Rozmowa · Plaisance

„Wszystkie książki stoją na półkach. Proszę się rozejrzeć” – stwierdza, poprawiając swoje okulary. „Półki pana przyciągają, prawda?”

Próbuje mentalnie skierować cię ku półkom. Chce tylko, żebyś kupił towar, same książki jej nie obchodzą.

„Wie pani w ogóle, jakie książki ma pani na sprzedaż?”

Prycha. „Prawdę mówiąc, nie bardzo. Większość towaru załatwia moja siostra. Jestem pewna, że to wszystko bardzo literackie pozycje ze świetnie napisaną prozą...”

„Ale człowiek nie uczy się ważnych rzeczy z wymyślonych historii”.

„Chwila. Czy sprzedawca nie powinien znać się na własnym towarze?”

„Oferuję cenną usługę. Tak długo, jak ludzie kupują książki, wszystko jest w porządku” – oznajmia, wymachując w twoim kierunku swoimi kościstymi palcami.

„Gdzie w takim razie można nauczyć się ważnych rzeczy?”

„Prawda jest na wyciągnięcie ręki, gdy wie się, gdzie jej szukać. Trzeba też otworzyć i uwolnić swój umysł, aby zrozumieć” – stwierdza, kiwając zagadkowo głową.

„Więc dlaczego pan ze mną rozmawia? Wszystko stoi na półkach i czeka na klienta. Czy nie odczuwa pan potrzeby kupienia czegoś?” – bawi się swoim wisiorkiem, po czym macha w twoim kierunku swoimi kościstymi palcami: „Widzi pan tamte regały? Dalej, niech poczuje pan przyciąganie”.

„O mój boże, sytuacja wymknęła się spod kontroli!” – wyrzuca z siebie. „Myślałam, że parapsychiczny kryzys były poważny, ale ta przestępczość... jest jeszcze gorsza. Nie mogłam przyjść do pracy przez trzy dni, bo księgarnia była zablokowana. Żadnej sprzedaży, gangsterzy na ulicach strzelający do wszystkich. Wiedziałam, że nie powinnam była kupować sklepu w tym getcie”.

„Ejże, to ja zostałem tu postrzelony. W nogę i jeszcze w ramię!”

„O mój boże, nawet policja nie daje sobie z tym wszystkim rady. Niech pan na siebie spojrzy! Pan jest wrakiem człowieka. Ktoś powinien coś z tym zrobić” – pociera swój wisiorek między dwoma palcami, myśląc.

„Może... powinnam zamknąć księgarnię i otworzyć gabinet parapsychiczny! Tak!” – kiwa głową. „To ma sens. Zbrodnia to szósty żywioł. Najmroczniejszy pierwiastek”.

„Mogłabym uczyć ludzi chronienia się przed złymi energiami i walki ze zbrodnią”.

„Gabinet parapsychiczny? To jeszcze gorsze niż księgarnia w Martinaise...”

„Nie musi być pan taki skromny, detektywie. Przekonał mnie pan – to wspaniały pomysł! Dziękuję za inspirację”.

„W międzyczasie proszę kupować książki. Jak najwięcej. Niedługo ich tu nie będzie” – w jej oczach dostrzegasz blask determinacji. „Czy mogę panu jeszcze w czymś pomóc?”

„Szczerze mówiąc, nie wiem, co o tym myśleć”.

„Nie, nie... Ma pan rację! Przekonał mnie pan – to wspaniały pomysł! Dziękuję za inspirację”.

(Kiwnij głową) „To chyba dobry plan. W końcu życie musi toczyć się dalej”.

„Tak, Martinaise potrzebuje jeszcze więcej samozwańczych mścicieli grasujących po ulicach”.

„Dokładnie. To genialny pomysł. Dziękuję, panie policjancie! Zamierzam rozpocząć sporządzanie biznesplanu już teraz”.

„Yyy... Ale to ja zostałem tu postrzelony, proszę pani”.

„O mój boże, nawet policja nie daje sobie z tym wszystkim rady. Niech pan spojrzy na to utykanie! Ktoś powinien coś z tym zrobić” – pociera swój wisiorek między dwoma palcami, myśląc.

Nic nie mów, tylko na nią patrz.

„A pan... O mój boże, niech pan na siebie spojrzy! Wygląda na to, że nawet policja sobie z tym wszystkim nie radzi. Ktoś powinien coś z tym zrobić” – pociera swój wisiorek między dwoma palcami, myśląc.

„Witaj ponownie, szanowny policjancie” – recytuje jak robot. „Witam w księgarni »Kryminał, Romans i Biografie Słynnych Osób«”.

„Witaj ponownie, szanowny policjancie. Witam w księgarni »Kryminał, Romans i Biografie Słynnych Osób«” – wpatruje się w ciebie zimnym i surowym spojrzeniem, ale tekst powitania pozostaje taki sam.

