Rozmowa · Plaisance

„To nie jest tylko magazynek, widziałem... Za zasłonką są kolejne drzwi”.

„Oczywiście, że nie jest to zwykły schowek!” – krzyczy nagle. Jej twarz robi się czerwona. „Ale to nie ma już żadnego znaczenie, bo wpuścił już pan tam duchy... Wszyscy jesteśmy teraz zgubieni”.

„Tak jak mówiła Annette – to miejsce jest przeklęte. Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej” – zamyka oczy wyraźnie pokonana i zaczyna mamrotać coś do swojego wisiorka.

„Ludzie mają racje – to miejsce jest przeklęte. Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej” – zamyka oczy wyraźnie pokonana i zaczyna mamrotać coś do swojego wisiorka.

„To nie jest tylko magazynek, zajrzałem tam już... Za zasłonką są kolejne drzwi”.

„Co pan zrobił?!” – wyrzuca z siebie, ściskając w dłoni swój wisiorek. „Zajrzał pan tam?”

„Nie, źle mnie pani zrozumiała. Nie zajrzałem oczami. Użyłem swojego wzroku wewnętrznego, aby zdobyć »odczyt« wewnętrznego mroku. Metafizyczny”.

„Ciemność...” – zamyka oczy i kiwa głową. „W takim razie to musi być prawda... To miejsce jest przeklęte – tak jak mówiła Annette. Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej!”

„Nie jestem pewna, czy chcę wiedzieć, co duchy powiedziały panu w pańskich wizjach...” – drży i zaczyna mamrotać coś do swojego wisiorka.

„I widział pan drzwi?” – zamyka oczy. „W takim razie to musi być prawda... To miejsce jest przeklęte – tak jak mówią ludzie. Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej!”

„Tak, kiedy nie zwracała pani na mnie uwagi”.

„Zajrzał pan – wpuścił pan duchy!” – krzyczy, a jej twarz staje się czerwona. „Wszyscy jesteśmy teraz zgubieni! To miejsce jest przeklęte, tak jak mówiła Annette! Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej!”

„Zajrzał pan – wpuścił pan duchy!” – jej twarz staje się czerwona. „Wszyscy jesteśmy teraz zgubieni! To miejsce jest przeklęte, tak jak mówią ludzie! Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej!”

„Nie żebym otworzył zasłonki szeroko ani nic, po prostu rzuciłem okiem...”

„Skoro to tylko magazynek, to nikomu nie zaszkodzi, jeśli tam zajrzę...”

„Od tej presji Annette zrobiła się naprawdę niespokojna. Wie pani, że obgryza paznokcie?”

„Boże, mówiłam jej, żeby tego nie robiła. To obrzydliwe. I mówiłam też panu, aby pilnował pan własnego nosa” – jej głos jest stanowczy. „Od razu widać, że nie ma pan pojęcia, jak trudno jest wychować dziewczynkę w tej ekonomii”.

Sytuacja gospodarcza to jakaś mroczna siła, coś jak kosmiczna pogoda. Tajemnicza i surowa.

„Nie wydaje mi się, żeby umiała cokolwiek z tym zrobić”.

„Może, jeśli wyćwiczy wystarczającą siłę woli. Na tym polega dorastanie. Życie nie jest łatwe i nikomu nie odpuszcza”.

„Proszę pani, to oczywiste, że pani córka nie jest w stanie nic z tym zrobić. Obciąża pani to dziecko zbyt wielkim brzemieniem”.

„To rzeczywiście prawda i oczywista wola rynku, ale może dla własnej córki warto zrobić wyjątek?”

Stoi spięta i w milczeniu aż się gotuje. W ten sposób mija około dziesięciu sekund.

Oto osoba godząca się z nową rzeczywistością. Taką, w której nie ma ona racji. Nie jest to łatwe.

Szuka z zapamiętaniem, ale cóż – nie istnieją dobre argumenty za byciem dupkiem.

Nagle robi głośny wydech. Jej ramiona opadają. „O nie...” – mamrocze. „Chwila, muszę zawołać ją do środka i ją przeprosić. Pewnie tam zamarza...”

