Rozmowa · Siileng

„Tutaj wciąż wszystko jest fajne, panie władzo” – zapewnia cię uliczny sprzedawca.

„Jaki towar tutaj sprzedajesz?”

„Tylko najlepszy towar w Revacholu. Mam trampki, głośniki i ekstremalnie wygodne spodnie. Proszę przymierzyć na miejscu. Żadnego wstydu – tylko wolność”.

„Skąd masz te wygodne spodnie?”

„Jestem przedsiębiorcą, panie władzo!” – zaczyna wyliczać na palcach: „Mam źródła, kupców, dostawców, dystrybutorów, wytwórców, hurtowników... Wszyscy ekstremalnie fajni i uczciwi”.

„Masz pozwolenie na sprzedaż tego wszystkiego?”

„Dobry żart, panie władzo! Tutaj nie potrzeba pozwoleń, bo jest ekonomiczna wolność. Proszę się rozejrzeć...” – odpowiada, biorąc głęboki wdech.

Rozglądasz się. Patrzysz na zniszczone budynki, paskudną pogodę, chodniki pokryte nasionami słonecznika i gęste od pyłu powietrze...

„...jak tu pięknie. Piękna wolność!”

„Kim, to prawda? Nie potrzebuje pozwolenia, żeby sprzedawać?”

„Tak. Każdy może otworzyć swój sklep, gdzie mu się tylko podoba”.

„Właśnie tak – żadnych pozwoleń, żadnej biurokracji! To dlatego to miasto – i jego stróże prawa – jest takie fajne!”

„Dobra. Czyli żadnych pozwoleń. Czadowo”.

„Hiperfajnie” – odpowiada, kiwając głową z powagą, a następnie wzdycha z dumą, rozglądając się wokół.

„Zaraz, ale co ja tu robię, skoro nie ma żadnych pozwoleń?” (Spójrz na policyjne insygnia na swoim rękawie).

„Ktoś cyniczny mógłby powiedzieć, że chronimy interesy właścicieli nieruchomości. Ale ja nie jestem cyniczny”.

„Panie władzo kochany, to dzięki panu to wszystko jest możliwe! Bez pana panowałby tu bardzo niekorzystny dla interesów klimat. Jest pan częścią państwa babiego lata!”

Babie lato to cieniutka substancja stworzona z pajęczyn małych pająków, spotykana zwłaszcza jesienią. Można uznać to za aluzję do niemal całkowitego braku prawnych regulacji.

„Ale jesteś obcokrajowcem. Chronię interesy biznesowe obcych nacji!”

„Tak, Revachol jest najfajniejszy. Nikt tu nie dba, skąd jesteś ani kim jesteś... Tutaj najważniejsza jest wolność” – kiwa głową z podziwem.

„A zatem chronię państwowe bezprawie. Nie jestem stróżem porządku, a zwykłej anarchii”.

„Tak, to w nim jest najważniejsze” – przyznaje z zachwytem. „Wolność jest wspaniała. To ona pozwala niezależnym przedsiębiorcom takim jak ja sprzedawać dobrej jakości towar w konkurencyjnych cenach”.

„A więc »fajni« goście chronią biznesmenów, a cała reszta żyje w ruinach? Umiem sobie wyobrazić fajniejsze rzeczy”.

„Tak – fajne ruiny” – zgadza się. „Mogę sprzedawać dobrej jakości towary takie jak te, pomijając pośrednika. Pan nie musi odbudowywać swojego domu. Proszę żyć w leju po bombie! Albo na drzewie!” – wyjaśnia, wskazując drzewo. „Gdzie indziej miałby pan takie możliwości? Tylko tutaj”.

Jesteś raczej pewien, że w innych miejscach też można mieszkać na drzewie, ale on i tak by w to nie uwierzył.

„Państwo babiego lata? Masz rację, fajowe to. Jestem częścią modnego, cienkiego, niemal nieistniejącego aparatu państwowego!”

„Wspaniale, brak pozwoleń to dla mnie mniej roboty. Przejdźmy dalej”.

„Zgadza się. Revachol to najlepsze miejsce dla niezależnych samozatrudnionych przedsiębiorców takich jak ja. To dlatego jest tu tak fajnie ze wszystkimi przybywającymi tu modelkami i fajnymi celebrytami...” – uśmiecha się do ciebie niczym aktor z reklamy pasty do zębów.

