W małym biurze za starym szpitalem wojskowym funkcjonariusz Hans Blau garbi się w zielonym świetle swojej lampki biurowej i przegląda próbny wydruk swojego czasopisma futurystycznego. Nazywa się „Futurysta”. Czcionka tytułu jest zbyt mała...
„Ee... Jak uważasz, funkcjonariuszu” – odpowiada, pokazując ci ostrożnie uniesione do góry kciuki.
Znalazłeś coś, co łączy cię z tym mężczyzną. Zaimponowałeś mu nawet. Ale kiedy następny raz spojrzysz w lustro... zapamiętaj te słowa.
„No cóż... Dałeś mi trochę nadziei!” – kwituje, pokazując ci uniesione do góry kciuki.
„Zajebiście! Chyba mocno się co do ciebie pomyliłem. Gliniarze nie są raczej znani ze swojej artystycznej wrażliwości ostatnimi czasy”.
„Dobrze spotkać drugiego poetę – kogoś, kto potrafi docenić prawdziwy tekst. Inni tutaj, rozumiesz, tego nie łapią”.
Ależ miał tupet, że ośmielił się zbesztać cię za uprzedzenia, podczas kiedy sam twierdzi, że policjanci to zwykle tępaki. Pozwolisz, żeby ta hipokryzja uszła mu na sucho?
„Taa... Chyba jestem ci winny przeprosiny za to, że miałem odmienne zdanie. I jeszcze raz gratuluję – świetna rzecz” – pokazuje ci uniesione do góry kciuki.
„Wiem, co masz na myśli. Gdy naprawdę zaskoczą, człowiek ma wrażenie, że da się jednak ogarnąć świat. Dobrze znaleźć kogoś, kto myśli tak samo” – pokazuje ci uniesione w górę kciuki.
„Nieważne. Świetny wers czasem taki właśnie jest – efemeryczny. Może na to nie wyglądasz, ale najwyraźniej masz literacką smykałkę. Może jest jeszcze dla mnie nadzieja!”
Nie. No po prostu nie. Widzę już, że nie wyszło, i kładę temu kres. Dopóki nie będziesz miał jakiejś dobrej poezji, nie masz żadnej.
Facet ma niesamowitą siłę woli. Prawdę mówiąc, to jedyna osoba spośród tej intelektualnej bandy, której wierzę.
Najlepszy wiersz? Nie masz w głowie nawet kiepskiego. Są tylko chwasty i plamy po gorzale... Czekaj, nie! Co ty WYPRAWIASZ?!
(Mów dalej). „Nigdy nie będę już taki sam. Ona zawsze jest obok. Jebać śledztwo. Jebać wszystko. Zagłada po kres”.
„Taa...” – nie wie, co powiedzieć, więc po prostu powtarza: „Taa, taa... Łapię. To są twoje rymy – rymy z twojego życia. Nieważne, czy są solidne, bo są szczere. Więc... dzięki, chłopie”.
„Tak. Ja też ci dziękuję – za to, że przestałeś”. Patrzy na ciebie: „Mamy śledztwo dotyczące narkotyków, do którego powinniśmy wrócić. Może się nim zajmiemy?”
„Tak. Ja też ci dziękuję – za to, że przestałeś. Mamy śledztwo dotyczące morderstwa, do którego powinniśmy wrócić. Może się nim zajmiemy?”
„Nie był jednym z nas, kierowców – to wiem, bo nikt z nas nie zginął. Poza tym nie interesowałem się tą sprawą. Marnowałem czas tutaj. Byłem zajęty”.
Łatwo stwierdzić, że mówi prawdę. Nie wtykał nosa w te najmroczniejsze sprawki.
„Analizowałem fundamentalne strukturalne i psychologiczne warunki uwięzienia wśród morza ciężarówek i ich smutnych, przygnębionych szoferów”.
„Nic” – uśmiecha się. „Tylko się z tobą przekomarzam, chłopie. Nie zwracaj uwagi na moją bezczynną gadatliwość”.
Krzyżuje ręce na piersi i odwraca głowę w druga stronę. W jego oczach widać zawód.
„Ha! Tylko żartuję, chłopie” – odpowiada, szczerząc zęby. „FALN prowadzi legalne interesy. Ten ładunek to głównie odzież sportowa. No wiesz – dresy i tego typu rzeczy”.
„Zwykle są dostarczane do Graadu i Okcydentu. Chociaż ostatnio zaczynamy wchodzić też na iilmaraański rynek”.
„Jesteśmy kumplami i w ogóle, ale nie mogę tak po prostu rozdawać towaru. Szefowie nie byliby z tego zadowoleni”.
Empatia
Zręczne palce
Logika
Próg bólu
Ciało jako narzędzie
Encyklopedia
Przekonywanie
Czas reakcji
Elektrochemia
Percepcja (węch)
Wytrzymałość
Dreszcze
Opanowanie
Półmroczność