Rozmowa · Szarotoprzewoźniczka

Kobieta nie patrzy na nic. Oczy ma zamknięte. Jej usta się poruszają.

„Nieważne, przepraszam, że przeszkadzam”. [Odejdź].

Pstryknij jej palcami przed twarzą.

„E?” – coś przełączyło jej się w głowie. „Co jest? Czego chcesz?”

„Zanim się zjawiłem, wydawałaś się... nieobecna”.

„To tylko rozkojarzona staruszka. Powinniśmy pozwolić, by wróciła do swoich spraw...”

A więc nie uważa, żeby była tą kierowczynią?

„Słyszysz ty, prawniaku? Twój partner to chyba nie chce, żebyś spędzał ze mną zbyt wiele czasu...”

„Powinnaś w takim stanie jeździć ciężarówką?”

„O, nie martw się o mnie. Ja jestem jedną z najlepszych camionneurów w okolicy. Jeżdżę po trasach, co inni ich nie chcą”.

„Jakich trasach?”

„Ziemi Łomonosowa. Udacznoj Ziemli. Zachodniej Równinie” – kiwa głową i znów zamyka oczy, pozwalając swoim myślom błądzić...

Ogarnia ją straszliwe zimno. Wpatruje się w głąb siebie, szczękając zębami.

„Magistralą Transkatlańską. U41-A. As Estradas do Mirador. Wszystkich najlepszych. Najgłębszych rowach. Gdzie latają błękitne ptaki” – otwiera oczy. Przebiega ją dreszcz.

„To należy zgłosić odpowiednim władzom”.

„No to dawaj, prawniaku. Daj znać, jak je znajdziesz. Chętnie przeczytam ich raport...”

„I po toś mnie tylko obudził?”

„Jestem w pewnym sensie ekspertem od tracenia przytomności. Powinnaś bardziej na siebie uważać”.

Przygląda ci się przez moment, po czym prycha. „Racja, prawniaku. To ja powinnam bardziej uważać na zdrowie. Dzięki, że się troszczysz...”

Poprawnie cię oceniła, jesteś raczej wątły.

„Czadowo. Jedź, póki nie obrócisz się w proch, siostro”.

„Irmão...” – mówi i wypuszcza powietrze. „Ja już jestem prochem”.

„Dobrze, zmieńmy temat”.

„Sen szaroty jest, czym jest” – kiwa głową do znanego tylko jej samej rytmu, wpatrując się w trzymaną w rękach fotografię.

„Chwila. Dlaczego, poruczniku?”

„Bez powodu. Po prostu nie sądzę, aby ta kobieta miała z czymkolwiek związek”.

To przez szarotę. Nie chce, żeby twój delikatny umysł dał się nią omotać, a ta kobieta spędziła pewien czas wewnątrz niej. Nawet bardzo dużo czasu.

Cokolwiek niezwykłego jest w tej kobiecie, ma jakiś związek z czasem. Zna ona odległą przeszłość.

Nie chce, żeby twój delikatny umysł dał się tu czymś omotać. Czymś niepowiązanym ze sprawą. Ale powiązanym z tym, że ta kobieta jest taka, a nie inna.

Niepokoi się. Ale nie o nią. O ciebie. Hmm. Co takiego jest w tej kobiecie, skoro nie jest z niczym powiązana?

„Trasy, którymi jeździsz, są nietypowe, co?”

„Niektóre. A niektóre to są dla mnie już jak dom” – kiwa głową. „Powiem raczej, że trasy, którymi jeżdżę, są dla mnie typowe”.

Daj spokój – myśli. Ona nie jest tą kierowczynią.

A więc nie uważa, żeby była przemytniczką?

„Jak to?”

„Byłaś jak we śnie. Nieaktywna. Wyłączona”.

„Tak. I co?”

„Nieprzytomna. Powinnaś w takim stanie jeździć ciężarówką?”

„Bo ja jestem jedną z najlepszych camionneurów w okolicy, ot co. Jeżdżę po trasach, co inni ich nie chcą”.

„Wciąż nie do końca rozumiem całego tego tematu boiadeirów”.

„Pewnie, że nie. Żeby zrozumieć dobrze boiadeirów, trzeba posłuchać »Na Zachodnich Równinach«”.

Boiadeiro (w skrócie boia) to poganiacz krów z okolic górnego biegu Magritte, wielkich stepów Meski Północnej. Ludzie tacy jak stojący u bram Mañana uczynili z nich uosobienie swego rodzaju ideologii.

„Już i tak mam do wysłuchania zbyt wiele różnych nagrań. Zmiana tematu”.

Kobieta kołysze w tę i nazad pomarszczoną skorupą swojego ciała. Na twarzy ma dziwny uśmiech.

„Dobrze. A co to?”

„To stara ballada o młodej dziołszce, co to zakochuje się w śmiałym boiadeiro. Ten jej obiecuje, że ślub wezmą, jak tylko wróci z Zachodnich Równin”.

„I żyją długo i szczęśliwie?”

„Nie bądź głupek. Boiadeiro wraca z Zachodnich Równin inny zupełnie. I jednej nocy, jak se spacerują z ukochaną wzdłuż rzeki Magritte, ona błaga go, żeby dał spokój z jeżdżeniem i został z nią...”

W tle słyszysz, jak orkiestrowa muzyka nabiera mocy, a ekran wypełnia się błagalnie spoglądającymi oczami dziewczyny...

„Więc rezygnuje z włóczęgi i się statkuje, prawda?”

„Nie, boiadeiro dusi tę swoją ukochaną i wrzuca jej ciało do Magritte. A potem se odjeżdża, bo wzywają go Zachodnie Równiny”.

„Co za okropna piosenka”.

„Musisz pojąć – prawdziwy boiadeiro musi mieć dla siebie cały horyzont. Nie może być uwiązany przez babę czy chłopa. Ukochaną to on miał samolubną. Nie wiedziała, co to znaczy kochać boiadeira”.

A co jeśli... kochać boiadeira znaczy płynąć bez życia z prądem?

(Kiwnij z powagą głową). „Piękna piosenka”.

„Najpiękniejsza – prawdziwy boiadeiro musi mieć dla siebie cały horyzont. Nie może być uwiązany przez babę czy chłopa. Ukochaną to on miał samolubną. Nie wiedziała, co to znaczy kochać boiadeira”.

„Nie do końca tego się spodziewałem”.

„Chyba już wiem, do czego to zmierza”.

„No i boiadeiro dusi tę swoją ukochaną i wrzuca jej ciało do Magritte. A potem se odjeżdża, bo wzywają go Zachodnie Równiny”.

„Zgaduję, że nic z tego”.