Rozmowa · Plaisance

„Mój boże, czy skończy pan wreszcie z tym nieustępliwym jazgotem? To zbyt wiele” – jej dłoń wędruje do twarzy. „Jeśli zależało panu na zdobyciu klucza do drzwi na zapleczu, to wystarczyło o niego poprosić”.

„Ale ja nie chcę prosić. To poniżej mojej godności”.

„Tak? W takim razie dobrze się składa, bo i tak go pan nie dostanie!”

„W porządku, poproszę. Czy moglibyśmy dostać klucz?”

„Gdzie twoje maniery, John? To nie cesarstwo Shao, nie możesz tu sobie tak otwarcie gadać o seksie!”

„To niedorzeczne. Zwykła strata mojego czasu. I w niczym to nikomu nie pomoże” – wygląda na niezadowoloną.

„Nie powinna pani tak bardzo ufać mężowi. Mężczyźni to podłe, zdradzieckie świnie”.

„Nasze partnerstwo jest prawdziwie prywatne”.

Nie chcę tego wszystkiego mówić.

Owszem, chcesz.

Nie. To naprawdę głupie.

Racja. Co może pójść nie tak?

Zuch chłopak.

„Yyy, ta książka o Dicku Mullenie się rozsypała, zanim doczytałem do końca. Ma pani drugi egzemplarz?” (Pokaż jej przedmiot).

„Och, bardzo mi przykro. Niektóre z tych starych książek w miękkich okładkach po prostu nie są wytrzymałe. Z radością sprzedałabym panu kolejną kopię, ale niestety ten egzemplarz był jedynym w naszej ofercie”.

Ona to nazywa obsługą klienta?!

„Rozmawiałem z istotą, o której mi pani mówiła. Ma na imię Neha i jest producentką nietypowych kości”.

„Producentka nietypowych kości?” – pyta, robiąc wielkie oczy. „No niech pan wykrztusi to wreszcie! Po co jej te kości? Do jakichś czarnoksięskich rytuałów? Czasem używają kości owiec do...”

„Nie, proszę pani. Wyczułem jej aurę. Nie ona jest winna tej klątwie”.

„Nie rozumiem. Skoro to nie ona, to gdzie jest źródło zguby? Jak wyjaśniła klątwę?” – kobieta wygląda na zdezorientowaną.

Zanim cokolwiek powiesz, zadaj sobie pytanie: czy ta kobieta naprawdę zdoła stawić czoła prawdzie?

Narracja, którą sobie sama zbudowała, musi zostać zburzona.

Ściska swój naszyjnik zbyt mocno. Na jej dłoni pojawia się kropla krwi...

Nie mów tylko, że nie masz jeszcze żadnej odpowiedzi. Niepewność dręczy ją straszliwie.

A niech to wszyscy diabli – być może powinieneś po prostu skłamać, szanowny panie?

Dotarłeś tak daleko. Wiesz już, jak to zakończyć. Za tą istotą kryje się inna.

„Szczerze mówiąc, nie mam jeszcze odpowiedzi. Wciąż zostało kilka tropów do przeanalizowania, jak ten dziwaczny radiokomputer...”

„Chce mi pan powiedzieć, że poszedł pan tam i nie dowiedział się niczego na temat klątwy?!” – wygląda na zawiedzioną.

„Oczywiście. Nie powinnam była pokładać swoich nadziei w mężczyźnie takim jak pan... Nie jest pan semeńskim zaklinaczem duchów – jest pan alkoholikiem!”

„Dochodzenie skończone. Nie chcę, aby się pan tam znowu kręcił – tylko zaburza pan panującą tam psychiczną pogodę. Jeśli nie zamierza pan niczego kupić, to...” – odwraca się w stronę drzwi w oczekiwaniu na potencjalnych klientów.

O rany. Doszło między wami do kompletnej zapaści jakiegokolwiek porozumienia.

To się nie mogło tak naprawdę inaczej skończyć. Zbyt głęboko w tym siedzi. W swoim własnym umyśle.

Gniew i samotność dają tej kobiecie siłę, by funkcjonować w ciągu dnia. Twoje słowa są wobec nich niczym.