Z trudem łapie oddech, próbując się uspokoić. Powoli odzyskuje panowanie nad sobą – ale wciąż nie może wydobyć z siebie słowa.

„Witaj ponownie, szanowny policjancie. Witam w księgarni »Kryminał, Romans i Biografie Słynnych Osób«”.

„Co pan znalazł?” – sprawia wrażenie zaniepokojonej. „I proszę kupować książki. Może czegoś się pan z nich nauczy”.

„Pan... wyważył drzwi na zapleczu?” – pyta smutna i zdezorientowana. „Dlaczego? Dałam panu klucz”.

„Prawdziwi mężczyźni nie potrzebują kluczy”.

„Mam nadzieję, że znajdzie pan szybko rozwiązanie. Symbole ochronne uległy zniszczeniu, przejście jest otwarte...” – stwierdza, drżąc. „Proszę powiedzieć, co tam jest?”

„Te drzwi były dla mnie niemiłe”.

„Nie jestem pewien, nie wiem, co sobie myślałem”.

„Pan... wyważył... drzwi na zapleczu?” – wygląda na bardzo smutną – nawet zrezygnowaną. „Symbole ochronne... drzwi... Już ich nie ma. Mroczna psychiczna energia sącząca się do mojego sklepu...”

„Nie wiem, co sobie myślałem, że tak się wdarłem...”

„Wygląda na to... że już po wszystkim?” – jej ramiona opadają, jakby leżało na nich ogromne brzemię. „Nie uciekniemy już”.

„No, rozejrzałem się tam trochę. Mogę opowiedzieć, co widziałem”.

„W porządku, jestem skłonna pana wysłuchać. Kroczymy ścieżką zagłady... Nic innego nam nie pozostało” – wzrusza ramionami najwyraźniej zrezygnowana.

Jej maska opadła. Za zasłoną strachu dostrzegasz teraz ciekawość.

„Ale... zanim do tego przejdziemy... czy napotkał pan złowrogą istotę?” – dwa ostatnie słowa wypowiada szeptem, mrużąc oczy.

„Istota? Nie, nie wydaje mi się”.

„Tak, złowroga istota, która zamieszkuje komin... Przybiera postać kobiety – najpewniej wiedźmy. Zaczęłam podejrzewać, że wie więcej o klątwie, niż daje po sobie poznać, jak tylko ją zobaczyłam”.

„Kominy nie są na to wystarczająco duże, żeby ktokolwiek mógł w nich mieszkać”.

„Nie, ten komin jest częścią centralnego ogrzewania budynku i jest olbrzymi. Zabarykadowała się za jakimiś metalowymi zasłonami bezpieczeństwa... Bóg jeden wie, co ona tam wyrabia”.

„Zakładam, że zajmuje się jakąś nienaturalną magią” – stwierdza, drżąc. „Powinien pan odnaleźć tę istotę i zapytać, co się stało z firmami, które działały w tym budynku. I wrócić do mnie, jak już pan z nią porozmawia. Jestem bardzo ciekawa, co ma do powiedzenia o klątwie”.

„Jeśli naprawdę chcesz odkryć tę tajemnicę, to powinniśmy wrócić do pieca. Może mógłbyś krzyknąć do niego czy coś – narobić hałasu? Na pewno coś wymyślisz, jak zawsze”.

Wbrew swemu opanowaniu porucznik też jest zainteresowany rozwiązaniem tej tajemnicy.

Powinieneśśśś wrócić do kotła, narobić hałassssu.

„Komin... No tak, przejście między niebem a piekłem. Teraz wszystko łączy się w całość!”

„Tak, ten komin jest częścią centralnego ogrzewania budynku i jest olbrzymi. Zabarykadowała się za jakimiś metalowymi zasłonami bezpieczeństwa... Bóg jeden wie, co ona tam wyrabia”.

„Ma pani na myśli komin należący do centralnego kotła?”

„Tak, słyszałam, że jest ogromny. Zabarykadowała się za jakimiś metalowymi zasłonami bezpieczeństwa na piętrze... Bóg jeden wie, co ona tam wyrabia”.

„Ma pani na myśli ten komin ukryty za metalowymi roletami antywłamaniowymi?”

„Tak, słyszałam, że zabarykadowała się w środku... Komin jest połączony z piecem centralnego ogrzewania w piwnicy – powinien pan go poszukać. Bóg jeden wie, co ona tam wyrabia!”

„Oczywiście, istota...” (Zamknij oczy). „Nie widziałem jej, ale wykryłem jej obecność”.

„Naprawdę?” – robi głęboki wdech. „Więc to prawda... Podejrzewałam, że ta energia przybierająca formę kobiety musi być powiązana z klątwą, jak tylko ją zobaczyłam. Czy wyczuł pan, że ona żyje w kominie?”