Rozmowa · Tajemnicza para oczu

Mroczna otchłań szczeliny między skrzydłami bramy... jest pusta. Nie ma w niej nic, nawet jednej pary niebieskich oczu, bacznie obserwujących każdy twój ruch. Kimkolwiek był ten człowiek, już go tu nie ma.

Upiorna para niebieskich oczu wciąż tu jest i przygląda się ci z mrocznej pustki między skrzydłami bramy.

„Buu! Obserwują cię oczy Martinaise, świnko!”

„Ja pierdolę, nie rób tak, ty szurze”.

„Mam nie patrzeć?”

„Nie, mam na myśli... Nie strasz tak ludzi”.

„To ty wtykasz nos w nie swoje sprawy, coppola” – oczy mrugają w twoim kierunku.

„Zapomnij, nieistotne”. (Uspokój się).

Tajemnicza para oczu bacznie śledzi każdy twój ruch.

„Tak!”

„Jesteśmy oczami, nie możemy się zamknąć... Gdy jedna para się zamyka, na jej miejscu pojawia się kolejna. Ha, ha!” – oczy stają się wielkie i złowieszcze.

„Nie czuję się skory do kontynuowania tej dyskusji”. [Odejdź].

„Jak chcesz!” – oczy lśnią w mętnej głębi za bramą.

„Jak mogę przedostać się przez tę bramę?”

„Na pewno nie tędy”.

„Brama jest całkiem zepsuta. Ktoś totalnie zniszczył panel dostępowy w wieży kontrolnej powyżej”.

„Żeby nie wpuścić łamistrajków?”

„Najprawdopodobniej, panie Niesamowity Śledczy. Intelekt ostry jak brzytwa! Ktoś powinien chyba napisać o tobie książkę”.

„Tak, ktoś powinien”.

„Oczywiście! Wspaniale! Skoro mała dziewczynka tak mówi, to absolutnie trzeba dopilnować, żeby tak się stało!”

Bardzo dobrze wiesz, że nie twierdziła, jakoby ktoś powinien napisać o tobie książkę. To ty poruszyłeś taki temat.

„Zapraszamy, ludzie! Czytajcie o niesamowitych przygodach gliny cud, co robi ciągle smród! Rozpracowuje najgorsze spiski, choć standard ma raczej niski. Ha, ha, ha!”

„Nie ma takiej potrzeby, to i tak nie w moim stylu”.

„Nie jesteś wykształciuchem, co? A to ci niespodzianka!” – oczy połyskują jasno w mroku pustki.

„Czy ty się ze mnie naśmiewasz?”

„O nie! Wykluczone! Kto by się ośmielił na coś takiego!”

„Czemu ktoś mógł to zrobić?”

„Pewnie jakiś robotnik portowy, który chciał powstrzymać tych wrzeszczących, zjebanych łamistrajków przed dostaniem się do środka. Chłopaki czasem panikują...”

„Pech. No to muszę znaleźć inny sposób”.

„Tak? Proponuję, abyś spróbował znokautować strażnika, który pilnuje przejścia nad nami. Ha, ha! To by było widowisko!”

„Jesteś tym obserwatorem z firmy, którego istnienie sugerowała Joyce?”

„Chciałbyś wiedzieć, jebańcu!”

„Tak, chciałbym. Bardzo”.

Oczy mrugają szybko. „Nie, nie jestem. Ha, ha, ha!”

„A możesz, proszę, mi nie ubliżać?”

„Jasne, zaszczana świnio! Ha, ha, ha!” – oczy mrugają szybko. „I nie, nie jestem jakimś pieprzonym »obserwatorem« na usługach pijawek”.

„Co ty robisz?”

„Patrzymy. Zaglądamy. Wypatrujemy. Obserwujemy. Łypiemy. Oglądamy. Spozieramy”.

„No dobra, na kogo albo na co patrzysz?”

„W tej chwili? Na ciebie! Ha, ha! Mamy na ciebie oko, uwierz mi!”

„A drugie oko mamy na tego potężnego, wrzeszczącego przywódcę łamistrajków. Cholernie podejrzany koleś”.

Nic nie mów.

„Co, mózg ci się wyłączył czy coś?” – prycha. „Nie rozumiem, jakim cudem udaje ci się cokolwiek zrobić. Ale to nieważne”.

„A tak, on. Najemnik udający robotnika, tak”.

„Poważnie? A niech mnie...” – prycha. „Wygląda na to, że nie jesteś zupełnie skończonym idiotą”.

„Masz coś przeciwko uczciwym robotnikom?”

„Uczciwych... Takiego wała. Rety, wystarczy spojrzeć na tego faceta!”

Coś dygocze w głębi twojego umysłu. Jakieś powiązanie ukryte wśród boleśnie odrętwiałych zakamarków mózgu.

„Nie wiem...”

„Spójrz tylko na siebie – Superposterunkowy w drodze do rozwiązania podejrzanej sprawy! Zdaje się, że potrwa to cholernie długo... Ha, ha!”

„Będę to musiał... przemyśleć”.

„Dalej, dalej mózgu myśliciela! Znajdź kilka wskazówek, dodaj do siebie fakty. Tak właśnie działa magia! Ha, ha!”

„Znaczy no... może faktycznie?”

„Czemu podejrzany?”

„Daj spokój, wystarczy na niego spojrzeć”.

„Szpiegujemy?”

„Dobra robota, Detektywie Tezaurus! Znasz kilka słów! Ha, ha, ha! Taa, szpiegujemy także”.

„Chwila, skąd wiesz, kim jestem i czym się zajmuję?”

„Witaj w pieprzonym Martinaise, świnko! Mamy na ciebie oko”.

„My, czyli kto?”