani w transporcie przez szarotę”.

„Och. Kontempluję, Kim. Wyciągam z tego egzystencjalne wnioski”.

„Właśnie tego typu zachowania starałem się uniknąć...” – wzdycha i zwraca się do kobiety. „Proszę pani, mój partner chciał zapytać, czy pracuje pani w transporcie przez szarotę”.

„Świetnie” – wzdycha porucznik, kręcąc głową. „Zapytał przedstawicielkę Pines o szarotę”.

„Jestem detektywem. Są rzeczy, które muszę wiedzieć”.

„Nie, sam to sobie przypomniałem”. (Wskaż swoje czoło). „Własną głową”.

„W porządku” – odpowiada, ale nie kupuje tego wyjaśnienia. „Tylko postaraj się nie stracić znowu przytomności. I nie kontempluj niczego. Nie mamy na to czasu”.

„Nie musisz mnie przed tym chronić. Jestem dużym chłopakiem”.

„Nie mogę funkcjonować w tym świecie, nie znając jego podstawowych elementów”.

„Oh meu deus, prawniak rozwiązał sprawę...” – urywa i zapala papierosa. W jej ustach znika białosrebrna chmura dymu.

„A ja myślałam, żeś idiota” – wydycha dym. Powietrze ma słodki zapach. „Jest żeś? Idiota, znaczy”.