Rozmowa · Tommy Le Homme

Odruchowo pstryka na ciebie palcami – ale natychmiast przestaje, gdy dociera do niego, co zrobił. Nie chce z tobą rozmawiać.

Dziś, jutro, zawsze.

„Tkwię w korku i do tego na deszczu, chłopie. Co cię sprowadza?”

„Zmieniłem zdanie co do twojej przyjaciółki kierowczyni...”

„Co?” – pyta, spoglądając w górę. „Przecież mówiłem, że ona jest moją przyjaciółką! Nie zmuszaj mnie, proszę, żebym na nią donosił. Znajdź kogoś innego. Jest tu mnóstwo innych kierowców...”

„Czyli nie przeszkadza ci, że inni ją sypną. Nie chcesz tylko brudzić własnych rąk?”

„Dobra. Nie chcę być rzeźnikiem. I nie chcę być też broniącym jej rycerzem. Chcę być po prostu kimś, kto może w nocy spokojnie spać. Nie zaszkodziłoby też zdobyć odrobiny sławy”.

„Jest podejrzaną i musisz mi powiedzieć, gdzie jest. Albo nie będę mógł ukończyć śledztwa”. (Zmuś Tommy'ego).

„Ja... Myślałem, że jesteś innym rodzajem gliniarza” – coś w nim pęka, gdy wpatruje się w twoje oczy.

Uświadomił sobie, że wykorzystałeś jego przyjacielskość i dobrą wolę.

Pamiętaj, robisz to na potrzeby śledztwa. To ważne. Rozluźnij się. Pytaj.

„Gdzie jest kierowczyni?”

„Tutaj” – wyjmuje z kieszeni breloczek i zanim ci go przekazuje, przygląda się mu. W ciszy...

Kluczyki do ciężarówki. Dość skomplikowane. Wygląda jak blokada łańcuchowa.

Następnie wręcza ci klucze. „Jej ciężarówka wciąż tutaj jest. Tam dalej, za posągiem Filipa” – wskazuje ręką w kierunku monumentu. „Zielona kabina. Można ją otworzyć tymi kluczami. To wszystko, co wiem”.

„Kiedy zniknęła?”

„W zeszły piątek” – mruga. Jego oczy są w połowie puste.

„Coś jeszcze? Gdzie ona teraz jest?”

„Nie. Nie wiem”.

„Jeszcze jedno. W innej sprawie”.

„Nie. Muszę zebrać myśli. Pomodlić się o przebaczenie za moje grzechy. Sprawdź sobie tę swoją kabinę...” – odpowiada, po czym dodaje cicho: „Mam nadzieję, że coś dzięki temu znajdziesz. Że komuś pomożesz”.

„Przykro mi, że musiałem to zrobić”.

„Jasne”.

I jest mu przykro, że nie mógł być tym, czym chce – dobrym człowiekiem. To jego ostatni wers, jego zemsta na świecie.

„Dziękuję. Pójdę w takim razie do szoferki”. [Odejdź].

„Chodźmy, Kim”. [Odejdź].

Przed odejściem zwraca się do mężczyzny: „Dziękuję za pańską współpracę. Wiem, że to było trudne. Ale postąpił pan słusznie”.

„Wcale tak nie uważasz”.

„Ależ oczywiście, że tak uważam. Gdyby było inaczej, nie pracowałbym w MOR-ze. Proszę na siebie uważać”.

„Kiedy zniknęła?”

„W zeszły piątek” – mruga. Jego oczy są w połowie puste.

„Czemu miałeś te klucze?”

„Zostawiła je u mnie. Bo mi ufała... Żebym zabrał ciężarówkę z drogi, gdy nastąpi rozładowanie korka. W przeciwnym razie...” – urywa zdanie.

„Inni kierowcy musieliby ją odholować lub włamać się do niej, aby udrożnić drogę” – kiwa głową.

Gdyby się włamali, znaleźliby coś schowanego w środku? Coś obciążającego?

Inni kierowcy musieliby się tam włamać, żeby udrożnić drogę. I znaleźliby coś schowanego w środku? Coś obciążającego?

„Dobrze, na razie zapomnę o tej sprawie”. (Znajdź inny sposób).

„Dziękuję, przyjacielu” – wzdycha głęboko z ulgą. „Rety, mam wrażenie, że powinienem znowu zacząć palić... Z rymami też by mi to pomogło”.

„Postaw się w mojej sytuacji. Potrzebuję tego też do innego śledztwa. To ważne. Nie mogę tego zawalić”.

„Jak to zawalisz, to nie wpakujesz sobie kulki w głowę, prawda? Za to ona jest na krawędzi, chłopie”.

Nie byłbym taki pewny, Tommy.

Wyobraź sobie. Eksplozja gwiazd. Żegnaj, świecie ludzi, pieniądze, maszyny...

„Dobrze, zapomnę znowu o tej sprawie”. (Znajdź inną możliwość).

„Łooo! Prawie dostałem zawału serca...” – wzdycha z ulgą. „Taa, naprawdę muszę znowu zacząć palić”.

To poeta. Rzuć mu swój najlepszy wiersz.

Czekaj, coś się tu czai. Ukryte w jakimś zakurzonym kącie. Zaczyna się od...

„Temperatura lustra zawsze jest zerem. Jest lodem wypełniającym żyły. Aparatem rentgenowskim”.

„Łoo!” – pochyla się, a jego oczy przepełnia skupienie. „Co dalej?”

„To kielich wyciągnięty ku tobie w niemej komunii”.

„Niema komunia – to jest dobre...” – jest owładnięty słowami.

„Gdzie dysząco współistniejesz w zmiennej tożsamości, nigdy jednak twojej”.

„A niech to!” – wyrzuca z siebie, nie mogąc nad sobą zapanować. „To świetna rzecz. Sam to wymyśliłeś?”

Tak czy nie?

A może nauczyłeś się w szkole? Co więcej – jeśli tak, to kto ci to udowodni? Wykorzystaj to – należy ci się nieco uznania.

„Jestem tylko narzędziem w rękach muzy”.

„Jasne. Ale poważnie – bez ściemniania. To jest świetna rzecz. Chciałbym wiedzieć, czy to twoje dzieło...”

„Myślę, że to mógł być jakiś prawdziwy poeta. Ja tylko nauczyłem się tego na pamięć”.

„Nieważne, to dobra zwrotka. Jesteś całkiem niezły – jak na glinę”.

„Jak na glinę?”

„Policjanci częściej wolą posługiwać się pięściami niż rymem. Porządny wers w ich wykonaniu jest jeszcze rzadszy”.