Rozmowa · Plaisance

„Tak, odprawiłem pradawny semeński rytuał rozpraszania. Strefa handlowa nie jest już zgubiona”.

„Oczywiście. Ufam, że moje semeńskie znaki ochronne i amulety zapewniły panu bezpieczeństwo podczas odprawiania starożytnych rytuałów...” – spogląda na ciebie z nagłym podziwem.

„Niestety, mogę tylko zidentyfikować źródło. Aby zlikwidować klątwę, musi pani wezwać innych ekspertów”.

„Och, rozumiem...” – spogląda na swój wisiorek, a potem znowu na ciebie. „Chyba najwyższa pora na kolejną wizytę na Boogie Street”.

„Na pewno znajdę kogoś, kto pomoże mi pozbyć się zguby, która wciąż czai się w tym budynku... Sytuacja z każdą chwilą się poprawia – czuję to” – oznajmia, kiwając głową.

„Tak, system musi zostać oczyszczony z imigranckich pracowników”. (Przejdź dalej).

„Oczyszczony? Co ma pan na...” – spogląda na wisiorek, który trzyma w swoich drżących dłoniach, i bierze się w garść.

To dla niej wiele do zaakceptowania.

„Twierdzi, że nie ma żadnej klątwy, jest w tym wszystkim bowiem za dużo nieścisłości”.

„Zbyt wiele nieścisłości? Co to za gadka?” – pyta kobieta, głośno przy tym na ciebie prychając.

Powodzenia w przekonywaniu jej. Niektórzy umieją sobie zracjonalizować wszystko.

„Jak mówiłem, to producentka nietypowych kości. Jej firma istnieje już od dawna”.

„Tak, ponieważ jej interes polega na byciu parapsychiczną pijawką, która karmi klątwę!” – na jej skórze pojawiają się czerwone plamy.

„Widzę, że uległ pan jej manipulacji, detektywie. Dochodzenie skończone. Mam tylko nadzieję, że pańska wizyta tam niczego nie pogorszyła”.

„Przede wszystkim pani jest jedną z tych nieścisłości”.

„Wcale nie radzę sobie tak dobrze, jak by się mogło wydawać...” – odpowiada kobieta, chwytając swój wisiorek. „Wszystko zawdzięczam wyłącznie ochronie semeńskich symboli”.

„Jest jeszcze inna istota, bardziej złowroga, która pociąga w Martinaise za sznurki. Być może w swoich podróżach jeszcze się na nią natknę”.

„Tak, obecność trzeciego rzędu...” – potwierdza i puszcza swój wisiorek.

Zalewa ją wielka, mroczna fala ulgi.

„Czytałam o tych trzeciobytach. W pewnych okultystycznych księgach, które są zbyt mroczne, aby zgłębiać je zbyt długo – i z całą pewnością nie w obecności mojej córki” – oznajmia, nakazując ci gestem milczenie.

„Wszystko rozumiem. Dziękuję za zejście w ten wir. Będę strzegła tego miejsca – wzmocnię ochronne symbole i będę robiła, co w mojej mocy. Jeśli natknie się pan podczas swoich podróży na obecność istoty trzeciej, to...”

„Niech Pan ma cię w swojej opiece” – oznajmia i wykonuje na swojej piersi znak krzyża w kształcie litery X.

„No cóż, to było wyjątkowo edukacyjne. Jeśli podczas naszych podróży natkniemy się na obecność istoty trzeciej, to z całą pewnością panią o tym poinformujemy”.

Tak. Podróż trwa dalej. Po innych wodach. Mroczniejszych.

Zwraca się do ciebie: „Czy nie powinniśmy się stąd wynieść – zanim zapadnie się wir?”

Tak. Podróż trwa dalej. Po innych wodach. Mroczniejszych.

„Czytałam o tych trzeciobytach. W pewnych okultystycznych księgach, które są zbyt mroczne, aby zgłębiać je zbyt długo – i z całą pewnością nie publicznie” – oznajmia, nakazując ci gestem milczenie.

(Skłam). „Źródło znajduje się w warsztacie wypychacza. Zaczął parać się sztukami o wiele mroczniejszymi i ściągnął tu duchy pustki”.

„Och! To straszne. Wiedziałam, że coś jest nie tak z tym miejscem...”

„Niech mi pan powie – czy znalazł pan sposób na złamanie klątwy?”

„Może mieć w tym udział, nie mam jednak żadnego sposobu, by dokładniej przepytać złowrogą istotę”.

„Nie rozumiem. Skoro nie jest pan pewny, czy to jej sprawka, to gdzie jest źródło zguby? Jak wyjaśniła klątwę?” – kobieta wygląda na zdezorientowaną.

