Rozmowa · Siileng

„Ależ jesteś kierowcą ciężarówki. Inny kierowca wskazał i ciebie, i twój wóz”.

„Kto tak twierdzi? To ten spasiony rasista, tak? Założę się, że to on. Ma mnie na celowniku, bo jestem imigrantem, który pracuje ciężej od niego. To nienawistnik”.

„Więc przyznaje pan, że jest kierowcą ciężarówki?”

„Nie! Powiedziałem tylko, że pracuję ciężej od tego dupka. Jestem...” – milknie w zamyśleniu.

Zdał sobie sprawę, że się z tego nie wygrzebie. Mądry facet.

„No dobra, może jestem też kierowcą ciężarówki... trochę. Ale to nie jest moje główne zajęcie – to tylko zwykła praca. To jest moje marzenie” – stwierdza, rozkładając ręce.

„A więc wstydziłeś się mi powiedzieć?”

„Nie. Po prostu zapomniałem. To taka mała część mojego życia. Właściwie widzę ją teraz tylko w tylnym lusterku. Wygrzebuję się z tej dziury – dzięki swojej przedsiębiorczości”.

„Siileng, moje źródło informuje, że to ty przewozisz narkotyki dla Związku”.

„Nie. To jakieś szaleństwo... To ten spasiony nienawistnik! Od tygodnia miał mnie na oku, a teraz nasłał na mnie pana. Może to on jest tym, którego pan szuka, co? Przyszło to panu do głowy?”

„Przestań się wić. Co wiesz o handlu narkotykami w porcie?”

„Nic, już mówiłem. Nie jestem głupkiem – trzymam się z daleka od tych ludzi”.

„Jakich ludzi?”

„Ludzi – no wie pan, ludzi od narkotyków”.

Nie. On nie mówił o jakichś nieokreślonych ludziach. To konkretni ludzie.

To nie wszystko. On się boi tych ludzi, kimkolwiek oni są. Bardziej niż rasistowskiego kierowcy.

„Kogo ty się boisz, Siileng?”

„Niech pan posłucha...” – rozgląda się i ścisza głos. „Są tu źli ludzie robiący złe rzeczy – to wszystko, co wiem. Proszę nie wplątywać mnie w ten bajzel – pracowałem piętnaście lat, żeby do czegoś dojść...”

Proszę bardzo. Mamy tu do czynienia z drobnym okruchem prawdy. Przyjrzyj mu się.

„Jeśli nie chcesz wpakować się w ten bajzel...” (Podnieś głos). „To MUSISZ dać nam POWÓD, żebyśmy odpuścili”.

„To ona, okej?” – szepcze. „Inni kierowcy nazywają ją kierowczynią. Lepiej trzymać się od niej z daleka – to, co o niej mówili...” – kręci głową. „To nie jest dama”.

Proszę bardzo. Świadek z pasującymi zeznaniami. To Ruby.

„Czy ona może mieć jakieś związki z chłopakami Hardiego?”

„Nie wiem... Nie jestem stąd. Nic na ten temat nie wiem”.

„Co to za »inni kierowcy«, którzy tak gadają?”

„Wszyscy – nie wiem. Mówiłem już, to wszystko, co wiem. Między nami wszystko gra? Naprawdę chcę, żeby wszystko grało”.

„Kto konkretnie opowiada o tej pańskiej kierowczyni? Rasista? Czy ten drugi – ten z tatuażami?” – pyta, wskazując na północ.

„Wszyscy. Nawet ci, którzy odeszli. Nie kumpluję się z nimi, nie pamiętam, kto ma tatuaże”.

Bardzo chce wrócić do swojej zwykłej pozy. To całe szeptanie nie sprzyja interesom.

„Dobra. Między nami już spoko”. (Zakończ).

„Świetnie!” – woła, wracając do swojego zawodowego entuzjazmu. „Bardzo fajnie. Zakończmy to zakupem. Pary fajnych okularów przeciwsłonecznych, detektywie. Zasłużył pan na to! I ja na to też zasłużyłem, nie sądzi pan?”

