Rozmowa · Siileng

„To fajnie. Zwłaszcza po tym, jak powiedział pan władza, że je zażywa. Wszyscy najfajniejsi filmowi detektywi biorą narkotyki i są z tego powodu sami ze sobą bardzo skonfliktowani. Mimo to nie mam tu narkotyków” – uśmiecha się.

Zdaje się, że to prawda, szanowny panie. Nie widać nigdzie narkotyków. Ani w pudełku z okularami, ani pod głośnikami.

„To bardzo fajnie. Ja też nie lubię narkotyków. Powiedziałem to tylko dlatego, że nie chciałem zabrzmieć słabo” – uśmiecha się. „Uległem presji”.

„Uwielbiam narkotyki”.

„To fajnie. Zwłaszcza po tym, jak powiedział pan władza, że ich nie lubi. Wszyscy fajni detektywi biorą narkotyki, ale ich nie lubią. Niestety, nie mam tu żadnych narkotyków na sprzedaż” – uśmiecha się.

„To bardzo fajnie, wielu najfajniejszych detektywów bierze narkotyki. Niestety, nie mam żadnych narkotyków na sprzedaż – ani w domu. Ani przy sobie” – uśmiecha się.

„Przyjmujesz płatności wartością netto?”

„Przyjmuję jedynie legalne środki płatności, panie władzo” – odpowiada, po czym kontynuuje szeptem. „No, chyba że to jakiś szyfr”.

„To nie jest szyfr. On naprawdę ma na myśli osobistą wartość netto” – wtrąca się porucznik. „To nie jest legalny środek płatniczy”.

„W takim razie nie mogę tego przyjąć jako płatności, panie władzo. Prowadzę tu legalny biznes. Płatność wyłącznie gotówką”.

„Nie, to nie szyfr. Naprawdę mam na myśli osobistą wartość netto”.

„O rety”.

„Co o rety?”

„Glina utykający ulicą, krwawiący z ramienia, z poobijaną twarzą i wyglądający jak diabli... Wie pan władza, jakie to jest?”

„Fajne. To jest fajne” – kiwa głową i siada z powrotem na swojej stercie pudeł.

[Odejdź].

Widzisz samarskiego sprzedawcę ulicznego otoczonego pstrokatą zbieraniną rzeczy na sprzedaż. Gdy zdaje sobie sprawę z tego, że na niego patrzysz, na jego twarzy pojawia się szeroki uśmiech...

Na kieszeni na piersi wyszyte ma imię „Siileng”.

„Udanych zakupów, panie władzo! Tu wszystko jest fajne!” – woła i pokazuje oba kciuki w górę.

[Odejdź].

„Co jest takie fajne?”

„Wszystko jest fajne. Towar jest fajny, klienci są fajni, miejsce jest fajne – i jeszcze jedno, panie władzo...”

...na zatoce zrywa się zimny wiatr. Wpada do miasta, szarpiąc wiszące wokół stoiska materiały. Z daleka dobiega cię odgłos toczącej się z terkotem po ulicy cynowej puszki...

„...pan jest bardzo fajny” – robi z palców obu dłoni pistolety i oddaje kilka udawanych wystrzałów w powietrze.

Czujesz skurcz w palcach wskazujących. Kroi się strzelanina na palce.

Wyciągaj spluwy!

Podnosi ręce, udając zaniepokojenie. „Proszę nie strzelać, panie władzo! Będzie areszt czy tylko przeszukanie?”

Nawet lepiej! To coś jak przeszukanie, ale legalne. To „przejęcie dóbr cywilnych”.

„Przeszukanie”.

„Dobre, panie władzo. Zabawny z pana gość! Czym mogę służyć?” – pyta, wskazując głową swój marny asortyment.

„Żartuję tylko. Tak naprawdę to chcę poszukać u ciebie odpowiedzi na ważne policyjne pytania”.

„W takim razie proszę pytać, panie władzo!” – sadowi się wygodnie na stercie pudeł, na której siedział wcześniej.

„To nie żart. Dawaj pieniądze. Potrzebuję pieniędzy”.

„On nie potrzebuje pańskich pieniędzy. Proszę to zignorować. Chcemy zadać tylko kilka pytań”.

„Oczywiście. Pytajcie!” – sadowi się wygodnie na stercie pudeł, na której siedział wcześniej.

„Z wielką chęcią, panie władzo, ale nie mam przy sobie żadnej gotówki!” – puszcza ci oko. „Może gdyby kupił pan coś wcześniej, to wtedy miałbym trochę pieniędzy, które można by było skonfiskować. Brzmi uczciwie?”

„Moim zdaniem to uczciwy układ” – sadowi się wygodnie na stercie pudeł, na której siedział wcześniej.

„Aresztowanie”.

„Oczywiście, nie będę stawiał oporu” – puszcza ci chytrze oko. „Ale może udałoby mi się przekonać pana władzę, aby zamiast tego aresztował trochę moich towarów? Przy użyciu pieniędzy?”

„Nawet lepiej, to przejęcie dóbr cywilnych”. (Oddaj udawany strzał ostrzegawczy).

„Grozi pan pogwałceniem moich niezbywalnych praw własności?” – pyta, robiąc dramatyczny dech, po czym uspokaja się.

„Dobry żart, panie władzo. Zabawny z pana facet, wie pan?”

„To nie żart. Dawaj pieniądze. Potrzebuję pieniędzy”.

„Tak, jestem zabawny. To nie przejęcie dóbr cywilnych. Chcę tylko zadać kilka pytań”.

Nie, to niebezpieczne.

„Żadnych pistoletów z palców, panie władzo?” – uliczny sprzedawca wydaje z siebie krótkie pif-paf.

„Jak myślisz, co się stanie, kiedy te palcowe kule zaczną latać we wszystkie strony?”

Porucznik kiwa głową z aprobatą.

„Święta racja, panie władzo – w 100 procentach” – odpowiada, chowając swoje pistolety z palców w ich niewidzialnych kaburach. „Koniec wygłupów. Przejdźmy do interesów. Czy mogę zainteresować pana władzę męską odzieżą premium?”

„Nie przyszedłem tu bawić się pistoletami z palców. Mam oficjalne zadania”.

„Naprawdę myślisz, że jestem fajny?”

„O tak! Ma pan styl – ma pan osobisty styl. Wie pan, co pan lubi” – odpowiada, rozglądając się z satysfakcją po swoim konsumenckim królestwie.

„Lubi pan męską odzież premium! Proszę się rozejrzeć, wszystko tutaj będzie wyglądało na kimś takim jak pan. Proszę się nie śpieszyć” – sadowi się wygodnie na stercie pudeł, na której siedział wcześniej.

Nie daj się rozproszyć pochlebstwami i błazenadą. Pytania.

„To, czy jestem fajny, nie ma znaczenia. Mam do ciebie policyjne pytania”.

„Nie jestem fajny”.

„Co? Bzdura. Nie wierzę, że pan władza to powiedział! Ma pan osobisty styl! Wie pan, co pan lubi”.