Rozmowa · Plaisance

„No cóż, mój mąż na pewno by się z panem zgodził” – odpowiada i zaciska usta. „To on zasugerował sprzedaż książek. Powiedział, że to mniej... głupie. Bardziej kulturalne”.

„Ale bycie kulturalnym nie zapewnia żadnej ochrony przed klątwą, prawda?” – pyta, rozglądając się po zakurzonym sklepie. „Może nie trzeba było go jednak słuchać...”

„Świetny pomysł. Co się stało?”

„Mój mąż zasugerował zmianę pomysłu. Stwierdził, że księgarnia jest mniej... głupia. Bardziej odpowiednia. Kultura i takie tam”.

„Mogłaby pani być nieco milsza dla klientów”.

„Dobry panie, wyszkoliłam swój głos do perfekcji pod okiem prawdziwych sprzedażowych specjalistów! I sporo zapłaciłam za te kursy”.

„Może nawet zbyt wiele...” – stwierdza, rozglądając się po zakurzonym sklepie. „Trzeba było wydać te pieniądze na dodatkowe symbole ochronne”.

„Staram się tylko pomóc... W takim razie może jakieś neony i migające światła?”

„Proszę pana, to jest księgarnia, a nie klub ze striptizem. Nikt nie traktowałby nas poważnie, gdybyśmy wywiesili jakiś okropny neon”.

„Poza tym to tylko kusiłoby zjawy zagłady... One potrafią wyczuć desperację”.

„A myślała pani o wyprzedaży? Może to by zwabiło więcej klientów”.

„Przecenić mój towar? Widzę, że nie ceni pan wysoko książek”.

„W sklepie prawie nie ma klientów. Naprawdę myśli pani, że to działa?”

„Czemu od razu pani nie powiedziała, że to klątwa?”

„Niedobrze jest rozmawiać o klątwie – zwłaszcza szczegółowo. Chodzi o negatywizm...” – drży. „To niebezpieczne. Rozmawianie o zjawach otchłani drażni je!”

O rany. Zjawy otchłani. Poznałeś nowe określenie.

Takie zjawy mogą okazać się poważnymi przeciwnikami. Przygotuj się.

„Chciałaby pani, żebym zajął się tą sprawą? Mógłbym się jej przyjrzeć, sprawdzić, czy klątwa jest prawdziwa”. (Zakończ).

„Absolutnie wykluczone! Nie chcę, aby ktokolwiek niezaznajomiony ze sztukami parapsychicznymi się do tego wtrącał. Proszę trzymać się od tego z daleka. Niech pan zostawi duchy w spokoju, aby znowu zapadły w sen”.

Miłościwy panie! Czy wiesz, kto jest potrzebny w takiej sprawie? Parapsychologiczny detektyw!

Powiedz jej, że sprawa dotyczy ciała zabitego. To wiele ułatwi.

Czekaj, wspomnij o ciele zabitego! Ludzie ich nienawidzą.

Sztuki parapsychiczne? Brzmi jak coś dla ciebie.

„Nie wydaje mi się, żeby klątwa była prawdziwa. Chciałbym po prostu, żeby mnie tam pani wpuściła”. (Zakończ).

„Absolutnie wykluczone! Nikomu nie pozwolę otworzyć wrót piekła. Nie chcę, aby ktokolwiek niezaznajomiony ze sztukami parapsychicznymi się do tego wtrącał. Proszę trzymać się od tego z daleka. Niech pan zostawi duchy w spokoju, aby znowu zapadły w sen”.

„Słyszałem, że Związek wycisnął wszystkie miejscowe firmy jak cytryny, żeby sfinansować swój strajk... Jakim cudem pani sklep wciąż działa?”

Ściska w dłoni wisiorek wiszący na jej szyi i myśli. „To pewnie zaklęcia i symbole ochronne zapewniły mi bezpieczeństwo przed tymi wszystkimi złymi i niegodziwymi działaniami”.

„Nieważne, mam inne pytania”.

„Jak się przejawia ta klątwa?”

„Ta klątwa... jest o wiele gorsza, niż sobie wyobrażałam. To choroba, która trawi same podstawy” – kobieta rozgląda się po słabo oświetlonym sklepie, a jej ciałem wstrząsa dreszcz.