„Nie jest czarownicą ani żadną »złowrogą istotą«. To kobieta interesów, jak pani”.

„Musi pani wpuścić mnie do piwnicy. Jest tam coś, czego desperacko potrzebuję”.

„Że kto? Że co? Nie rozumiem, o czym pan mówi. Nie mogę z czystym sumieniem ryzykować uwolnieniem klątwy zagłady zagrażającej wszystkiemu, bo potrzebuje pan czegoś z piwnicy”.

„To nie jest po prostu coś z piwnicy, robię to dla pani dawnej sąsiadki – Soony Luukanen-Kilde”.

„Och, ma pan na myśli tę dziewczynę z dziwacznymi maszynami? Ha! Przypominam ją sobie... Jej energetyczna obecność była zła – bardzo zła. Ciągle trajkotała o tym, że straciła pamięć...”

Pamięć włosowatą.

„Swoją drogą” – stwierdza i pogrąża się w zamyśleniu. „To dziwne, ale wiele problemów zaczęło się wraz z jej zniknięciem. Skąd mam wiedzieć, że to nie ona stoi za tą klątwą?! Trzeba uwięzić teraz tę klątwę”.

„Czemu tak się pani spina o te zasłonki? Chcę tylko wiedzieć, co jest po drugiej stronie”.

„Mówiłam już, że jest tam tylko magazynek, do którego wstęp mają jedynie pracownicy! Nie rozumiem, dlaczego tak to pana interesuje...”

„Niech pan da już spokój! Lepiej niech pan kupi jakąś książkę – powinien pan... odczuwać pociąg do książek!”

Recytuje to niczym wiersz albo odgrywaną rolę, której ma serdecznie dosyć.

Jest niesamowicie spięta, aż dziw, że nic jej jeszcze nie pękło w środku.

„Czemu pani wciąż gada o książkach? Próbuje pani rzucić na mnie zaklęcie?”

„Zaklęcie! Też mi coś!” – prycha. „To miejsce nie potrzebuje żadnych zaklęć czy innego mambo-dżambo, bo ma cudowną energię!” – chwieje się pod naciskiem twojego spojrzenia, jej zaciśnięte usta rozciągają się w uśmiechu... i nagle coś w niej pęka...

„No dobrze... Niech panu będzie! To miejsce jest przeklęte – tak jak mówiła Annette! Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej!”

„Zadowolony? Cieszy się pan, że wszystko zniszczył?” – zamyka oczy i zaczyna mamrotać coś do swojego wisiorka.

„Gospodarzu gospodarzy” – modli się, „Strzeż mnie i mojego uczciwego interesu przed klątwą, która czai się za zasłonką...”

Spokojnie. Złamałeś jej opór. Dokręcanie śruby jeszcze bardziej nic ci nie da.

„Czy pani naszyjnik też jest częścią tych zabezpieczeń?” (Wskaż na niego).

„Och, to?” – pyta, unosząc wisiorek w dłoni. Jego ochrowe serce lśni w świetle. „Nie. To specjalny himeański amulet pobłogosławiony przez szamanów pustynnych pigmejów zaklęciem przymusu. Służy do zachęcania ludzi do kupowania książek...”

„W sklepie rzucono liczne zaklęcia. Książki, na przykład, kazałam objąć zaklęciem zachęcającym” – kiwa głową. „Gwarantuje wzrost sprzedaży o piętnaście procent!”

Szamani pustynnych pigmejów...? To dosyć nieelegancki sposób na opisanie grupy ludzi.

Nie wygląda, jakby czar działał... Próżno szukać w księgarni innych klientów.

„Szczerze mówiąc, brzmi to trochę, jakby ten naszyjnik był oszustwem. Mogłaby pani zrobić o wiele więcej”.

„Proszę pana, jestem świetnie wyedukowana zarówno w sztuce biznesu, jak i ezoteryki. Wiem, co robić i czego unikać” – stwierdza i poprawia swoje okulary.

„Może powinna pani zmienić koncepcję swojej firmy. Martinaise nie wydaje się być najszczęśliwszym miejscem na księgarnię”.

Stoi chwilę w milczeniu, po czym robi głośny wydech. „Ma pan rację. Księgarnia nie była nawet moim pierwotnym pomysłem na biznes. Tak naprawdę chciałam sprzedawać ezoteryczne parafernalia, aby zrównoważyć mroczne energie tej okolicy”.

„Nie jestem pewien, czy sklep ze świecidełkami to lepszy pomysł na biznes”.