Rozmowa · Plaisance

„Zawsze miło tu pana widzieć. Przynosi pan dobrą energię”.

„Szukam książki o kakadu”.

„Książki o kakadu? Jedna powinna być na piętrze, tuż przy regale z biografiami”.

Przekonaj ją, żeby pozwoliła ci zajrzeć do Zgubionej Strefy Handlowej.

Pokaż jej moc swojego diabelsko oślizgłego, choć złotego, języka. Pokaż jej perfidię klasy światowej!

Perfidię? O nie, ta obecność jest niestety absolutnie PRAWDZIWA.

„Proszę pani, przybyłem tu, aby pomóc. Mam doświadczenie w sprawach paranaturalnych”.

„Czy aby na pewno?” – pyta sceptycznie. „Niech się panu nie wydaje, że nie miałam już do czynienia z szarlatanami...”

„Wyczułem z daleka psychiczne emanacje. Śpiący z Zaświatów wzywa”.

Drży. „Nie jestem pewna, czy mogę ufać pańskim twierdzeniom – szczerze mówiąc, wygląda mi pan trochę na pijaka. Przepraszam, że jestem taka obcesowa, ale...”

Ejże, ej. Hej! Hej. Potrzebujesz wódy, żeby móc się skupić, tak?

Porucznik zachowuje charakterystyczny dla siebie kamienny spokój. Po cichu wyjmuje swój notatnik.

No dalej. Spraw, żeby jej świat szaleńczo zatańczył – myśli. Ja ułożę mu melodię.

„Przyznam, że swoje wypiłem, tylko dlatego jednak, że medytacja jest wyczerpująca”.

„Skąd pan... to wszystko wie?”

No to jazda!

„Jestem kroczącym przez pustkę. Mam moc, która pozwala zneutralizować wszelkie złe energie”.

„Powinnam była zdać sobie z tego sprawę... wzorzec znajduje się w materii. Nasze spotkanie nie było zwykłym zbiegiem okoliczności – poprowadziła nas ręka losu”.

Może naprawdę jesteś tym, który ocali tę kobietę od zagłady...

„Ale... Nie ryzykuję tylko swoim życiem – muszę myśleć o mojej córce. Ma pan pewność, że może nam pomóc? Że nas ochroni? Nie mogę pozwolić, byśmy stały się przypadkowymi ofiarami”.

„Proszę spytać mojego partnera, Kima. Poświadczy za mnie”.

„Oho...” – porucznik mamrocze lekko zdezorientowany. Nie przysłuchiwał się uważnie waszej rozmowie. Postawiłeś go w niezręcznej sytuacji.

„Jak najbardziej, proszę pani. Mogę zaświadczyć, że mój partner jest wybitny w tej szczególnej dziedzinie”.

„Jeśli obieca pan, panie policjancie... to...” – nerwowo drepce w miejscu. „Może być pan naszą ostatnia nadzieją. Czy przyrzeka pan?”

(Połóż rękę na sercu). „Daję słowo honoru”.

„Dziękuję panu” – odpowiada, wzdychając z ulgą i uśmiechając się nieśmiało. „O czymś jeszcze panu nie powiedziałam... O istocie”.

Nie udawaj zaskoczonego, szanowny panie. Znasz się na takich rzeczach.

„Istocie?”

„Tak, o złowrogiej istocie, która przebywa w kominie... Przybiera postać kobiety. Najpewniej wiedźmy. Ona – czy raczej to – musi być powiązane w jakiś sposób z klątwą”.

„Komin... No tak, przejście między niebem a piekłem...”

„Tak, ten komin jest częścią centralnego ogrzewania budynku i jest olbrzymi. Zabarykadowała się za jakimiś metalowymi zasłonami bezpieczeństwa... Bóg jeden wie, co ona tam wyrabia”.

