Rozmowa · Szarotoprzewoźniczka

„W sumie to ma to sens. Pilnowanie własnego nosa”.

„No pewnie, że tak. Czegoś się spodziewał?”

„Czekaj no. Dzięki jeżdżeniu ciężarówką jesteś na haju?”

„Och, to wiele więcej niż haj jest tam, gdzie trafiam, xerife. To właśnie dół – samo dno” – mówi, zamykając w zadumie oczy.

Tak, to ewidentnie jakiś kop, jakiś straszliwy kop... pewnie szarota. Ta szarota brzmi jak srogi towar.

„A jeśli ładunek jest kontrabandą?”

„No to jest kontrabandą, prawniaku. I co? Chcesz wsadzić starą kobitę? Proszę cię bardzo. Zamknij mnie jak Hermenegildę Złą Rękę”.

Hermenegilda swoją złą ręką udusiła trzy setki ludzi. Cóż mogę rzec – niektórzy naprawdę lubią dusić innych.

„Nie wydaje mi się, żebym wiedział, o czym mówisz”.

„Pewnie, że nie wiesz”.

Tak, to ewidentnie jakiś kop, jakiś straszliwy kop pośród mroku. Senny kop. Może potem się tego dowiesz...

„No dobra. Jesteś tą kierowczynią, moja damo?”

„Czy ty mnie nazwałeś damą, xerife?”

Ewidentnie nie uważa się za „damę”. Nie powtarzaj tego.

„Powiedziano mi o kierowczyni. Jesteś tu jedyną kobietą”.

„Tym też nie jestem, xerife” – uśmiech znika jej z twarzy. „Za daleko żem się od wszystkiego oderwała, żeby pamiętać, co tam mam między nogami. To nie tak działa na długich trasach”.

„Dziewczę dziecko” – słyszysz jej głos. „Dziewczę dziecko. Dziewczę dziecko...”

„Prawniaku” – wita cię. „W dobrym momencie żeś przyszedł. Budzi mnie ta okropna pogoda. Możesz mnie pozabawiać pytaniami”.

Kobieta wciąż garbi się nad balustradą. Jej głowa kiwa się w rytm muzyki, pusty wzrok błądzi bez celu.

Kobieta wciąż wlepia wzrok w fotografię, którą trzyma w rękach. W tle gra radio.

Pstryknij jej palcami przed twarzą.

„Jeśli chcesz zwrócić na siebie jej uwagę, to pewnie będziesz musiał spróbować czegoś mocniejszego”.

„Poczekaj...” – powstrzymuje cię porucznik przed pstryknięciem palcami.

„To tylko rozkojarzona staruszka. Lepiej zostawić ją w spokoju”.

„Ale Miarogłowy mówił, że ona zna sposób na cofnięcie czasu”.

Porucznik przez chwilę przygląda się przygarbionej postaci. Wzdycha.

„Nie rozumiem, dlaczego tak ci zależy na tym, zdawałoby się... prywatnym zadaniu pobocznym, ale jeśli musisz się tym zająć, to miejmy to już za sobą...”

„Dlaczego?”

„Dlaczego? Przed chwilą powiedziałem ci dlaczego”.

„Skoro tak uważasz...” [Odejdź].

„Gdzie ja? Ktoś ty?” – ściągnąłeś ją do rzeczywistości niczym magik budzący z hipnozy ochotnika z publiczności.

Uśmiech z jej twarzy zniknął; zastąpiło go czujne spojrzenie zapędzonego w kozi róg zwierzęcia.

„Ja? Ja jestem tutaj prawem. Prawo to ja”.

„To pewnie mi nie możesz powiedzieć, gdzie my jesteśmy, prawniaku?”

„Nieważne” – wzdycha. „Pamiętam już. Wciąż w tym korku siedzę. W latach pięćdziesiątych” – dodaje z pogardą.

„A w jakim innym czasie mogłabyś być?”

„W Mesce w czasach Rewolucji” – na jej twarz powraca uśmiech. „Chodniki i kawiarnie pełne są młodziaków... Szłam obejrzeć nowy film o boiadeirach, co w nim Gabriel Buenguerro grał”.

„Dopóki ty żeś nie przylazł, znaczy się” – spogląda na ciebie oskarżycielskim wzrokiem.

„Kto to jest Gabriel Buenguerro?”

„To jest Gabriel Buenguerro...” – pokazuje ci zdjęcie we wspaniałej bursztynowej ramce.

Przyjrzyj się.

Spogląda na ciebie uderzająco przystojny mężczyzna z kapeluszem o szerokim rondzie na głowie. Ma włosy czarne jak smoła, a szczękę najwspanialszą chyba ze wszystkich, jakie kiedykolwiek widziałeś.

Ten mężczyzna całkiem nią zawładnął. Czujesz to nawet pięćdziesiąt lat później...

„Swego czasu to on był największą gwiazdą. Dziołchy mdlały w kinie, jak tylko się pojawiał na ekranie, a chłopacy zapamiętywali wszystkie teksty...” – odchyla się, smakując świat, który właśnie wyczarowała.

Bardzo prawdopodobne, że to świat, który istniał kiedykolwiek tylko w jej umyśle.

„Dobrze. Mam jeszcze kilka innych pytań. Policyjnych”. (Przejdź dalej).

„A dobra, xerife. Nie żebym co miała na tym zadupiu robić” – opiera się o barierkę swojej ciężarówki motorowej. Deskę rozdzielczą za jej plecami zdobią pamiątki, zdjęcia i inne drobiazgi.

Jest w tej kobiecie coś dziwnego. Każ jej pokazać podeszwy butów. Może jakimś cudem była obecna przy wieszaniu?

„Czyli rozumiem, że za młodu byłaś w Mesce?”

„Ktoś był...” – kiwa głową, jakby to, co mówi, było jasne i oczywiste.

„Ktoś? Czyli to nie są twoje wspomnienia?”

„To są czyjeś wspomnienia, chłopcze” – robi się nagle opryskliwa. „Co za różnica, czy moje, czy nie?”

„Są piękne. Tylko to się liczy. Piękne i prawdziwe. I wygrają. Po to tu przybywają, wiesz...” – rozgląda się. „Po to wszystko”.

Po co wszystko. Po świat? Teraźniejszość?

Wydaje się czerpać z tej myśli jakąś gorzką przyjemność. Jakby przeszłość miała wymazać kiedyś teraźniejszość niczym wielka fala przypływu.

„Przepraszam, że przerwałem marzenia”.

„Nie marzyłam. Ja tam byłam, prawniaku. Wczesna wiosna była, a »Mężczyzna za czarnym słońcem« się ukazał właśnie. Plakaty to ze dwadzieścia metrów wysokości miały. Wszystko było złote” – mruży oczy i spogląda na ciebie, jakby brała z ciebie miarę.

„Jak wy ludziska żeście sobie skakali do gardeł przez tę całą rewolucyjkę, w Mesce trwał złoty wiek”.

Republika Meski to potężna konfederacja leżąca na isoli Mundi i największe pod względem terytorialnym państwo świata. To petronacja, monarchia konstytucyjna, która ze względu na skrajnie prawicowe inklinacje stała się ostatnio międzynarodowym pariasem.

„A gdzie indziej mogłabyś być?”