Rozmowa · Plaisance

„To był jedyny sposób na popchnięcie śledztwa do przodu”.

„O czym pani mówi? To tylko drzwi”.

„Tylko drzwi?! To miejsce jest przeklęte, detektywie! Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej – niech pan tylko pomyśli, jak wiele firm zbankrutowało w tym budynku!”

„Mam nadzieję, że jest pan teraz zadowolony – zadowolony, że wszystko pan zniszczył... Teraz klątwa przedostanie się przez drzwi, które pan wyważył, i mnie też dopadnie” – zamyka oczy i zaczyna mamrotać coś do swojego wisiorka.

„Największy gospodarzu” – modli się. „Strzeż mnie i mojego uczciwego interesu przed klątwą, która czai się za drzwiami. Błogosławione bądź twoje imię...”

„Och, przepraszam, nie wiedziałem nic o klątwie”.

„Oczywiście, że pan nie wiedział – w końcu jest pan tylko policjantem” – wzrusza ramionami zrezygnowana.

„W porządku, wie pan co? Pozwolę panu rozejrzeć się w Zgubionej Strefie Handlowej. Kroczymy ścieżką zagłady... Nic innego nam nie pozostało”.

Jej maska opadła. Za zasłoną strachu dostrzegasz teraz ciekawość.

„Ale... zanim do tego przejdziemy, niech mi pan powie... czy napotkał pan złowrogą istotę?” – dwa ostatnie słowa wypowiada szeptem, mrużąc oczy.

„Klątwa? Ale klątwy nie istnieją, proszę pani”.

„Oczywiście, że pan tak myśli – w końcu jest pan tylko policjantem” – wzrusza ramionami zrezygnowana.

„Klątwa? Ale myślałem, że ona nie istnieje naprawdę”.

„Oczywiście, że pan tak myślał – w końcu jest pan tylko policjantem” – wzrusza ramionami zrezygnowana.

„Proszę posłuchać – mam gnijące ciało, które naprawdę pilnie muszę umieścić w lodówce tam, na dole”.

„Głupcze! Poszedłeś tam i wyzwoliłeś niewyobrażalne zło z powodu jakiejś lodówki!”

„Czasem niezbędne jest zastosowanie ekstremalnych środków”.

„Jest pan cały i zdrowy! Proszę nie trzymać mnie w niepewności. Co tam jest?” – pyta, po czym przez chwilę milczy, szukając odpowiedniego określenia. „W tym mrocznym sarkofagu”.

„Mroczny sarkofag...” (Zrób dramatyczną pauzę).

„Tak, tak? Jak tam było?”

Powiedz jej, jak było ssssstraszliwie! Wiesz, że to właśnie chce usssssłyszeć...

„Szczerze? Zwykła dziura. Nic tam nie było poza górami śmieci. Ktoś powinien wpuścić tam trochę słońca”.

„Ale... Co jeszcze pan znalazł? Czy coś przetrwało? Nie. Oczywiście, że nie. Czy zlokalizował pan... istotę?”

Nie masz jej nic konkretnego do powiedzenia, dopóki nie znajdziesz tej istoty.

„Nie mogę pozwolić sobie na wydawanie osobistych sądów”.

„Proszę, niech mi pan powie! Czy coś przetrwało? Czy zlokalizował pan... istotę?”

„Jak w kostnicy pełnej trupów upadłych biznesów wysysającej energię życiową z tej księgarni”.

„Wiedziałam!” – wstrząsa nią dreszcz. „Och, jakąż grozę na nas zesłano...” – kręci głową.

„Chwilę, na razie jeszcze tak naprawdę nic nie zrobiłem. Chcę tylko zadać kilka pytań”.

„Och...” – jej rozczarowanie jest oczywiste. „Jakich pytań?”

„Witam w księgarni »Kryminał, Romans i Biografie Słynnych Osób«. Nazywam się Plaisance” – wita cię sprzedawczyni.

„Niech będzie pan pozdrowiony – i proszę o wzięcie odpowiedzialności za energię, którą wnosi pan do tej przestrzeni”.

Szyję kobiety zdobi złoty wisiorek o kształcie przypominającym mały rybi łeb zatopiony w bursztynie.

Niezwykle obfity makijaż sprawia, że jej twarz wygląda wręcz na namalowaną.

„Dziękuję”. [Odejdź].

„To do pani należy ten sklep?”

„Zgadza się. Jestem dumną właścicielką naszego sklepiku z kulturą” – jej głos jest piskliwy, jakby starała się zwiększyć siłę jego penetracji.

Próbowała dopasować swój głos tak, aby jak najlepiej przyciągał nowych klientów. Nie udało jej się to.

„Bardzo ciekawy ma pani naszyjnik”. (Zmruż tajemniczo oczy).

„O tak, dobrze jest mieć kotwicę w tych czasach” – chwyta wisiorek i też mruży oczy.

„Zanim przejdziemy dalej... Zdaje się, że nieźle się pani powodzi. Mogłaby mi pani dać trochę pieniędzy? Później chyba nie będzie dobrego momentu, żeby spytać”.

„Ależ proszę pana! Proszę nie być niedorzecznym. Na pewno nie dam panu żadnych pieniędzy” – rzuca ci pełne dezaprobaty spojrzenie. „Wyrządziłabym panu tym poważną psychiczną szkodę...”

„Człowiek musi zapracować na swój sukces, nawet jeśli jest funkcjonariuszem policji. Datki to czysta manipulacja – sprawiają, że człowiek staje się od nich zależny”.

O zależności też można powiedzieć niejedną dobrą rzecz.

„Mogłoby to zacieśnić więzi między nami, ludem pracującym. To dobry trening przed walką z naszym wspólnym wrogiem”.

„Przepraszam bardzo!” – unosi palec. „Wygląda na to, że ktoś tu nie bierze odpowiedzialności za energię, którą wnosi do tej przestrzeni...”

„Walka, wróg... Moja filozofia zakłada, że wszyscy się po prostu dogadują”.

„Cholera, ma pani rację. Jaką relację biznesową byśmy przez to nawiązali?”

„Dokładnie. W tego typu relacji biznesowej mogłabym w każdej chwili krytykować pańską pracę. Mogłabym żądać od pana różnych rzeczy, ograniczając pańską twórczą swobodę”.

„Tego byśmy nie chcieli”.

„Przepraszam, nie wiem, czemu to powiedziałem. Ten chwilowy brak profesjonalizmu nie stanowi odzwierciedlenia wyznawanych przeze mnie wartości”.

„Ojej. Oczywiście”. Spogląda na ciebie i dodaje: „Ależ mężczyzna”.

Jest pod dużym wrażeniem ciebie i twoich wartości. To szczere uczucie. Stanowi typ człowieka, który wierzy, że mężczyźnie należy mówić, że jest prawdziwy, kiedy zachowuje się bardzo po męsku.

„Źle mnie pani rozumie. Jestem potężnym władcą feudalnym. Żądam daniny. Tu chodzi o tradycję”.

„Przepraszam bardzo!” – unosi palec. „Wygląda na to, że ktoś tu nie bierze odpowiedzialności za energię, którą wnosi do tej przestrzeni...”

„Danina, władza... To nie są tradycje, do których przywykliśmy w tej części świata”.

Co to za bezczelność? Źle cię zrozumiała.

Nie, to nie ja.

Oczywiście. Nikt nie wkłada ci słów w usta.

Synku, zostałeś wręcz zrównany z ziemią. Co z ciebie za cymbał...