Rozmowa · Tommy Le Homme

„Złowieszcza obecność? Rety... To brzmi naprawdę nieciekawie. Mam nadzieję, że moje małżeństwo tak nie skończy...”

„Cokolwiek to jest, nie ma wątpliwości – to nie jest moja eks-żona”.

„Mimo to... Mroczna postać. To brzmi nieciekawie. Mam nadzieję, że moje małżeństwo tak nie skończy...”

Z jakiegoś powodu, szanowny panie, nie dba o twój sprzeciw. I mówi dalej tak, jakby to była twoja eks-żona. Dziwne...

„Nie, to wielki, biały duch, który pożera świat”.

„Wielki biały duch? Rety... To brzmi naprawdę nieciekawie. Mam nadzieję, że moje małżeństwo tak nie skończy...”

„To coś przybyło za mną na ten świat, kiedy się obudziłem. To może być międzywymiarowy łowca”.

„Planarny łowca? Rety... To brzmi naprawdę nieciekawie. Mam nadzieję, że moje małżeństwo tak nie skończy...”

„Właściwie to nie. Zmieńmy temat”.

„Jasne, żaden problem... I dziękuję ci za to. Miło z kimś porozmawiać. Wiem, że nie było ci łatwo o to zapytać” – uśmiecha się. „Mam nadzieję, że uda ci się wybrnąć ze swoich problemów”.

Może dobrze by było okazać czasem odrobinę takiej empatii sobie samemu? Taka tylko rada. Nie przeszkadzaj sobie.

„W Deorze?”

„Deora Siedmiu Mórz. To właściwie po drugiej stronie Le Caillou – na innej wyspie zwanej Laurentide, niedaleko kontynentu. Mamy tam swoje małe miejsce. Prawie słyszę śmiech mojego dziecka, gdy pada śnieg...”

„Naprawdę, możesz mi powiedzieć”.

„Chłopie” – wzdycha. „Nie wiem, co powiedzieć. Niewiele można tu począć. Na nieobecność nie ma lekarstwa, prawda?”

„Cholera, rozumiem tęsknotę. Czuję coś podobnego, od kiedy się obudziłem”.

Mrugnij szybko.

Droga znika, jest tylko mirażem... Przed tobą stoi wysoki kierowca ciężarówki o smutnych oczach.

Otrząśnij się.

Możesz zignorować te przypominające labirynt ścieżki, ale nigdy się od nich nie uwolnisz. Są wyryte w twojej duszy.

Bądź delikatny, nie napieraj za mocno. To chyba sprawa osobista...

„Hej, Tommy, wyrzuć to z siebie. Co cię trapi?”

„Chłopie, nic mnie nie martwi. Ot, zwykłe wątki i nadzieje kierowcy ciężarówki: droga i rymy. Ten korek też nie pomaga...” – rozgląda się.

To wszystko, co miałeś do wyrzucenia z siebie, Tommy? Cholera. Naprawdę trudno jest pogadać jak facet z facetem...

„CZŁOWIEKU, CHCĘ DOWIEDZIEĆ SIĘ CZEGOŚ O TWOJEJ DUSZY!”

„Fajnie, fajnie... Wszyscy chcemy poznać się nawzajem, odkryć smutki i całą resztę – ale ludzie, chłopie, mają śliskie dusze...”

Ot tak – wymyka ci się z zasięgu. Możliwe, że KRZYK w niczym nie pomógł.

„Chłopie, wydajesz się smutny. Co się dzieje?”

„U mnie wszystko gra, chłopie. Po prostu... ten korek mnie przybił. Spaliny, chemiczne tęcze, plandeka rozpięta na ramie i cisza wyłączonych silników...” – mężczyzna pogrąża się w oszołomieniu spowodowanym własnymi słowami.

Może to bezpośrednie podejście nie było właściwe? Cholera, trudno tak patrzeć komuś w oczy i nic nie spieprzyć.

