Rozmowa · Tommy Le Homme

Nie da się ukryć – twoje ciało potrzebuje dotyku dobrej jakości sportowego ubrania.

„To twoja maszyna? Ta za tobą?”

„Ta odlotowa ślicznotka?” – wskazuje kciukiem ciężarówkę. „Jasne – jak wysypka, której nie można się pozbyć. Interesujesz się ciężkim sprzętem transportowym?”

Ciężarówka motorowa, na Caillou i sąsiednich wyspach zwana camion. Ta wygląda na wystarczająco poobijaną, żeby być jakąś FALN-owską kupą złomu. Może to A-6?

„Tak, całkiem fajne są te ciężarówki”.

„Fajne do przewożenia dużych ładunków na dalekie dystanse. Te dresy FALN muszą w końcu jakoś trafić do dzieciaków aż w Uamrao i L'Iramburde...”

Znowu – odrobina smutku pod przykrywką spokoju. Sądzi, że spędził w tej ciężarówce zbyt wiele czasu.

„Czy ty masz FALN A-6?”

„Dobre oko, chłopie. Tak – stara, ale jara” – klepie przyjaźnie bok ciężarówki. „Spędziliśmy ze sobą mnóstwo czasu”.

„Interesuję? Nie bardzo, zapytałem, bo... Nie wiem, to chyba taki policyjny odruch”.

„Taa, pewnie tak – twoja robota polega na gromadzeniu mnóstwa malutkich faktów, co nie? A moja...” – klepie tył ciężarówki – „...na dostarczaniu sportowych spodni”.

„A więc nic nielegalnego?”

„Nie, chyba że od czasu, gdy wyruszyłem w trasę, zdelegalizowano sprzęt sportowy”.

Nigdy! Nie ośmieliliby się zdelegalizować sportu. Sport to najwspanialsza rzecz znana człowiekowi.

„Ostro. Zawsze chciałem mieć kumpla w półświatku”.

„No dobra. A co tak naprawdę przewozisz?”

„Nie przepuścisz nawet jednego żartu, chłopie” – odpowiada, szczerząc zęby. „Mam na pace kolejny ładunek FALN. Głównie odzież sportowa. Dresy i tego typu rzeczy”.

„Słyszałem, że jeden z kierowców to kobieta, ale nie widzę jej w okolicy. Znasz tę kierowczynię?”

„Nie chcę o tym rozmawiać...” – przesuwa się, jakby nagle zrobiło mu się niewygodnie, po czym odwraca wzrok.

Ten facet bez wątpienia zna Ruby. Na razie udawaj głupiego. Wyciągnij z niego, ile możesz.

„Czemu? Wiesz coś? Co takiego?”

„Chłopie, miałem nadzieję, że to nie będzie ona...” – odpowiada, zagryzając wargę. „Mogę powiedzieć tylko, że: nie ma już jej w tej okolicy, ona nie jest jakimś złowrogim handlarzem narkotyków i nie wiem, gdzie teraz jest”.

„Co to za osoba? Jak ma na imię?”

„Dzięki bogu nie wiem. Ludzie nazywają ją »kierowczynią«. Trzymała swoje prawdziwe imię w tajemnicy. Nawet przede mną. Teraz wiem dlaczego”.

I znów – o ile umiesz stwierdzić, nie jest to kłamstwo.

„Spytałem, kto zajmuje się handlem narkotykami. Powiedziałeś, że nie wiesz. Teraz twierdzisz, że wiesz”.

„Bo nie wiedziałem – mówiłem, że miałem nadzieję, że to nie ona. Że nie była w to zamieszana”.

Wciąż ma nadzieję. To nie jest z jego strony podstęp, po prostu pobożne życzenia.

To prawda. Wychwycilibyśmy kłamstwo. Ale... dobre serce bywa podstępne.

Phi. Emocjonalna retoryka. Wiedział coś i się tym z tobą nie podzielił. Taki jest fakt.

„Kiedy zniknęła?” (Przejdź dalej).

„Szlag, nie chcę...” – spogląda ci prosto w oczy. „Proszę, odpuść jej. Cokolwiek zrobiła, to nie może być aż takie złe. Ona nie jest złą osobą – tyle wiem”.

„Nie możemy po prostu odpuścić. To część policyjnego dochodzenia”.

„Tak to już z wami jest, prawda? Wszystko jest częścią dochodzenia...” – kręci głową. „Dziewczynę coś dręczyło – jeśli urządzicie na nią obławę, to może tego nie przeżyć. Nie mogę mieć tego na swoim sumieniu”.

„Nie dojdzie do tego. Nie będziemy jej ścigać. Chodzi tylko o informacje”.

„Nie wierzę wam”.

„Mówiłeś, że coś ją dręczyło. Co?”

„Miała w sobie mrok. Mrok młodej osoby, która jest przekonana, że to już koniec. Młodej osoby szukającej wyjścia”.

„Zwierzała się z tego?”

„Tak i dlatego właśnie nie chcę na nią donosić”.

„Mówiono mi, że wszyscy się jej boją. Ty nie?”

„Słyszałem pogłoski. Widziałem innych kierowców, jak patrzyli na mnie dziwnie, gdy z nią rozmawiałem. I sama też mi to powiedziała – że miała życie pełne przemocy. Ale nie bałem się jej. Bałem się raczej o nią”.

„Czy przemoc w jej życiu miała związek z przemytem narkotyków?”

„No cóż...” – wzdycha. „Wygląda na to, że miała teraz – ale nie rozmawialiśmy o tym. Dyskutowaliśmy o życiu. Mówiła o swoim umyśle...”

„Czekaj. O umyśle?”

„O tym, jak pracował. O problemach, które przez to miała”.

O bólu, jaki jej sprawiał.

„Odchodząc, zostawiła swoją ciężarówkę?”

„Cholera, chłopie... Grilluj tymi pytaniami kogoś innego, dobra? Masz tu mnóstwo kierowców, którzy nie mogli jej znieść. Albo się jej bali. Z radością będą na nią kablować”.

Ma rację, są inne możliwości – na przykład rasista.

Chwila. Gość najpierw mówi, że są przyjaciółmi, potem, że znajomymi. I nie przeszkadza mu, że inni ją sypną?

Przyciśnij Tommy'ego, a złamiesz mu serce i ducha. Nie łudź się, że zostaniecie kumplami.

To nie czas, żeby skupiać się na uczuciach. Potrzebujesz tych informacji, synu.

Ona tu jest. Odpowiedź, której szukasz, jest tutaj. Musisz tylko spytać. No dalej, zrób to!

Hmm. Ta siwa kobieta. Może ona coś wie?

Jednego z kierowców jeszcze nie przesłuchałeś. Może trzecia osoba będzie coś wiedzieć?

„Czy przemoc w jej życiu miała związek z przemytem narkotyków?”

„To nie donosicielstwo. To tylko kilka pytań”.

„To donosicielstwo, chłopie. Nie jestem głupi”.

„No daj spokój, stary. Życie to żart”.