„To przekleństwo trudności finansowych” – stwierdza, po czym kontynuuje szeptem: „Klątwa ruiny i bankructwa”. Znowu rzuca okiem na zasłony...

Czy ta... Czy ta zasłonka się właśnie poruszyła?!

„No dobrze, trochę jestem zdezorientowany. Co to oznacza?”

„Każdy wie, że wszystkie poprzednie firmy prowadzące działalność w tym budynku prędzej czy później ogłaszały upadłość. I ich złośliwe duchy wciąż tu są – żerują na złych praktykach biznesowych i rozczarowujących wynikach finansowych!”

„Mówię panu, z tym budynkiem jest coś nie tak. Odkąd się tu pojawiłam, wyczuwam jakąś nieuchwytną obecność – jakbym była tu niechciana”.

Brzmi znajomo.

„Dziwne... Ja też się czuję niechciany. Co to oznacza?”

„Doprawdy?” – pyta, mrużąc oczy, jakby próbowała odczytać twoją energię. „Być może żerują na panu mroczne energie? Nie zalecam przebywać w tym sklepie zbyt długo – to może być niebezpieczne”.

Nie wspominaj o tym.

Poprawia swoje okulary spięta i zaniepokojona.

„Zaraz, to wszystko? Miałem nadzieję na coś bardziej... paranormalnego”.

„Ależ panie policjancie, nie ma absolutnie nic normalnego w tym, że wszystkie firmy ogłaszają upadłość! Mowa tu o demonach żerujących na złych praktykach biznesowych i rozczarowujących wynikach finansowych!”

„Ach! Annette wspominała, że poprzedni lokatorzy wpadli w jakieś finansowe kłopoty”.

„To nie wszystko, panie policjancie! Mamy tu do czynienia z czymś nadprzyrodzonym. To demony żerujące na złych praktykach biznesowych i rozczarowujących wynikach finansowych!”

„Nieważne, mam inne pytania”.

„A co ze znakami ochronnymi na drzwiach z tyłu? Też są semeńskie?”

„Tak, Semeni są bardzo zręczni, a ich przedmioty ochronne są wyjątkowo potężne. Słabsze zabezpieczenia by tu nie wystarczyły”.

„A co jest za tymi drzwiami, jeśli mogę spytać?”

„Porażka... Ogromna porażka!” – odwraca się od ciebie, kręcąc głową.

„Szukała pani u kogoś pomocy?”

„Tak. Kontaktowałam się z licznymi parapsychologami, a nawet z parą semeńskich mediatorów – otrzymałam od nich znaki ochronne” – wskazuje skinieniem głowy przypominającą klatkę błyskotkę na zasłonie.

„Znaki pomagają trzymać zagładę na dystans i chronią nas przed mrokiem zalegającym w głębi budynku. Chociaż teraz obawiam się... że to nie wystarczy”.

„No dobrze... Niech panu będzie! To miejsce jest przeklęte – tak jak mówią ludzie! Nie bez powodu nosi nazwę Zgubionej Strefy Handlowej!”

„Skoro to tylko magazynek, to nikomu nie zaszkodzi, jeśli tam zajrzę... W końcu nie jest to żadna klątwa, prawda?”

„Nie!” – chwieje się pod naciskiem twojego spojrzenia, jej zaciśnięte usta rozciągają się w uśmiechu... i nagle coś w niej pęka...

„Skoro jest tam tylko magazynek, to czemu strzeże go semeński znak ochronny?”

„To zwykła dekoracja!” – chwieje się pod naciskiem twojego spojrzenia, jej zaciśnięte usta rozciągają się w uśmiechu... i nagle coś w niej pęka...

„Skoro jest tam tylko magazynek, to czemu na zasłonce wisi ta dziwaczna ozdoba?”

„Skoro jest tam tylko magazynek, to czemu jest pani taka spięta?”

„Nie jestem spięta, po prostu...” – chwieje się pod naciskiem twojego spojrzenia, jej zaciśnięte usta rozciągają się w uśmiechu... i nagle coś w niej pęka...