Rozmowa · Plaisance

„Zrobił pan sobie krzywdę! Mówiłam, żeby się pan nie kręcił na zapleczu. Co właściwie zamierzasz osiągnąć, ty głupcze?!”

„Muszę się dowiedzieć, jakie tajemnice kryją się za tymi drzwiami. To część mojej duchowej misji”.

„Tylko pan pogarsza sytuację! Niech pan przestanie. Niech pan odczuwa potrzebę przeglądania książek” – oznajmia, bawiąc się swoim wisiorkiem.

„Nic... Po prostu czasem jestem strasznie niezdarny, przepraszam”. (Potrzyj obolałe czoło).

„Próbuję dostać się do lodówki na dole. To pilna sprawa policyjna”.

„Myślałem, że to oczywiste – próbowałem przedrzeć się przez drzwi, wykorzystując czystą siłę fizyczną”.

„Nie żartowałam, gdy mówiłam, że parapsychologicznie rzecz biorąc już po nas! Najwyraźniej nie dba pan o konsekwencje. Kto dał panu do tego prawo?”

„Wykryłem wewnątrz emanacje psychiczne. Skłoniło mnie to do podjęcia śledztwa”.

„Od teraz niech pan nie liczy na moją pomoc. Drzwi na zapleczu są zamknięte na klucz, który wyrzuciłam. Nie zamierzam igrać z takimi mocami” – oznajmia, bawiąc się swoim wisiorkiem.

„Ale proszę przeglądać książki. Książki pana przyciągają. Może uda się panu zadośćuczynić za to wszystko, kupując książki. Mam nadzieję, że jest pan zapalonym czytelnikiem!”

„Prawo to ja”.

„Nie wiem. W sumie to nikt. Nie mam żadnego prawa. Przepraszam”.

„Jestem buntownikiem. Żyję według własnych zasad”.