Rozmowa · Tommy Le Homme

„Zejdźcie z drogi mistrzowi poezji!” – wita cię skinieniem głowy.

„Wciąż tu jestem, tkwię w tym przeklętym korku, chłopie” – mężczyzna wita cię z uśmiechem. „Co słychać?”

„Witaj ponownie, chłopie” – wita cię. „Co cię sprowadza?”

„Witaj z powrotem!” – kiwa w twoim kierunku głową. „Od pośpiechy dni nie będą mijały szybciej, uwierz mi”.

„Czadowo”. [Odejdź].

„Od jak dawna tu jesteś?”

„Mam wrażenie, że od zawsze – jakbym urodził się na tym rondzie i tkwienie na nim było całym moim życiem. Tylko ja, metal i opony, olej i opary mazutu...”

Mazut to staroświeckie określenie ciężkiego oleju napędowego. Ten człowiek ledwo tłumi w sobie skłonność do deklamacji. Albo po prostu lubi nietypowe słowa. Albo jedno i drugie!

„Podoba mi się twój styl, stary”.

„Taa, wyobraź sobie – tkwię tu już od tygodnia” – parska.

Śmiech skrywa jednak odrobinę smutku.

„Powiedz... Czego ci trzeba?”

„Nie do końca rozumiem, co właśnie powiedziałeś”.

„Ekstrawagancko powiedziane, ale rozumiem cię”.

„Możesz to powtórzyć trochę mniej rozwlekle?”

„Wszyscy by tylko krytykowali, chłopie” – macha ręką. „Nic się nie stało. Tkwię tu już od tygodnia”.

„Już wróciłeś?” – pyta, szczerząc się do ciebie.

„Nieważne”. [Odejdź].

„Co się tutaj dzieje?”

„To Korek, chłopie” – oznajmia, wskazując zamaszystym gestem sznur ciężarówek.

Powietrze ze wschodu jest ciężkie od zapachu ropy, ciężkich metali i innych produktów epoki współczesnej. Czuć niemal ich smak.

„Jaki Korek?”

„To korek drogowy wszech czasów. Brama portu jest zamknięta na cztery spusty. Bez słowa wyjaśnienia. Robotnicy strajkują. Łamistrajki agitują. Ogólnie rzecz biorąc pierdolnik”.

„Tymczasem my utknęliśmy wszyscy w tym transportowym limbo i stoimy tak dzień za dniem i dzień za dniem...” – spogląda na południe w górę drogi. „I dzień za dniem”.

„Limbo, co? A więc to w nim tkwię”.

„Taa, taa – dokładnie”.

To już oficjalne – on też się z tym zgadza. To przedsionek zaświatów.

„Prawo to ja”.

„Z całą pewnością, chłopie” – odpowiada, kiwając empatycznie głową.

„Wszyscy rozumieją, że jesteś prawem. To dlatego masz insygnia na ramieniu. Więc nie musisz tego ciągle powtarzać”.

Słuchaj dalej.

„Z innej... planety” – kończy i zwraca się do ciebie: „Witaj”.

„Tak, ludzie wiedzą, że jesteś prawem. Naprawdę nie musisz tego ciągle powtarzać”.

„Jestem zwierzyną i jestem łowcą, jestem zbieraczem i prostym tułaczem...” – mężczyzna mamrocze do siebie, podkreślając przy tym rytm.

Prosty, melodyjny rytm. Zdaje się, że wymyśla słowa na bieżąco.

„Chłopie, ty żyjesz!” – wykrzykuje, po czym przygląda ci się uważnie. „Prawie... mniej więcej... tak jakby żyjesz”.

„Boli jak jasna cholera, stary”.

„Co za dzień... Ominęła mnie większość akcji, ale słyszałem, że to było porządne starcie” – kiwa głową w zamyśleniu. „Sprawiało wrażenie ostatecznego”.

„Co teraz? Wracasz do Jamrock? Podobno za wszystkim stały osiłki miejscowego Związku, więc sprawa jest chyba zamknięta... Nawet jeśli zrobiła się z niej trochę rozpierducha”.

„Nawiasem mówiąc, to nie był oprych miejscowego Związku”.

„Hej, tak tylko słyszałem. Ludzie tak gadają. Więc... Co teraz?”

„Wciąż się tu rozglądam. Mam parę spraw do zamknięcia”.

„Powodzenia, chłopie. Bycie tobą nie jest łatwe, ale nadal oddychasz, co nie?”

„No to zabieram się stąd”. [Odejdź].

„A swoją drogą – nie jesteś już na mnie zły?”

„Pieprzyć to” – wzrusza ramionami. „Jestem teraz złym gościem. Istnieją ważniejsze rzeczy od żywienia urazy. Wszystko gra – dość już wycierpiałeś”.

„Jesteśmy, kim jesteśmy. A ty jesteś gliną”.

„Dobra. Mam kilka pytań, zanim pójdę”.

„Strzelaj” – odpowiada i milknie, po czym nagle zaczyna chichotać. „Wybacz, nie chciałem, żeby tak to zabrzmiało. Pytaj”.

„Tak, sprawa jest właściwie zamknięta. Muszę jeszcze sprawdzić kilka rzeczy”.

„Żyję i utykam”.

„Bywało u mnie lepiej”.

„No proszę...” – gdy podchodzisz, instynktownie odwraca wzrok. „To policjant, który zmienił mnie w niedobrą osobę”.

„Ja... ee... widziałem, jak rozglądałeś się w ciężarówce kierowczyni. Ma jakieś kłopoty?”

„Przykro mi, stary. Nie mogę ujawnić przed tobą informacji z oficjalnego śledztwa”.

„Aż tak źle?” – gwiżdże i nagle sprawia wrażenie, jakby postarzał się o dziesięć lat. „Co mam... Co mam zrobić, żeby jej pomóc?”

„Nie musisz nic robić, bez obaw. Policja się tym zajmuje”.

„Tak, może rzeczywiście lepiej się nie wychylać... i popracować nad rymami, póki mogę”.

„Czemu Tommy Le Homme?”

„Tommy L'Homme było już zajęte” – wzrusza ramionami, jakby chciał powiedzieć, że jest, jak jest. „Tak naprawdę nazywam się Jerry Lefitte – Tommy brzmi o wiele lepiej”.