Rozmowa · Siileng

„Jest pan bardzo bystry, panie władzo. Jestem Serajczykiem z prowincji Siigay Serajskiego Imperium. Morelowe Lenno, kojarzy pan?”

Morelowe Lenno przywołuje wspomnienie czasów, kiedy archipelag Siigay był kolonią Revacholu. Innymi słowy, to nieco obraźliwa nazwa.

(Skrzyw się). „Czy ta nazwa nie jest trochę... nietaktowna?”

„Bardzo fajnie” – uliczny sprzedawca kiwa głową. Marszczy czoło. „Podziwiam pańską świadomość naszej wspólnej historii. Bardzo miło z pańskiej strony, że przeprasza pan za kolonializm. Ale Morelowe Lenno to szambo – to dlatego wyjechałem”.

„Rany, cała ta sprawa moreli wydaje się nagle strasznie skomplikowana”.

„Och! O nie! To bardzo proste. Siigay to szambo. Niedobre dla niezależnego przedsiębiorcy takiego jak ja. To dlatego przybyłem do Revacholu”.

„A skoro już o tym mowa, to może da się pan przekonać do wsparcia niezależnego lokalnego przedsiębiorcy?”

„Mniam. Morele są pyszne”.

„Morelowe Lenno” – wyjaśnia porucznik – „to nazwa, pod którą archipelag Siigay jest powszechnie znany w Revacholu” – na chwilę milknie. „To odrobinę drażliwy termin – z pewnością to rozumiesz”.

„Nie, nie – morale są sprowadzane z Siigay” – wyjaśnia sprzedawca. „Moja babka je uprawiała. Ale Siigay to szambo – to dlatego przybyłem do Revacholu. Tu są o wiele lepsze warunki dla niezależnego przedsiębiorcy. Mniej praw”.

„A skoro już o tym mowa – może wesprze pan niezależnego lokalnego przedsiębiorcę? Wysyłam połowę zysków mojej babci w Siigay”.

No dobrze. Skoro to dla jego babci... to powinieneś kupić dużo rzeczy.

„Tak, morale są sprowadzane z Siigay” – wyjaśnia mężczyzna. „Moja babka je uprawiała. Ale Siigay to szambo – to dlatego przybyłem do Revacholu. Tu są o wiele lepsze warunki dla niezależnego przedsiębiorcy. Mniej praw”.

„Skąd ta nazwa? Jest tam dużo moreli?”

Przekonaj go, żeby dał ci trochę pieniędzy.

Zacznij od drobnego komplementu, a potem rozwiń temat. Pamiętaj, że chodzi o interesy.

„Hej, wyglądasz mi na spełnionego przedsiębiorcę. Nie chciałbyś może wspomóc członka miejscowych sił policyjnych?”

„Wreszcie do czegoś zmierzamy” – uliczny sprzedawca kiwa głową. „Gdyby tylko pan władza dał mi też jakiś dobry powód...”

Bo musisz rozwiązać największą sprawę w historii nauk kryminalnych.

„Widzisz tę wyspę o tam?” (Wskaż na morze). „Potrzebuję pieniędzy, żeby ufundować na nią ekspedycję. To istotne dla śledztwa”.

„Och... Lubię ekspedycje i lubię pana. Mogę panu dać...” – liczy w myślach. „Dziesięć reáli”.

Porucznik kiwa spokojnie głową i stwierdza: „Korupcja”.

Ton, jakby mówił „autobus” albo „mewa”. Jak dziecko wyglądające przez okno i mówiące, co widzi. Nie podoba mu się to zbytnio, ale co może poradzić?

Gdzieś niedaleko funkcjonariusz Chad Tillbrook odmawia przyjęcia łapówki od miejscowego gangstera. Nie wie, że za twoją sprawą jego praca, tak jak praca wszystkich uczciwych policjantów, stanie się nieco trudniejsza.

Po całym tym bajzlu? Otwarciu ciężarówki, kłamstwach? Bez żartów!

„Potraktuj to może jako inwestycję”.

„Inwestycja?” – zaintrygowany unosi brew. „Jaka inwestycja?”

Albo możesz nie robić z tego korupcji, a coś jeszcze bardziej odjechanego.

„Nie będę konfiskował tego towaru z pomocy humanitarnej, który sprzedajesz”.

„Ha! Ostro się pan targuje, panie władzo. Szanuję to” – kiwa głową. „W porządku, ile mnie to będzie kosztowało? Proszę o rozsądek...”

„Pięć reáli”.

„Co? Tylko piątaka? Nie da się za to kupić nawet paczki Królewskich Ekstra – nie szczypmy się, przyjacielu”.

Boże, jak wspaniale byłoby mieć teraz paczkę Królewskich. Załatw sobie kilka fajeczek, chłopaku!

„Dziesięć reáli”.

„To mi wygląda na uczciwą ofertę” – wyjmuje banknot ze skórzanego mieszka.

„Milion reáli”.

„Panie władzo, czy ja wyglądam na narkotykowego bossa? Nie mam takich pieniędzy. Bądźmy poważni”.

„Nie poinformuję HUMANOX-u o twoim małym interesie na boku”.

„To inwestycja w twoją bazę klientów. Trzeba zassać, żeby pompa odpaliła!”

„Słuszna uwaga” – zgadza się. „Nie można prowadzić udanego biznesu bez lojalnej bazy klientów. Ile kosztuje pańska lojalność?”

„Dziesięć reáli”.

„Dziesięć reáli to okazja za taką inwestycję! Wchodzę w to” – wyjmuje banknot ze skórzanego mieszka.

„Pięć reáli”.

„Co? Tylko piątaka? Nie da się za to kupić nawet paczki Królewskich Ekstra – nie szczypmy się, panie władzo”.

Boże, jak wspaniale byłoby mieć teraz paczkę Królewskich. Załatw sobie kilka fajeczek, chłopaku!

„Milion reáli”.

„Ależ panie władzo, nie mam takich pieniędzy. Musi być też jakaś skromniejsza opcja inwestycyjna”.

„Jeden facet powiedział, że potrzebuję pieniędzy do życia, inaczej będzie po sprawie. A ja nie chcę umierać”.

Odważny ruch! Zobaczmy, czy się opłaci.

„Ja... panie władzo” – kiwa głową. Jest szczerze zdumiony.

„Nie chcę nawet szczęścia ani nie-nieszczęścia. Po prostu nie chcę umierać”.

Granie tak na jego uczuciach... Nie wydaje ci się, że to trochę manipulacja?

To coś wspaniałego.

„W porządku, panie władzo” – odpowiada wreszcie. „Nie mogę zostawić człowieka w potrzebie. Ile pan potrzebuje?”

„Miliona reáli”.

„Panie władzo, czy ja wyglądam na kogoś z takimi pieniędzmi? Bądźmy poważni”.

„Pięciu reáli”.

„Co? Tylko piątaka? Nie da się za to kupić nawet paczki Królewskich Ekstra – nie szczypmy się, panie władzo”.

Boże, jak wspaniale byłoby mieć teraz paczkę Królewskich. Załatw sobie kilka fajeczek, chłopaku!

„Dziesięciu reáli”.