„Czy ona nie ma przypadkiem na imię Ruby?”

„Nie wiem. Mówiłem już... Nie wiem, jak się nazywa”.

„Czy ta kierowczyni to tamta starsza kobieta?” (Wskaż szarotoprzewoźniczkę). „Otumaniona? Dziwna?”

„Nie wiem... Może? Ale jeśli to ona, to ja się do niej nie zbliżałem. Nie mam z tym nic wspólnego. Mówiłem już”.

Nie, to wciąż Ruby. Choć ciekawe, że wydaje się nie być świadomy jej istnienia...

Możliwe. Była dziwna.

Nie wyklucza jej.

„Ona? I gdzie ona jest? Nie widziałem jeszcze na rondzie żadnej kobiety”.

„Jedna siedzi przy pomniku tego króla” – odpowiada, wskazując rondo. „Nie zbliżałem się do niej. I nie chcę się do niej zbliżać”.

„Trzeci kierowca” – kiwa głową. „Nie rozmawialiśmy z nią jeszcze. Gdzie dokładnie ją znajdziemy...? W pobliżu pomnika z koniem?”

Kiwa głową. „W jej ciężarówce, która tam stoi. Ale... nie wiem, czy to ona... Między nami wszystko gra? Myślę, że między nami wszystko teraz gra”.

Kierowczyni? Może ma jakiś związek z Ruby?

Ciekawe. Czy ta kierowczyni może mieć jakieś powiązania z chłopakami Hardiego?

„Jesteśmy kumplami, Siileng. Pomóż nam. Nikt się nie dowie, że to ty”.

„Dobra, skoro nie wiesz, to poinformuję twojego pracodawcę, że sprzedajesz jego towar”.

„To na nic – niczego nam nie powie. Za bardzo się boi. Musimy zabrać go na mój komisariat i tam go przesłuchać. Po skontaktowaniu się z jego szefem”.

„No dobrze...” – sprzedawca rozgląda się i ścisza głos. „Są tu źli ludzie robiący złe rzeczy – to wszystko, co wiem. Proszę nie wplątywać mnie w ten bajzel – pracowałem piętnaście lat, żeby do czegoś dojść...”

„No dobrze...” – rozgląda się i ścisza głos. „Są tu źli ludzie. Robiący złe rzeczy. To wszystko, co wiem. Proszę nie wplątywać mnie w ten bajzel. Jestem w Revacholu od piętnastu lat, pracuję, żeby do czegoś dojść...”

„To nie są jacyś tam ludzie od narkotyków. Wiesz, kto to jest. Gadaj!”

„Ciszej, proszę...” – rozgląda się i ścisza głos. „Są tu źli ludzie robiący złe rzeczy – to wszystko, co wiem. Proszę nie wplątywać mnie w ten bajzel – pracowałem piętnaście lat, żeby do czegoś dojść...”

„Marnujesz mój czas. Mów, kurwa, kto tu szmugluje narkotyki!”

Nie chce o nich rozmawiać. Boi się.

„Chwila. Jakich ludzi?”

„A więc zapomniałeś mi powiedzieć?”

„Zgadza się! To taka mała część mojego życia. Właściwie widzę ją teraz tylko w tylnym lusterku. Wygrzebuję się z tej dziury – dzięki swojej przedsiębiorczości”.

„Więc przyznajesz, że jesteś kierowcą ciężarówki”.

„To nawet fajniej – pan władza prowadzi śledztwa związane z przestępstwami narkotykowymi. Ale...” – wskazuje ręką swój towar – „...nie jestem kierowcą ciężarówki tylko ulicznym sprzedawcą. Nic na ten temat nie wiem”.

„To takie fajne – pan władza rozpracowuje miejscowy handel narkotykami jak jakiś fajny glina z wydziału narkotykowego. Ale...” – wskazuje ręką swój towar – „...nie jestem kierowcą ciężarówki tylko ulicznym sprzedawcą. Nic na ten temat nie wiem”.

„Tak się składa, że nie lubię narkotyków”.