Rozmowa · Plaisance

...mój mąż jest zupełnie inny. Oczywiście.

„Tak, właściwie to nie ma nic takiego w dzieciach obgryzających sobie ręce. Proszę zapomnieć, że o tym wspomniałem”.

„To, co pani robi, jest niewłaściwe. Nawet ja to wiem, a zwykle nie wiem niczego”.

„Dobrze. Nieważne”. (To nie twoja sprawa).

„Boże... Mówiłam, żeby tego nie robiła. To strasznie obrzydliwy nawyk” – jej głos jest stanowczy. „Przejdzie jej. Niepokój to część życia”.

Jej życia ewidentnie również.

„Plaisance, muszę coś pani powiedzieć. Odkryliśmy prawdziwe źródło zguby”.

„Jak to prawdziwe źródło?” – pyta, ściskając nerwowo swój wisiorek. „Ma pan na myśli... Obecność istoty trzeciej?”

Pamięta. Dobrze.

„Nie, nie obecność. Nieobecność”.

„Tak, obecność, istota, złowroga energia. Jakkolwiek pani zechce to nazwać...”

„Tak, która ma wiele imion...” – stwierdza, kiwając poważnie głową. „Sytuacja musi być bardzo ponura, skoro pan do mnie wrócił. Proszę powiedzieć, co pan znalazł?”

„Śledztwo pozwoliło mi odkryć dwumilimetrową entroponetyczną dziurę w rzeczywistości. To ona jest źródłem zagłady. Zarówno dla centrum handlowego, jak i całego Martinaise”.

„Że co?”

Nie spodziewała się tego. Na pewno nie słowa entroponetyczny.

„Mała dziurka... w rzeczywistości. Może być ona połączona z szarotą, czymś w rodzaju punktu początkowego. To by wyjaśniało, czemu, historycznie rzecz ujmując, tyle rzeczy tu, w Martinaise, kończyło się niepowodzeniem”.

„Proszę pani, mój partner mówi prawdę. Znaleźliśmy entroponetyczną anomalię w Małym Sosnowym Kościele na wybrzeżu. Nie chcę wzbudzać paniki – sprawa wymaga dokładniejszego zbadania – ale... To nie wygląda dobrze”.

Ani dla niej, ani dla niego, ani dla Revacholu. Ani dla Elizjum.

„Ale... Ale... Tego nie ma w żadnym ze starożytnych tekstów! Jak mam ochronić swoją księgarnię przed czymś takim?!”

Jest zbyt wystraszona, żeby chociaż wymówić to słowo.

Powiedz jej prawdę – nie ma na to wpływu.

Cokolwiek zrobisz, nie odbieraj jej nadziei. Jedynej broni przeciw całkowitej nieobecności.

„Nie można jej ochronić. Nie przeciwko szarocie. Proszę zamknąć sklep i spróbować uciec od tej szczeliny tak daleko, jak to możliwe”.

„Zamknąć... sklep? Ale to wszystko, co mam! Nie, musi być jakiś sposób...”

„Zwłaszcza teraz, gdy Annette wróciła do szkoły. Wreszcie się z kimś tutaj zaprzyjaźniła!” – spogląda na swoją córkę uczącą się cicho w kącie sklepu. „Nie, nie możemy opuścić Martinaise. Nie możemy”.

„W każdym razie, dziękuję panu za pomoc. Zawsze będzie pan tu mile widziany”.

„W każdym razie, dziękuję panu za pomoc. Zawsze będzie pan tu mile widziany”.

„Może pani ją chronić nadzieją, odmową poddania się. Tak właśnie zrobili ludzie w przeszłości – zbudowali dookoła tego felernego miejsca kościół, miejsce kultu”.

„Ma pan rację. Nie mogę tracić wiary – zwłaszcza teraz, gdy Annette wreszcie zadomowiła się w szkole i wreszcie się z kimś tu zaprzyjaźniła” – spogląda na swoją córkę uczącą się cicho w kącie sklepu. „Nie, nie możemy po prostu wyjechać!”

„Poza tym mam gdzieś tu chyba seolickie łapacze nadziei... Muszę je znaleźć. Wszystko będzie dobrze, jeśli tylko je znajdę”.

„Ma pan rację. Nie mogę po prostu wszystkiego zostawić – włożyłam w to miejsce tyle pracy! Ta mała księgarnia stała się kamieniem węgielnym naszej okolicy – nie mogę porzucić tego okrętu i odejść”.

