Rozmowa · Tommy Le Homme

„Nigdy nie ma odpowiedniej chwili na rzucenie” – kręci głową. „Musisz to po prostu przetrzymać, przyjacielu”.

„Mogę ci w czymś jeszcze pomóc?”

„Czy ja pytałem o twoje zdanie?”

„Nie, chłopie – prosiłeś o moje papierosy” – w jego głosie słychać smutek, ale nie wydaje się urażony.

„Tak, mogę przestać, kiedy tylko zechcę”.

„Jasne, chłopie. Wierzę ci” – odpowiada, rzucając ci dziwne spojrzenie.

„Masz rację. Powinienem wykorzystać to jako okazję, żeby zacząć od nowa”.

„Jasne, chłopie – od nowa” – kiwa głową i uśmiecha się. „Odrodzić się jak feniks z drogowego korka”.

„Pewnie, że palisz. Robisz to właśnie w tej chwili”.

„No dobra...” – odpowiada z rozbawieniem w oczach. „Ale to mój ostatni. I to jest zły nałóg. Powinieneś go rzucić, zanim obaj dostaniemy raka płuc”.

Jesteś pewien, że już nie masz raka płuc?

Tak. W tym stwierdzeniu nie ma nic złego. Twoje zmysły nie mają nic do dodania. Będziesz musiał spytać gdzie indziej.

Co widzisz w jego oczach?

W jego oczach? Jakby znajoma tęsknota. Płatki brązu i złota.

Jak to znajoma?

Trudno powiedzieć. Jego wzrok błądzi na południowy zachód – wzdłuż ulicy, która biegnie za horyzont...

Droga ciągnie się kilometrami, łącząc i rozdzielając z innymi, zmieniając się w wiadukty i mosty, kończąc niespodziewanie ślepymi zaułkami lub przechodząc w autostradę. Przecina zygzakiem ziemię dookoła...

Dokąd prowadzi?

Nad dzielnicę Jamrock, gdzie tworzy autostradę na wiadukcie, a następnie w ciągnącą się po horyzont dzielnicę Faubourg. Wysoko nad nowymi i starymi budynkami powietrze wypełnione jest hukiem silników motorowych.

Dalej...

Na Stare, Stare Południe, najdalsze krańce Revacholu. Przez szachownicę pól uprawnych w górę, ku rzece Esperance, za Monte-Martin... Granica jest już blisko.

Co jest za granicą?

Nie widzisz. To już nie jest w mieście. Przed tobą wszystko zasłania mgła. Policzki smaga ci wichura... jest zimno. Przed tobą stoi wysoki kierowca ciężarówki o smutnych oczach.

„Co jest na południowym zachodzie?”

„Słucham?” – pyta, wyrywając się z zadumy.

Przebiega przez niego dreszcz. Pytanie trafiło w czuły punkt.

„Jestem gliną, mogę naprawić wszystko”.

Chichocze. „Są rzeczy, których nawet glina nie zdoła naprawić, chłopie. Na nieobecność nie ma lekarstwa, prawda?”

„Tęsknię za moją rodziną. Są wszystkim, co mam: moja żona... drugie dziecko w drodze... Czekają na mnie w Deorze. A ja jestem tutaj – utknąłem w tym gównie tak daleko od domu”.

„Jak to jest za kimś tęsknić?”

„Jak to jest? Jest dobrze. I źle. To ból, który przynosi radość” – uśmiecha się ciepło. „Dużo o nich myślę. Śnią mi się te naiwne scenki pełne najdrobniejszych szczegółów. Scenki z życia z nimi... To daje mi pocieszenie”.

Następuje chwila milczenia i westchnięcie, po czym spogląda na ciebie. „A ty, policjancie? Tęsknisz za kimś?”

Czy tym właśnie jest to uczucie?

Nie. To coś groźniejszego. Ściga cię myśliwy. Pachnący morelami i smutkiem. I przeszłością.

„Tęsknię za swoją spluwą. Zgubiłem ją”.

„Zgubiłeś swoją broń? Chłopie, to niedobrze. Zwłaszcza tutaj, w Martinaise. Mam nadzieję, że szybko ją znajdziesz, zanim sytuacja się pogorszy”.

„Ale... Dziękuję ci za to. Miło z kimś porozmawiać. I wiem, że nie było ci łatwo o to zapytać” – uśmiecha się. „Mam nadzieję, że uda ci się wybrnąć ze swoich problemów”.

„Wszystko dobrze, stary. Nie tęsknię za nikim”.

„Współczuję ci, przyjacielu. Dobrze jest tęsknić za kimś. Lubię to. Lubię wiedzieć, że jest coś więcej poza tym, co mam tutaj”.

„Tęsknię za kimś, ale nie wiem, kto to jest”.

„Współczuję ci, przyjacielu. Nie jest łatwo, gdy człowiek wie, za kim tęskni... Mam wrażenie, że twoja sytuacja wcale nie jest lepsza”.

„Nie. Czuję się dręczony”.

„Dręczony? Przez co?”

„Przez mroczną postać znaną mi tylko jako eks-coś”.

„Eks-żonę?”

W klatce piersiowej promieniuje ci ból. Drzewko twoich arterii płonie.

„No... nie. To bardziej jak dźwięk. Mroczny pogłos, który wśliznął się do tej rzeczywistości razem ze mną”.

„Czarny pogłos? Rety... To brzmi naprawdę nieciekawie. Mam nadzieję, że moje małżeństwo tak nie skończy...”

„Tak, ta moja sprawa nie ma nic wspólnego z małżeństwem”.

„Jasne, chłopie, skoro tak twierdzisz...” – wszystko wskazuje na to, że ci nie wierzy. „Ale słuchaj...”

„Dziękuję ci za to. Miło z kimś porozmawiać. Wiem, że nie było ci łatwo o to zapytać” – uśmiecha się. „Mam nadzieję, że uda ci się wybrnąć ze swoich problemów”.

„Z twoim małżeństwem na pewno będzie tak samo”.

„Możliwe. Robimy, co w naszej mocy, aby nasze się nie rozpadło. Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie, ale nigdy nie wiadomo...” – następuje chwila ciszy. „Dzięki za te mroczne słowa. Dopilnuję, aby się nie ziściły”.

„Dobrze z kimś porozmawiać. Wiem, że nie było ci łatwo powiedzieć tego wszystkiego, więc...” – uśmiecha się. „Mam nadzieję, że uda ci się wybrnąć ze swoich problemów”.

„Nie martw się, jestem pewien, że z twoim małżeństwem nigdy nie stanie się nic złego”.

„Taa... W małżeństwie nigdy nie wiadomo, czy robi się to, co należy. Mam nadzieję, że robimy, co w naszej mocy, aby nasze się nie rozpadło, ale wszystko może się wydarzyć. Słuchaj...”

„Dziękuję ci za to. Dobrze z kimś porozmawiać. Wiem, że nie było ci łatwo o to zapytać” – uśmiecha się. „Mam nadzieję, że uda ci się wybrnąć ze swoich problemów”.

„Przede wszystkim – czym jest małżeństwo?”

„Chłopie, kto to wie? To niby umowa prawna, ale jednocześnie też więź duchowa... Każde małżeństwo jest inne, tyle mogę powiedzieć”.

„Eks-żonę? Nie. To złowroga istota, która ściga mnie we wszystkich wymiarach rzeczywistości”.