Rozmowa · Tommy Le Homme

„Szefowie, chłopie”.

„Nie wiem, za kogo uważają się ci szefowie, ale brzmi to jak dobry układ... dla nich”.

„Taa, ja nie mam z tego żadnej korzyści – ty zresztą też. Dałbym monetę czy dwie dla miejskiego gliniarza, któremu się nie powodzi. Gdybym sam miał, powiedzmy, cztery”.

„Czyli jesteś spłukany. Dobra. O co to ja tu jeszcze miałem spytać...”

„Nie wiem. Czego ci trzeba?”

„Ma to sens. Najpierw praca, potem płaca”.

„Ma sens? To jest do niczego”.

Może nie mów ludziom, że ci, których nie lubią, mają rację...

„To na razie wszystko. Miła rozmowa”. [Odejdź].

„Taa...” – żegna cię, salutując od niechcenia.

„Zajrzyj tu jeszcze” – żegna cię, salutując dwoma palcami.

„Spotkałem kierowczynię w trakcie swojego śledztwa. Ma na imię Ruby”.

„Okej...” – sprawia wrażenie odrobinę zaniepokojonego.

Czy... mądrze jest tak udostępniać informacje o sprawie, szanowny panie?

Mówienie mu tego to BARDZO zły pomysł.

Porucznik rzuca ci krótkie spojrzenie.

Co ty wyprawiasz?

„Wymknęła się”.

„Łooo... To dobrze dla niej. I dobrze dla ciebie – lepiej skup swoje wysiłki na zbirach. Najemnikach i im podobnych. Pełno się tu takich kręci...”

„I ona tego nie zrobiła – uwierz mi. Jeśli to coś złego, to ona tego nie zrobiła. Nie znałem jej długo, ale znam się na ludziach”.

Ulżyło mu.

„No dobrze. Dość już tego dzielenia się szczegółami śledztwa”.

„Tak, to wszystko. Więcej nie mogę zdradzić”.

„Tak chyba będzie najlepiej. Zachowaj swoją pracę dla siebie – z takim zajęciem jak twoje to konieczność”.

„Zastrzeliła się”.

„Co?”

Nie może w to uwierzyć.

„Była zdesperowana. To się... po prostu stało”.

„Po prostu się stało?” – otwiera szeroko oczy i zaczyna szybko oddychać. „Czy ona zginęła? Nie mów, że...”

Zginęła przeze mnie?

Przyprawiłeś go o atak paniki. Nie umie sobie z nim poradzić.

„Słuchaj, chłopie, odpieprz się, dobra? Odpieprz się i daj mi w spokoju uporać się z atakiem paniki. Nie chcę znać już żadnych więcej szczegółów. Mam dość gadania z glinami...”

Mówi serio. To koniec waszej rozmowy.

„Ruszajmy”.

Porucznik jest zbyt zmęczony, żeby się na ciebie wściekać. Chce po prostu już iść.

„Mówiłem, żebyś jej nie ścigał! MÓWIŁEM ci” – zaczyna szybko oddychać. „Co się stało? Czy ona... czy ona...”

Nie żyje? Nie jest tego w stanie wymówić...

Przyprawiłeś go o atak paniki. Nie umie sobie z nim poradzić.

„Nie mów mi. Po prostu odejdź i nigdy już więcej ze mną nie rozmawiaj, dobra? Nie mogę już więcej gadać z glinami. Nie mogę się w to wszystko angażować”.

Umywa od tego ręce. To dla niego zbyt wiele.

„Żyje. Postrzeliła się w nogę, próbując uciec”. (Skłam).

„Cholera jasna, za dużo emocji jak dla mnie...” – wpatruje się w swoje stopy i próbuje uspokoić oddech. „Nie chcę nic wiedzieć, chłopie. Wole nie wiedzieć, czy udało się jej uciec...”

Jego oddech nie uspokaja się. „Muszę odetchnąć, przepraszam...”

Przyprawiłeś go o mały atak paniki. Musi sobie z nim poradzić.

„No dobrze. Wystarczy tego dzielenia się szczegółami. Ruszajmy”.

Porucznik jest zbyt zmęczony, żeby się na ciebie wściekać. Chce po prostu wrócić do pracy.

„Bardzo mi przykro. To była moja wina”.

„Słucham?” – otwiera szeroko oczy i zaczyna szybko oddychać. „Czy ona zginęła? Nie mów, że...”

„Spierdoliłem to totalnie. Nie powinienem był jej ścigać”.

Otwiera szeroko oczy i zaczyna mieć kłopoty z oddychaniem. „Czy ona zginęła? Nie mów, że...”

Nie może w to uwierzyć.

„Puściłem ją wolno. Nie zrobiła nic złego”.

„Łooo... To dobrze dla niej. I dobrze dla ciebie, chłopie. To było...” – szuka odpowiednich słów...

„Miłosierne. Po prostu miłosierne – róbcie tak częściej, a ludzie będą chętniej współpracować z policją”.

Ewidentnie mu ulżyło.

„Wymknęła się, bez obaw”. (Skłam).

„Łooo... To dobrze dla niej. I dobrze dla ciebie – lepiej skup swoje wysiłki na zbirach. Najemnikach i im podobnych. Pełno się tu takich kręci...”

„I ona tego nie zrobiła – uwierz mi. Jeśli to coś złego, to ona tego nie zrobiła. Nie znałem jej długo, ale znam się na ludziach”.

„To na razie wszystko, pa”. [Odejdź].

„Teraz zmienia się to w... coś w rodzaju...” – milknie na chwilę, szukając odpowiedniego określenia. „...śnieżnego limbo, chłopie. Co cię sprowadza?”