Rozmowa · Tommy Le Homme

„Możliwe. Ale nie życie innej osoby”.

„Zwierzała się z tego?”

„Uwierz. Tak naprawdę będzie”.

„Po prostu nie mogę, chłopie. Nie jestem naiwny”.

„Nie mogę po prostu odpuścić, to część policyjnego dochodzenia”.

„Jak ona wygląda?”

„Wciąż młoda kobieta. Szorstka, ale... na swój fajny sposób”.

„Jaki ma kolor włosów?”

„Niebieski i fioletowy – farbowane” – odpowiada niechętnie. „Były fioletowe, gdy się tu pojawiła. Niebieskie przed zniknięciem”.

Mogła więc zafarbować je znowu.

Może zafarbowała je na rudo? Titus mówił, że Ruby ma rude włosy...

„Jaki ma kolor włosów?”

„Kim ona jest dla ciebie?”

„Przyjaciółką? Znajomą. Nie wiem... Była jedyną osobą w tym przeklętym korku, z którą mogłem porozmawiać. Jest kimś, kogo nie chciałem wydać policji, jasne?”

„Chłopie, miałem nadzieję, że złapie chwilę oddechu” – odpowiada, kręcąc głową. „Mogę powiedzieć tylko, że nie ma już jej w tej okolicy. Ona nie jest jakimś złowrogim geniuszem zła. I nie wiem, gdzie teraz jest”.

„Nie chcę drążyć, ale potrzebuję twojej pomocy. Wygląda na to, że może być zamieszana w handel narkotykami”.

„Nie chcę drążyć, ale potrzebuję twojej pomocy. Może być zamieszana w biznes narkotykowy”.

„Dobrze, zmieńmy w takim razie temat”.

„Wyglądasz mi na kogoś, kto zna się na narkotykach”.

„Chłopie, ja i narkotyki znamy się nie od dziś” – odpowiada, zakładając ręce za głowę i odchylając się do tyłu. „Dobrze się bawiłem, surfując na psychicznych falach własnej świadomości”.

„Ale...” – na chwilę milknie, pozwalając rozwiać się wspomnieniu. „To już przeszłość. Teraz mam inne uzależnienia. Skąd to pytanie, chłopie?”

Po prostu bądź z nim szczery.

„Powiem ci wprost: próbuję dojść, kto przemyca narkotyki z Terminala B”.

Do rozmowy włącza się porucznik: „Mamy wiarygodny trop. Ktoś na tym rondzie czeka na duży ładunek narkotyków z portu, aby umieścić je na swojej ciężarówce i przewieźć do Jamrock”.

„To nie ja. Nie potrzebuję żadnych kłopotów. Sytuacja i bez tego jest zła. Przez ten korek ludzie zaczynają się burzyć i obawiam się, że wszystko zmierza do konfrontacji”.

„Zaraz, to czemu cały czas tu jesteś?”

„Muszę pilnować towaru – szefowie nie patrzą przychylnym okiem na utratę ładunku. Do tego mam czas, aby popracować nad moimi rymami”.

Rymotwórca? Brzmi to wiarygodnie. Pasowałoby do miarowości jego słów i sposobu wypowiedzi.

Praca nad tymi „rymami” ewidentnie prowadzi do atrofii mięśni. Dopilnuj, żeby nie wkręcić się za bardzo w tę poezję.

„Kto twoim zdaniem może w takim razie handlować narkotykami?”

„Słuchaj, chłopie, staram się trzymać jak najdalej od przestępczego półświatka Revacholu. Jestem tutaj gościem. Musisz zadać te pytania komuś innemu”.

Nie powiedzielibyśmy, że kłamie, szanowny panie.

To nie kłamstwo, to... coś innego. Nie sposób w tym momencie stwierdzić co, ale coś w nim drzemie. Jakiś strach.

„Czy finansujesz te inne uzależnienia handlem narkotykami?”

„Hej, to poważna kryminalna gadka. Próbujesz użyć na mnie jakiejś... policyjnej prowokacji?”

Prowokacja policyjna to działanie, w ramach którego funkcjonariusz policji nakłania kogoś do popełnienia czynu zakazanego, którego w innym wypadku ten ktoś by nie popełnił. Wykorzystuje się zwykle w tym celu podstęp, perswazję lub oszustwo.

„Co? Nie, oczywiście, że nie”.

Pociera swoją żuchwę. „W takim razie co tu robisz?”

To tyle, jeśli chodzi o subtelność. Lepiej przejdź od razu do rzeczy.

„Prowokacji? A to co?”

„Prowokacja policyjna to działanie funkcjonariusza policji polegające na nakłanianiu osoby do popełnienia czynu zakazanego, którego w innej sytuacji by nie popełniła. Często wykorzystywane są w tym celu podstęp lub oszustwo”.

„Tak, to coś jakby... podstępnie zmusić kogoś do popełnienia przestępstwa, którego normalnie ta osoba nigdy by nie popełniła”.

„Nie zrobiłbym czegoś takiego!”

„W takim razie, co próbujesz osiągnąć?”

„Cóż, dopóki daje to wyniki?” (Wzrusz ramionami i unieś kciuki w górę).

„Ale chyba zdajesz sobie sprawę z tego, że policyjna prowokacja nie działa, gdy się ją zapowie?”

„Brzmi to jak wspaniały sposób na uatrakcyjnienie nudnych śledztw”.

„Muszę przyćpać. I szukam dilera”.

„Masz jakieś fajki?”

„Nie. Nie palę” – wskazuje skinieniem głowy dużą ciężarówkę stojącą za nim...

„Ale inni kierowcy palą. Kilku jeszcze się tu kręci – czekają na rozładowanie korka. Albo na ukojenie w objęciach śmierci”.

Naprawdę potrzebujesz tych fajek. Potrzebujesz! Musisz je zdobyć. Jesteś pewien, że gość nie kłamie? Kierowcom nie można ufać.

Hej, czy on, jakby, właśnie nie pali? Czuć w powietrzu ten zapach.

„No to rozpytam w okolicy”.

„Możesz też zajrzeć do kiosku przy tej ulicy. Frittte” – podpowiada, wskazując port. „Z trzema »T«. Revachol jest dziwny...”

„Okłamujesz mnie? Nie chcesz dać fajki?”

„Chłopie, wyluzuj. Rzuciłem – jestem czysty od jakiegoś już czasu. Niektórych zobowiązań nie można łamać” – patrzy na ciebie ze współczuciem.

„To zły nałóg. Też powinieneś go rzucić”.

Widywał już takich jak ty. Jako kierowca ciężarówki zna każde uzależnienie, kompulsję i niszczycielskie nałogi, jakie istnieją.

„Ma to sens, ale to nie jest dobry moment na rzucanie. Mam sprawę morderstwa do rozwiązania”.