Rozmowa · Plaisance

Może tym razem lepiej będzie po prostu być z nią szczerym?

Jasna cholera, do niczego się nie przydajesz.

Kiepskiej baletnicy przeszkadza rąbek u spódnicy!

Czemu ty zawracasz sobie gitarę tą męczącą babą? Po prostu rozsuń te zasłonki, jak nie będzie patrzeć!

„Proszę pani, naprawdę muszę tam wejść. Jestem detektywem kompulsywnym. Nie usnę, dopóki nie rozwiążę zagadki”.

„I wszyscy mają ponieść straszliwe konsekwencje po to tylko, aby pan mógł się wyspać? Nie sądzę!”

Dobra. Ujęcie drugie!

„Ta tak zwana klątwa to tak naprawdę zwykła kwestia zbiorowego urojenia”.

„Nie, nie! Niech pan nie drwi z duchów! One tego nie lubią... Tylko je to jeszcze bardziej złości. Niech pan przestanie”.

„Z duchami łatwo się rozprawić. Trzeba im tylko pokazać, kto tu rządzi”.

„Co to ma niby znaczyć?”

„Wyjątkową brutalność. Symbole ochronne skłaniają je tylko do zapraszania swoich duchowych rodzin. I tego właśnie chcą Semenowie, bo żyją z nimi w komitywie”.

„Ma mnie pan za kompletną idiotkę?” – zaczyna się irytować. „Proszę skończyć ten temat i po prostu zainteresować się książkami”.

„To nic innego jak uformowany w konkretną myśl lęk o powodzenie przedsiębiorstwa”.

„Doszło tu do zbyt wielu niepowodzeń, aby mógł to być zbieg okoliczności... Oni byli nieostrożni. Ja nie zamierzam tak ryzykować. Niech pan skończy ten temat!”

Wszystkie te pomysły są bezwartościowe.

Twój zwinny język nie ocieka dzisiaj miodem... Próbować jednak musisz!

„Myśli pani, że Dick Mullen by to rozwiązał? A gdzie tam. Nadszedł czas...” (Napręż muskuły). „...na prawdziwego detektywa”.

Spogląda na ciebie z zaciekawieniem – nie ma pojęcia, co o tym myśleć.

Podoba jej się twój pokaz męskości! Twoje smukłe... Yyyy, krępe i tęgie ciało emanuje zwierzęcym magnetyzmem.

Puść jej oko.

„Na litość bos... nie!” – wywraca oczami, chociaż delikatny rumieniec niemal przebija się przez jej maskę. „Proszę zainteresować się książkami, zamiast wygadywać te bzdury”.

Nie puszczaj jej oka.

Czas uruchomić szacowną machinę kłamstwa!

„Proszę pani, czy wie pani, jak mnie i mojego partnera nazywają na komisariacie nasi koledzy?”

„Nie?” – sprzedawczyni krzyżuje ręce na piersiach.

Porucznik spogląda na ciebie w oczekiwaniu na to, co z tego wyniknie.

Dasz radę. Ciągnij to dalej, to eleganckie rozwiązanie.

„Przestępczymi braćmi”. (Kiwnij Kimowi głową). „Ja i mój partner to przestępczy bracia”.

„Jak panowie są nazywani?” – pyta, zerkając na ciebie sponad swoich okularów. „To ma być jakiś żart, panie policjancie? Mam rozumieć, że popełniacie razem przestępstwa?”

Odwraca się, ale i tak zauważasz na jego ustach ślad uśmiechu – walczy, by nie wybuchnąć śmiechem.

Właściwie to tak, tym właśnie zajmowaliby się przestępczy bracia. Popełnianiem przestępstw.

„Nie, nie o to chodzi. Nazywają nas tak, bo zwalczamy przestępstwa... razem, niczym bracia!”

„Znowu te bzdury. Powiedziałam już nie!”

„Proszę pana, naprawdę nie mam czasu na pańskie żarty. Sytuacja jest bardzo poważna”.

„Uch... Przepraszam, znów wyszło źle”.

Zaraz... Co? Nie chcę tego mówić!

Przestań być jękliwym wstydnisiem! Nie przekonasz jej do niczego bez kłamssssstw.

Nie. To naprawdę głupie.

Kobieta sprawia wrażenie zdystansowanej, a jej rysy są znacznie łagodniejsze. Od czasu do czasu zerka na zarys swojej córki.

Kobieta stojąca przed tobą uważnie rozgląda się po sklepie. Jej ramiona są spięte. Od czasu do czasu poprawia swoje okulary.

No dobra, mogę spróbować: „Przestępczymi braćmi”. (Kiwnij Kimowi głową). „Ja i mój partner to przestępczy bracia”.

„Proszę pani, jestem sławnym prywatnym detektywem, wielkim obrońcą prawa i specjalistą we wszystkim, co kryminalne”.

Porucznik rzuca ci krótkie spojrzenie kątem oka. „A ja jestem jego wspólnikiem. Nazywam się John... Shao. Razem prowadzimy cieszącą się największym uznaniem w Revacholu prywatną firmę nadzorującą małżonków”.

Shao to nazwa, jaką w Okcydencie stosowano wobec Cesarstwa Seolickiego, kiedy jeszcze wiedziano o jego mieszkańcach o wiele mniej. Był uosobieniem barbarzyńskiego, mistycznego innego świata, o którym można jedynie snuć egzotyczne fantazje. Jego legenda wciąż trwa, wiele osób nadal sądzi, że „Shao” istnieje.

„Ale zaraz, to nie koniec!”

„Jak już złapiemy małżonka naszej klientki in flagrante delicto, szantażujemy go i zgarniamy dla siebie wszystkie pieniądze, bo na tym właśnie polega bycie prywatnym detektywem. Widzę, że jest pani mężatką...”

Twój kolega daje popis niezwykle ciętego sarkazmu.

„Co za bzdury panowie opowiadają? To nie ma z tym żadnego związku. A poza tym” – jej usta wykrzywiają się z obrzydzenia – „mój mąż nigdy nie zrobiłby czegoś takiego. Jesteśmy porządnymi ludźmi”.

„Dobrze, dość tych bzdur. Rzecz w tym, że podejmujemy się czasem nietypowych śledztw”.

„Jak mam panu zaufać po tych wszystkich wygłupach?” – wygląda na cokolwiek zirytowaną.

„Szczerze panią przepraszamy. Koniec z bzdurami. Oferujemy pani pomoc w kłopotach – pro bono” – mimo przeprosin w oczach porucznika widać lekkie rozbawienie.

„Dosyć już tych wygłupów. Da nam pani ten klucz?”

„Więc to o to panu przez cały ten czas chodziło? Chciał pan zdobyć klucz do drzwi na zapleczu”.

„Tak! Klucz! Możemy go dostać?”

„Wykluczone!”

„Zgadza się, a wszystko, co musi pani zrobić, to dać nam klucz do drzwi na zapleczu”.

„To dobra propozycja, szanowna pani. Nalegam, aby przyjęła pani naszą pomoc. To może być jedyna szansa dla pani interesu!”

„Zgadza się. Gdy nie szpiegujemy romansów wyjątkowo bogatych ludzi, rozwiązujemy całe fury niespotykanych tajemnic”.

„Jakiż może być lepszy sposób niż poproszenie nas...”