„Chwila, naprawdę nie potrzeba ani jednego pozwolenia, żeby otworzyć sklep?”

„Czy dla takich fajnych funkcjonariuszy jak ja są zniżki?”

„U Siilenga nie potrzeba obniżek. I bez nich wszystko jest już na wyprzedaży” – wskazuje skinieniem głowy pudła. „Wszystko, czego dusza zapragnie – 50% taniej!”

Ale czy przypadkiem nie podwoił wcześniej ceny wszystkich towarów, żeby potem urządzić „wyprzedaż”?

Nie ma sensu drążyć.

Tak. To tajemnica biznesowa. Niech ją zachowa.

„To wszystko ma naprawdę obniżoną cenę czy po prostu najpierw ją podbiłeś?”

„Panie władzo, pan to wie, jak się gra! Pan i ja – powinniśmy razem pracować. Co pan na to? Rozruszamy towarzystwo?” – puszcza do ciebie oko.

„W takim razie to wszystko. Pozwól, że spytam o coś innego”.

„Dla pana władzy wszystko...” – odpowiada, znowu się uśmiechając.

„A... skąd jesteś?”

„Ja? To nudna historia, panie władzo. Kogo interesuje przeszłość? Teraz jestem na całego biznesmenem – na całego w Revacholu”.

Mężczyzna pochodzi prawdopodobnie z Siigayu, znanego też jako Morelowe Lenno. To archipelag na isoli samarskiej.

„Jesteś z Morelowego Lenna, prawda?”

Porucznik krzywi się na dźwięk tych słów – nieznacznie.

Jak gdybyś popełnił jakieś faux pas.

Morelowe Lenno przywołuje wspomnienie czasów, kiedy archipelag Siigay był kolonią Revacholu. Innymi słowy, to nieco obraźliwa nazwa.

Nie przejmuj się. Daj mu odpowiedzieć.

„Zgadza się, panie władzo, niestety nie ma tam dobrych warunków do prowadzenia interesów. Za dużo regulacji – to bardzo niedobre dla niezależnego, lokalnego przedsiębiorcy”.

„Hej! Może wesprze pan tego lokalnego przedsiębiorcę? Może pan zacząć od kupna pary seksownych spodni. Albo fajnych okularów przeciwsłonecznych... Albo makaronu?”

„Przepraszam, nie chciałem tego powiedzieć. Chodziło mi o to, że jesteś z...” (Wypowiedz to bardzo pieczołowicie). „S-i-i-g-u-y...”

„Bardzo fajnie” – Siileng kiwa głową. Marszczy czoło. „Podziwiam pańską świadomość naszej wspólnej historii. Bardzo miło z pańskiej strony, że przeprasza pan za kolonializm. Ale Morelowe Lenno to szambo – to dlatego wyjechałem”.

„No dobra, ale czy nie jest szambem przez działania Revacholu?”

Uśmiecha się szeroko. „Skoro pan tak twierdzi, panie władzo. Nie przejmuję się zbytnio polityką. Jestem przedsiębiorcą. To, co jest dobre dla interesów, jest dobre dla mnie”.

„Nie wiem, czemu o tym mówię. To jakaś... reakcja umysłu”. (Wskaż na swoją głowę).

„Nie, nie. Jest bardzo fajnie, panie władzo. Jest pan fajnym policjantem, który się tym przejmuje. Powinien pan też kupić fajne okulary” – stwierdza, wskazując stertę okularów przeciwsłonecznych.

„Nie musisz dziękować. Staram się wspierać inne narody i ich kulturę”.

„To bardzo fajnie, panie władzo. A skoro mowa o wspieraniu – może wesprze pan niezależnego lokalnego przedsiębiorcę, kupując spodnie albo okulary?”

„Siigay, Morelowe Lenno – dla mnie to wszystko jedno. Jest fajnie. Interesuję się sprzedażą. Śmiało, proszę coś kupić” – zachęca, wskazując pudła. „Superwysoka jakość, przyjazne ceny”.

(Lepiej o tym nie wspominać). „W porządku. W takim razie wróćmy do interesów”.

„Bardzo fajnie. Podoba mi się pański styl, panie władzo”.

„Ale nie jesteś miejscowy, prawda?”