„Opowiedz mi więcej o tym... strajku”.

„Chodzi o to, że... dzieje się coś w porcie. Robotnicy zorganizowali blokadę. Wysuwają żądania. Nie da się tam wejść ani stamtąd wyjść”.

Rozpoczęcie strajku pozwoliłoby ci pewnie uniknąć kuli albo i dwóch.

„Może i ja powinienem rozpocząć strajk...”

„Może powinieneś. Policjanci nie zarabiają zbyt dużo, a pracują wiele godzin. Do tego mogą oberwać kulkę. Więc czemu nie?”

„MOR jest samozarządzającą się organizacją funkcjonującą w oparciu o darowizny. Sami awansujemy naszych przywódców. To byłoby jak strajkowanie przeciwko własnej... matce”.

„Hmm. To, co mówisz, ma sens”.

„Tak – ale kontynuuj przesłuchanie. Pytałeś o strajk”.

„Nie znam swojej matki, ale przeciwko niej też mógłbym strajkować. Walczyć o swoje prawa”.

„W porządku” – twarz porucznika nie zdradza niemal żadnych emocji. „Kontynuuj przesłuchanie. Pytałeś o strajk”.

„Nie. Twojej matce”.

„Mam wrażenie, że nie rozumiesz istoty tego żartu, ale kontynuuj przesłuchanie. Pytałeś o strajk”.

„Czego domaga się Związek?”

„Podobno żądają jakichś niestworzonych rzeczy. Nowego olbrzymiego dźwigu i połowy firmy? Zapomniałem czego konkretnie. W sumie życzę im powodzenia...”

„Słyszałem, że do miasta przyjechała też przedstawicielka firmy. Coś jakby... negocjatorka strajkowa. Ona będzie wiedziała, co i jak. Precyzyjne żądania i tak dalej”.

„A tak. Z Wild Pines...” – zapisuje w notatniku. „Wkrótce się z nią spotkamy, jestem tego pewny”.

„Jest coś jeszcze, co powinienem wiedzieć?” (Zakończ).

„Coś jeszcze?” – zastanawia się. „Taa, to nie jest moja specjalność. Ja po prostu robię swoje i mi za to płacą. Mam co robić i gdzie być. Tak jak my wszyscy”.

„Wszyscy czyli kto?”

„My, kierowcy ciężarówek. Camionneurzy. Kilku wciąż się tu kręci, czekając na koniec tego bałaganu. Większość gdzieś się ulotniła. Żeby się upić albo się naćpać. Albo z kimś przespać” – uśmiecha się niezręcznie. „Nie, żebym miał o to do nich pretensję”.

„A ty nie?”

„To nie w moim stylu. Pogoń za przemijającymi przyjemnościami to teraz udręka. Wolę badać życie – myśląc, zastanawiając się, obserwując” – rzuca okiem na drogę niknącą za horyzontem. W jego oczach dostrzegasz jakiś błysk...

Cóż jest lepszego od uganiania się za chwilowymi przyjemnościami? Im bardziej chwilowe, tym lepsze! Kiedy skończy się jedna, można przejść do następnej.

Stara się być nonszalancki, czuć w nim jednak pewną sztywność, jakby pod chłodną powierzchownością próbował ukryć coś ciepłego i głębokiego.

„Czego twoim zdaniem chce firma?”

„Firma chce utrzymać dopływ pieniędzy, chłopie” – wyjaśnia, podsumowując swoje słowa odgłosem kasy fiskalnej.

Nie ma do nich żalu. Ale nie jest po ich stronie, to jasne.

„Znajdziesz może jakieś drobne dla pracującego pijaczka?”

„Hę?” – nagłe obowiązki finansowe wyrwały go z zamyślenia. „Och. Nie, nie mam żadnych pieniędzy. Nie chcą nam zapłacić za niewykonaną do końca pracę”.

„Kto dokładnie?”