„Przykro mi, że musieliśmy panią rozczarować” – odpowiada porucznik, po czym zwraca się do ciebie: „Możemy już iść?”

Sklep wokół ciebie nagle wydaje się bardzo stary, wilgotny i przesiąknięty przybrzeżnym powietrzem. Książki gniją – mieszka tu wielki chłód. I tam też – 1200 metrów stąd, na miejskim wybrzeżu. Mroczna sylweta kościoła odbija się w wodzie. Wzywa cię.

„Powiedziała, że to po prostu kapitalizm. Bankructwo jest jedną z cech naszego systemu gospodarczego”.

„Że CO?” – jej twarz robi się biała jak czaszka. „Cały system ekonomiczny jest przeklęty?!”

Ta kobieta jest zbyt wątłego zdrowia, żeby wytrzymać tak potężny stres.

„To prawda. Żyjemy w niebezpiecznym świecie, w którym nic nigdy nie układa się tak, jak powinno. Należy przywyknąć do chaosu”. (Przejdź dalej).

„Niepewny świat? Ekonomia?” – spogląda na wisiorek, który trzyma w swoich drżących dłoniach, i bierze się w garść.

„Wiem, co się tu dzieje. Poszedł pan tam, pokręcił się trochę – i niczego nie osiągnął. A teraz mówi mi pan te wszystkie intelektualne rzeczy, aby to ukryć”.

„To nic. Nie musi pan nic robić. Popełniłam błąd, ufając innej osobie. Poradzę sobie z tą parapsychiczną katastrofą tak, jak radziłam sobie do tej pory – sama. Własnymi siłami...”

Tak, jak musi. Codziennie.

Może się myliłeś. Przetrwała w tym świecie co najmniej cztery dziesięciolecia.

„Dziękuję za nic. Proszę kupić jakieś książki albo opuścić mój sklep” – kończy rozmowę, chowając swój wisiorek pod bluzkę.

„Obawiam się, że może pani pomóc tylko światowa rewolucja”. (Przejdź dalej).

„Kolejna rewolucja?” – spogląda na wisiorek, który trzyma w swoich drżących dłoniach, i bierze się w garść.

„Miałem na myśli, że... znalazłem źródło zguby. Proszę zapomnieć o tej całej gospodarce”. (Wycofaj się).

„Znalazł pan sposób na naprawienie całego systemu ekonomicznego...?” – przygląda ci się podejrzliwie. „Czy może mówi pan tylko o budynku?”

„Tak, wykorzystałem tajne metody Wydziału Zdalnych Obserwatorów”.

„Rozumiem, że nie może pan wyjawiać państwowych tajemnic, funkcjonariuszu. Ale niech pan wie, że doceniam wysiłki pańskiego wydziału” – spogląda na ciebie z nagłym podziwem.

„Najważniejsze, że energie się wycofują. Już czuję, że klątwa ustępuje! Minie jeszcze wiele czasu, zanim w pełni się jej pozbędziemy, oczywiście. Ale mimo to...”

„Dziękuję panu. Naprawdę. Dzięki panu w tej skromnej księgarni zapanowała lepsza psychoemanacja, a to nie lada wyczyn”.

Tak bardzo chce, żeby to się już skończyło, że byłaby gotowa uwierzyć we wszystko.

To potrwa może dzień lub dwa, najwyżej tydzień. Potem znów pogorszy jej się humor i ponownie poczuje klątwę.

„W porządku – wszystko dobre, co się dobrze kończy”. Porucznik zwraca się do ciebie: „Możemy wrócić do naszego zwykłego życia?”

„Tak, wezwałem ducha Guillaume le Milliona, aby przegnać klątwę w rozbłysku disco-geniuszu”.

„Guillaume le Million? Piosenkarz, który zrobił tę okropną minę? No cóż... Dostrzegam podobieństwo...” – spogląda na ciebie z nagłym podziwem.

„Tak, już je odduszyłem. Klątwa zniknęła na dobre”.

„Co to oznacza? Czy jest pan pewny, że... Och, ale kimże ja jestem, aby kwestionować pańskie metody?” – spogląda na ciebie z nagłym podziwem.