Rozmowa · Szarotoprzewoźniczka

„Nic. Nie trzeba być bezpośrednim”.

„Ale marny imprezowicz jest z ciebie... Szczękę masz w jednej może trzeciej taką, jak Gabriel Buenguerro, a jego jaj to w ogóle nie masz” – mówi z uśmiechem.

Co ty robisz? Ta kobieta może być jedyną osobą, która jest w stanie pomóc ci cofnąć czas... Miej jaja!

„Na razie dziękuję”. [Odejdź].

„Tak. Idź. Dosyć imprezy. Muszę wracać do Meski...” – jej głos gaśnie.

„Pokaż mi podeszwy butów”.

„A czego ty możesz chcieć od butów starej kobity, xerife?”

„To ważna policyjna sprawa, szanowna pani”.

Unosi but powoli – z pogardą – i mówi: „Zaczynam myśleć sobie, że ty powinieneś pozwolić mi wrócić do Gabriela Buenguerry. Z ciebie żaden Gabriel...”

Nosi mocne robocze buty z czarnej skóry. Widzisz na niej sprzączki. Podeszwa również jest skórzana.

„Teraz poproszę drugi”.

„Tuż przed Gabrielem była koronacja Frankonegro – to był ci dopiero prawdziwy mężczyzna” – we wzorze, który widzisz na podeszwie, nie ma żadnej nieregularności. Stawia stopę z powrotem na ziemi.

Co więcej – buty mają rozmiar 37. Maleńkie. Za dużo jest w tym wszystkim niezgodności.

Kolejna nieścisłość, choć niezwiązana z butem, to koronacja jego niewinności Frankonegro. Która miała miejsce 500 lat temu.

„To nie są buty, których szukałem”.

„Stopy jak u małej dziewczynki” – uśmiecha się. „Dobrze się mieszczą na pedałach”.

„Zaraz, co masz na myśli, mówiąc, że była koronacja Frankonegro?”

„Była” – mówi, wzruszając ramionami. „A potem jej nie było. A ja nie trzymałam już za rękę ojca. On już po schodach w Raehl nie schodził. Tłum milczał”.

„Może to jakiś inny xerife był. Przyszedł i mnie obudził, na buty się patrzył i zadawał pytania? A może to był jakiś inny w tej carnaval. Nie pamiętam”.

Kiedy mówi „carnaval”, gestem wskazuje pusty plac, pomnik i maszyny.

(Odwróć się do Kima). „To nie nasza dziwna podeszwa. Nie te buty pozostawiły odciski”.

Zapisuje coś szybko w swoim notatniku. „Mogłem ci to powiedzieć po jednym rzucie oka na jej buty. Nosi rozmiar 37”.

„Stopy jak u małej dziewczynki” – uśmiecha się. „Dobrze się mieszczą na pedałach”.

„Właściwie to niczego. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Proszę. Pomóż mi trochę. To ważne”.

„»Proszę?«” – unosi but powoli, z pogardą. „Myślę sobie, że ty powinieneś pozwolić mi wrócić do Gabriela Buenguerry. Z ciebie żaden Gabriel. On nie mówi »proszę«...”

„Szukam pewnej damy imieniem Ruby. Kierowczyni. Wiesz coś o niej?”

Zwija dłoń w trąbkę i nachyla się. „Czy ty mnie nazwałeś damą, xerife?”

Jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej o Ruby, to trafiłeś w ślepy zaułek. Usłyszała tylko słowo „dama” i się go uczepiła. Możesz jednak napierać dalej, jeśli interesuje cię właśnie to.

„Nieważne. Mam inne pytania”.

„No a nie jesteś damą?”

Na rondzie rozlega się złośliwy rechot kobiety.

„Tak jestem damą, jak ty Gabrielem Buenguerro – w marzeniach”.

„Małe dzieci się mnie panicznie boją. I ci, co mnie znali kiedyś”.

„Mówisz o długich trasach. To...”

„Tych wielkich. Traktach. Tam kobiet i facetów nie ma. Wszystko tylko...” – przerywa i nuci, jakby do powtarzającego się stale utworu...

„»Biegnie mroczna autostrada pośród ulic tego miasta. Co zabiera wnet każdego tam, gdzie jego dom wyrasta«”.

Czujesz nagle potężne zimno, jakbyś stanął twarzą w twarz z przerażającym wrogiem. Po chwili uczucie to znika; widzisz tylko starzejącą się kobietę.

W tle przestrzeń wypełnia dobiegająca z jej szoferki cicha melodia. Nie słyszysz w niej żadnego śpiewu.

„Więc kto jest tą kierowczynią, o której mi mówiono?”

„A skąd ja mam wiedzieć niby? Wyglądam ci na taką, co to spędza czas z innymi camionneurami i węszy? Jak mogę na swoje filmy iść...”

„Czemu wydajesz się taka straszna dla ludzi, którzy cię kiedyś znali?”

„Bo nie widzą już tej osoby, co nią kiedyś byłam”.

„To wszystko, co chciałem wiedzieć, dziękuję”. (Zakończ).

„O sim...” – odpowiada kobieta. Wpatruje się w ciebie, ale myślą jest już gdzie indziej, przy innych sprawach.

Coś wciąga ją w jakiś nieznany stan spoczynku. Wzdryga się, jakby tuż przed zaśnięciem.

„Czyli... to nie ty jesteś kierowczynią, której wszyscy się tak boją?”

„Tylko małe dzieci się mnie boją. I ci, co mnie znali kiedyś”.

Tak. To nie ona. Proszę mi wierzyć.

„Co przewozisz?”

„Diamenty”.

„Diamenty? Naprawdę?”

„Pewnie, że nie” – odpowiada z uśmiechem. „Ale nie byłoby wspaniale, gdybym je woziła?”

„No dobrze, ale co naprawdę przewozisz?”

Wzrusza ramionami. „Pewnie każdy bzdet, jaki mi wcisną do ciężarówki”.

„Dobrze, to mi wystarczy”.

„Tylko tyle chciałeś wiedzieć, prawniaku?”

„Czyli nie wiesz, co przewozisz we własnej ciężarówce?”

„Się tym nie zamartwiam już od dawna” – uśmiecha się beztrosko. „Poza tym nie dla ładunku jeżdżę tą ciężarówką, jeśli wiesz, o czym mówię...”

Mówi tak, jakby prawdziwą przyczyną było coś narkotycznego.