„Zakładam, że zajmuje się jakąś nienaturalną magią” – stwierdza, drżąc. „Powinien pan odnaleźć tę istotę i zapytać, co się stało z firmami, które działały niegdyś w tym budynku. O to, co jest źródłem tej klątwy. Oto klucz do zabezpieczonych drzwi za zasłonami. Proszę go wziąć”.

„Och, i... proszę wrócić do mnie, gdy już się pan rozejrzy. Jestem bardzo... ciekawa, co ona ma do powiedzenia o klątwie. I tego, co pan tam odkryje...”

Niewiarygodny mrok i zniszczenie.

Co odkryjesz? Pewnie pomieszczenia biurowe. I cholerną lodówkę. Nie ma się czego bać.

Co odkryjesz? Demoniczną lodówkę! Może to właśnie ona okaże się źródłem klątwy...

Co odkryjesz? Pewnie pomieszczenia biurowe i tyle. Nie ma się czego bać.

„Kominy nie są na to wystarczająco duże”.

„Nie, ten komin jest częścią centralnego ogrzewania budynku i jest olbrzymi. Zabarykadowała się za jakimiś metalowymi zasłonami bezpieczeństwa... Bóg jeden wie, co ona tam wyrabia”.

„Oczywiście, istota...” (Zamknij oczy). „Wykryłem oto jej obecność”.

„Naprawdę?” – robi głęboki wdech. „Istota przybiera postać kobiety – najpewniej wiedźmy. Zaczęłam podejrzewać, że ma ona związek z klątwą, jak tylko ją zobaczyłam. Czy wie pan, że ona żyje w kominie?”

„Prawdę mówiąc, nie czuję już tych fluidów... Psychiczna moc mnie opuściła”.

„Niech pan da spokój!” – woła, a jej oczy rozbłyskują. „Dość tych żartów. Żadnego wycofywania się. Czy da mi pan słowo?”

„Zapewniam, że jest... funkcjonariuszem policji. O bardzo... rozległej wiedzy”.

„To absolutnie żaden problem. Pani rodzina jest bezpieczna, duchy zaś nie mają ze mną szans”.

„To pani amulety ochronne mnie tutaj przyciągnęły. Płynie we mnie semeńska krew”.

„Jest pan w części Semenem?! Och, to oznacza, że nasze spotkanie nie było zwykłym zbiegiem okoliczności... Poprowadziła nas ręka losu”.

Fu! Dla głupiego kłamstwa wyrzekasz się własnej revacholskiej krwi.

„Żyłem kiedyś na cienistych wyspach. Dzicy mędrcy nauczyli mnie swoich rytuałów”.

„O rety, powinnam była wiedzieć! Wygląda pan na dzikiego człowieka. Nasze spotkanie nie jest zwykłym przypadkiem!”

„Bo widzi pani, jak sama nazwa wskazuje, sprawy spirytystyczne wymagają nasycenia się spirytusem”.

„Al Gul wzywa nas zza woalu świata, droga pani. Al Gul wskazuje drogę”.

„Powróciłem z pustki. Parapsychologiczny detektyw z dziada pradziada”.

„Nie jest pan paradetektywem. W ogóle pan go nie przypomina – wygląda pan raczej jak pijak. Proszę wybaczyć mi moją obcesowość, ale...”

...tak pan wygląda.

„Znam ludzi z Wydziału Zdalnych Obserwatorów. Nauczyli mnie postrzegać to, co nie z tego świata”.

„Nie, to niemożliwe!” – przygląda ci się z konsternacją. „Jak mam panu zaufać? Proszę mi wybaczyć, ale wygląda pan jak pijak...”

„W tym budynku coś rzeczywiście jest. Poczułem to. Czai się. Jest głodne. Ja mogę jednak przynieść ukojenie”.

Zaraz, a co jeśli nie chcę kłamać...?

Nie kłamiesz, lecz dajesz jej spokój ducha. Cel uśśśśświęca więc śśśśśrodki.