„Dobrze” – dochodzi do siebie i kiwa głową. „Nie wiem, co panu powiedzieć. Mój mąż... On próbuje uczyć mnie biznesu. Ja mam... jak mawiała moja matka... tępą głowę. Cały ten stres...” Milknie, ale jej usta nadal się poruszają.

Wygląda na to, że zarówno mąż, jak i matka traktują ją tak samo, jak ona traktuje Annette.

Po prostu kiwnij ze współczuciem głową.

Tak. Czasem lepiej pozwolić, żeby ludzie sami dochodzili do niektórych wniosków.

„Jest jedynym dzieckiem?”

„Niestety tak. Prawdziwy z niej skarb. Byłoby miło, gdyby miała...” – milknie na chwilę. „Nie, nie moglibyśmy pozwolić sobie na więcej dzieci. Nie w tej ekonomii”.

Przez jej pieczołowicie skonstruowaną powierzchowność przedziera się atom smutku.

„Oczywiście. Tak. W tej sytuacji gospodarczej”.

„Dokładnie” – przytakuje gorliwie.

„Czemu?”

„Wie pan, ja i mój mąż jesteśmy bardzo zajętymi ludźmi. Bardzo zajętymi” – jej głos lekko drży. „Dzieci to mnóstwo pracy. Nie wygląda mi pan na ojca, więc nie oczekuję, że pan to zrozumie...”

„Przepraszam” – łapie się za język. „Na pewno pan rozumie”.

„Czy ten mąż jest ojcem Annette?”

„Tak. Mój mąż jest odnoszącym sukcesy przedsiębiorcą pracującym na wschód od rzeki. Gdyby tylko zaangażował się bardziej w biznes, który prowadzimy tutaj...” – stwierdza ponurym głosem. „Ale to nieważne. Wkrótce oboje przeniesiemy się do Grand Couron!”

„Pani mąż też zajmuje się księgarnią?”

„Wyłożył kapitał początkowy. Od tamtej pory jest tak zwanym cichym wspólnikiem”.

Niezwykle cichym. Niemal całkowicie bezgłośnym.

„Zaraz. Grand Couron? Co to?”

„To odpowiednie miejsce do życia – jedno z najspokojniejszych na wschód od Jamrock. Pewnie kojarzy je pan z ogromnych projektów mieszkaniowych...”

Czujesz, że kręci ci się w głowie... Ciało pieści ci chłodny powiew.

Co się dzieje?

Olbrzymie budynki wznoszą się nad Grand Couron. Zimny wiatr wyje w pustych korytarzach domów zbudowanych na fundamentach urojeń.

Czemu?

W Grand Couron nie ma życia. Nikogo nie stać na to, aby tam zamieszkać.

„Obecnie większość tych budynków stoi pusta!” – stwierdza, uśmiechając się szeroko. „To wspaniała okazja, by uprzedzić tłumy. Przed nami lepsze czasy”.

Otrząśnij się, pozwól uczuciu minąć.

„Mówiła mi, że nie chodzi już do szkoły”.

„Była zbyt zajęta pomaganiem tutaj, więc ten trymestr uczyła się w domu. To tymczasowe rozwiązanie, oczywiście” – odpowiada Plaisance, kiwając głową.

„Zapewniam, że ja ze wszystkich ludzi rozumiem najlepiej, jak ważna jest edukacja. Wróci do szkoły, jak tylko sklep stanie na nogi”.

I piekło zamarznie? Nieważne, to nie jest temat, który opłaca się poruszać.

„Dobrze. Mam jeszcze inną sprawę”. (Zakończ).

Kobieta sprawia wrażenie zdystansowanej, a jej rysy są znacznie łagodniejsze. Od czasu do czasu zerka na zarys swojej córki.

„Jest pani dla swojego męża jak Annette. Dla matki też”.

„Och...” – poprawia nerwowo swoje okulary. „No cóż... Moja matka była okropna, oczywiście – otaczały ją absolutnie perwersyjne energie – ale mój mąż...” – kręci głową.