Rozmowa · Plaisance

„Co to za stojąca na zewnątrz mała dziewczynka?”

„Kto? Och, mam nadzieję, że uda mi się to jej wynagrodzić. To moja droga córka”.

„Tak? Jak radzi sobie mój skarb? To takie dobre dziecko”.

„Przybywam, aby zlikwidować wolny rynek i położyć kres pracy dzieci”.

Wywraca oczami. „Pan chyba żartuje, nic takiego nie ma miejsca”.

„To zależy. Ile jej pani płaci?”

„Proszę pana, po co takiemu dziecku pieniądze? Zachowuję je dla niej w formie funduszu. Pracując tam, zabezpiecza swoją finansową przyszłość”.

Czas zakuć ją w bransoletki!

Takie przestępcze zachowania nie miałyby miejsca w bardziej rozwiniętych krajach.

„Och. Widać mi się coś pomyliło”.

„W rzeczy samej” – jej głos jest zdecydowany i ostry niczym nóż. „Skończyliśmy już z żartami?”

„Tak, wystarczy już tej zabawy” – wtrąca porucznik, potupując z niecierpliwością.

„Udzielam pani formalnej nagany za pani pełne zepsucia czyny”.

Unosi brew. „Och, oczywiście, panie policjancie. Dobra robota. Skończyliśmy już z żartami?”

„W niektórych bardziej rozwiniętych krajach coś takiego stanowi podwójne przestępstwo. Zmuszania dzieci do pracy i niewolnictwa”.

„Te kraje wkrótce zorientują się, że wychowały leniwe i rozpieszczone pokolenie” – ton jej głosu jest zdecydowany, ale nie słychać w nim złości wywołanej twoją insynuacją. „Skończyliśmy już żarty?”

„Sposób, w jaki ją pani traktuje, wydaje mi się nieodpowiedni”.

„Proszę pilnować własnego nosa” – kobieta nagle sztywnieje. „W naszym społeczeństwie ludzie nie mają prawa mówić rodzicom, jak mają wychowywać swoje dzieci. To nie jest pański – ani niczyi inny – interes”.

Wyparcie stanowi dla niej sposób radzenia sobie z krytyką.

„Od tej presji zrobiła się naprawdę niespokojna. Wie pani, że obgryza paznokcie?”

„Dobrze... Zmieńmy temat”.

„Annette to nie byle dziewczyna. Stanowi doskonałą wartość dodaną”.

„Jak młodej dziewczynie przystało. Dzięki odpowiedniemu nastawieniu czeka ją świetlana finansowo przyszłość”.

„To Annette. Moja córka. Mam nadzieję, że nie obija się znowu z nosem w fantastyce naukowej! Proszę powiedzieć, czy była przy swoim stoisku i pracowała jak porządnej dziewczynce przystało?”

„To bez znaczenia. Dobrze, proszę powiedzieć mi coś innego...”

„Pff!” – sprawia wrażenie rozczarowanej – jak dziecko, któremu czegoś odmówiono. „Co jeszcze mogę dla pana zrobić?”

„Tak, oczywiście”.

„Cudownie! Rozmawiał z nią pan?”

„Tak”.

„Świetnie! W skali od jednego do dziesięciu, na ile ocenia pan potrzebę kupna książki odczuwaną po rozmowie z nią?”

Jej opinia o córce zależy od tego, jak skutecznie ta zwabiła cię do sklepu.

„Jeden. Nie jestem pod wrażeniem”.

„Wiedziałam” – wzdycha i kręci głową. „Bezwstydna dziewucha. Jest niereformowalna”.

„Pięć. Trochę mnie zainteresowała”.

„Lepsze to niż nic” – wzrusza ramionami. „Będzie musiała bardziej się przyłożyć następnym razem”.

„Dziesięć. Nie sposób nie zauważyć, że jest bardzo grzeczna i pomocna”.

„Mój skarb! Jej oddanie przynosi mi mnóstwo radości” – jest bardzo zadowolona twoją odpowiedzią. „Jeśli ma pan dzieci, to mam nadzieję, że wyrosną tak wspaniale jak moja Annette”.

„Nie zamierzam oceniać ludzkiej istoty. Nie robię takich rzeczy”.

„Proszę pana, to nic osobistego. Chodzi wyłącznie o właściwe praktyki biznesowe i badanie rynku” – krzyżuje ręce na piersiach. „Oczekuję odpowiedzi”.

„Nie bardzo”.

„Dlaczego nie? Nie była wystarczająco przyjazna? Nie czuł pan potrzeby porozmawiania z nią?”

„Nie wiem. Po prostu wszedłem do środka i tyle”.

Jej nastrój poprawia się. „No tak, oczywiście. To ma sens. W takim razie to działa... tak. Proszę przejrzeć książki!”

„Bałem się, że nazwie mnie p***łem, jak wszystkie dzieciaki w okolicy”.

„Proszę pana! Niech się pan nie wyraża!” – strofuje cię i zakłada ręce na piersi. „Moje dziecko nigdy nie zrobiłoby czegoś takiego”.

„Nie interesują mnie rozmowy z dziećmi”.

„Co z nią jest nie tak?” – kręci głową. „Czy ona nie potrafi niczego zrobić jak należy?”

„Nie, ewidentnie się leniła”.

„Och!” – stwierdza z irytacją. „Bezwstydna dziewucha! Co wymyśliła tym razem?!”

„To właściwie nie jest mój interes. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Nie, musiało mi się coś pomylić. Stoi na zewnątrz, jest bardzo pomocna, tak”.

„Do widzenia, pani handlarko książkami!” [Odejdź].

„A jeśli chcę kupić książkę?”

„Wielkie nieba, świetnie panu szło, gdy przeglądał pan regały. Dlaczego pan przestał?” – bawi się swoim wisiorkiem, po czym macha w twoim kierunku swoimi kościstymi palcami. „Nie odczuwa pan potrzeby? Tak, tak – niech pan tam wraca. Czekają na pana książki”.

Mamrocze cicho do siebie: „Nie robi tego, do czego został zaprojektowany... Czyżby czar nie działał...?”

„Jaki czar?”

„Hę?” – wzdryga się na twoją uwagę. „Żaden. Nikt nie rzucił żadnych zaklęć mających na celu przyciągnięcie klientów. Ależ niedorzeczny pomysł!”

„Dobrze, rzucę w takim razie okiem”. (Zakończ).

Uśmiecha się i kiwa głową z widoczną ulgą.

„Jakie rodzaje książek tu macie?”