„Musi pani znaleźć własną odpowiedź. I tak za dużo czasu spędziłem już na tym zadaniu”.

„Tak, wykonał pan swoje zadanie. Zaszłam tak daleko... nie mogę teraz się poddać...”

„Nie, nie obecność...” (Zamknij oczy). „Nieobecność istoty trzeciej”.

„Nieobecność...!” – robi gwałtowny, głęboki wdech. Po chwili bierze się w garść i kontynuuje: „Sytuacja musi być bardzo ponura, skoro pan do mnie wrócił. Proszę powiedzieć, co pan znalazł?”

„Jak to prawdziwe źródło?” – pyta, ściskając nerwowo swój wisiorek. „Wrócił pan, żeby znowu dać mi wykład z ekonomii?!”

„Obawiam się, że mogę powiedzieć tylko jedno – musi pani natychmiast opuścić Martinaise. Pozostanie tu jest zbyt niebezpieczne”.

„Mam wyjechać?” – mruga dwa razy, trawiąc twoje słowa. „Proszę pana, nalegam, aby powiedział mi pan, co udało się panu odkryć! Nie mogę ot tak wszystkiego zostawić i wyjechać...”

Może najlepiej będzie jej jednak powiedzieć prawdę. No to dalej...

„Jak to prawdziwe źródło?” – pyta, ściskając nerwowo swój wisiorek wyraźnie poirytowana. „Przecież mówił mi pan, że nie ma żadnej klątwy!”

„Jak to prawdziwe źródło?” – pyta, ściskając nerwowo swój wisiorek. „Myślałam, że ten problem został już rozwiązany!”

„Tak? Jakie wieści pan przynosi?” – pyta, zaciskając palce na swoim wisiorku.

„Mam jeszcze kilka pytań co do tej klątwy...”

„W porządku, ale proszę – tylko kilka pytań” – mówi, po czym zerka na zasłonę. „Lepiej nie drażnić duchów...”

„Powiedziano mi, że w piwnicy tego budynku znajduje się wielka lodówka. Może mnie tam pani zaprowadzić?”

„Lodówka?” – pyta, bawiąc się swoim wisiorkiem. „Nie, nie wiem nic o żadnej lodówce. Nie interesują pana książki?” – wskazuje skinieniem głowy półki.

Z jakiegoś powodu okłamuje cię co do lodówki. Zdaje się, że będziesz musiał sam znaleźć drogę do piwnicy.

„Dziewczynka na zewnątrz mówiła, że to miejsce jest przeklęte”.

„Przeklęte? Kto tak powiedział? Annette?” – mruga. „Już ja sobie z nią porozmawiam... To miejsce nie jest przeklęte – ma niezwykle magnetyczną energię. Dobrą dla działalności gospodarczej. Mój biznes kwitnie, proszę pana!”

O czym ona gada, na litość boską?

Nie wydaje się za bardzo kwitnąć. Pustka jest wręcz upiorna.

„Naprawdę, muszę dostać się do lodówki w piwnicy – to sprawa policyjna. Mam ciało denata, które wymaga schłodzenia”.

„Że co?” – na wspomnienie zwłok otwiera szeroko oczy. „O mój boże! To ofiara klątwy? Klątwa zaczęła zabijać ludzi? Ona teraz zabija?!” – kobieta łapie się obiema rękami za głowę.

„Ma pani rację, klątwa jest silniejsza niż kiedykolwiek. Dlatego musi mnie pani tam wpuścić, żebym przyjrzał się sprawie”.

„Ma pan rację...” – stwierdza przerażona. „Jest gorzej, niż sobie wyobrażałam. Trzeba uwięzić tę klątwę!”

Taaak, to twoja szansa! Tylko zdalny obserwator może sprostać tej sprawie.

To ją zdecydowanie zmiękczyło.

Taaak, to twoja szansa! Wielka szansa! Tylko parapsychologiczny detektyw może sprostać tej sprawie.

„Dość już tego bełkotu. Rozmawiamy tu sobie, a ja mam gnijące ciało, którym muszę się zająć. Proszę mnie wpuścić!”

„Wykluczone” – stwierdza przerażona. „Ta klątwa jest groźniejsza, niż sobie wyobrażałam. Zdecydowanie nie mogę tam pana teraz wpuścić. Trzeba tę klątwę uwięzić”.