Rozmowa · Tajemnicza para oczu

Brak odpowiedzi. Tylko cisza czająca się w przepastnych głębiach ciemności za bramą.

„Hej, wracaj! Dokąd idziesz?”

„Jak cholera!”

„No... może?”

„Szczerze w to wątpię. Masz pomagać ludziom w rozwiązaniu sprawy prawdziwego przestępstwa. A nie bawić się w ciemiężącego tyrana, który każde wszystkich, jak mu się podoba”.

„O, ja tak nie robię... Chyba. O ile pamiętam”.

„W takim razie dopisało nam szczęście, prawda? Zaczyna mnie to naprawdę nudzić... Chyba pora na zmianę tematu”.

„Ale co jeśli naprawdę na to zasługują?”

„Czy nie od tego właśnie jest system sądowniczy? Zasady prawa opracowano i wdrożono nie bez przyczyny. Ale zaczyna mnie to nudzić... Pora na zmianę tematu”.

„Tak”.

„Nie wiem, czy to tak do końca trafne...”

„Wiesz, co zrobiłeś – nie próbuj temu teraz zaprzeczać”.

„Ja nic nie zrobiłem!”

„Okrzyk bojowy każdego gliniarza na świecie! Niczego nie zrobiliśmy, nie ma z nas żadnego pożytku! Ha, ha!”

„A dobra tam, nie zamierzam dać ci satysfakcji”.

„A niech to! A taką miał człowiek nadzieję. Czy w takim razie żarliwy glina chce zadać kolejne pytania?”

„Co masz przeciwko policji?”

„Nic, proszę pana – nic a nic! Proszę mnie nie aresztować! Jestem tylko biednym, uczciwym człowiekiem, który próbuje nie popełniać błędów. Ha, ha!” – sarkastyczny śmiech bez trudu przenika przez grubą bramę. Nic nie może go powstrzymać.

„Szczerze mówiąc, to nie pamiętam za dużo z tego, co robiłem”.

„Ostry przypadek wyparcia? A może to wpływ niekończącego się strumienia alkoholu, który lałeś sobie do gardła?”

„Może jedno i drugie?”

„Twoje życie brzmi jak niewiarygodnie wielkie spierdolenie. Coś w nim poszło naprawdę źle”.

„To musi być coś dużego, głębokiego i ważnego. Bo z pewnością nie jesteś jakimś zwykłym dupkiem unikającym faktu, że kręci się w kółko i rozpieprza wszystkim życie swoją wyrachowaną, egoistyczną arogancją!”

„Jestem przekonany, że historia twojego życia jest bardzo unikalna i nie stanowi przesyconej stereotypami powtórki zgranych pomysłów”.

„Nie chcę za bardzo rozmawiać o swoim życiu osobistym z głupim głosem zza ściany”.

„I bardzo dobrze! Nie jestem jednym z tych waszych głupkowatych speców od nerwic z Königsteinu, trzepiących kasę na niepokojach zwykłych miłych ludzi. Więc co teraz, panie Sensacyjny Szpiclu?”

„Myślisz, że tego nie wiem?”

„Mmm... Rozkosze istnienia. Nieustanna udręka i strach przed okropnymi rzeczami, o których nie ma się żadnego pojęcia, ale które potrafimy wyobrazić sobie tak szczegółowo. Ha, ha!”

„Dopóki nie nadejdzie zagłada i nie uwolni nas od wszystkich naszych cierpień”.

„Naprawdę całkiem ci odbiło, co? To zaczyna się robić nudne. Pora zmienić temat”.

„Dobra, dosyć już, czuję się od tego jeszcze gorzej”.

„Dobry plan, ten temat zaczynał mnie już trochę nudzić. Co następne w menu, Inspektorze Wyparcie?”

„Nie znasz mnie”.

„Oczywiście, mój ty cudowny kwiatuszku. Śmiało, odkryj swoją ekscytującą historię. Jestem przekonany, że okaże się jedyna w swoim rodzaju”.

„To zdecydowanie przez picie. Na pewno. Bez wątpienia”.

„Oho! Ciekawe, jaka przerażająca tajemnica kryje się za tą próba samozniszczenia”.

„Wyparcia...? No nie wiem”.

„Intrygująca tajemnica! Ciekawe, jakie straszliwe sekrety kryją się za tym mrocznym i złowieszczym woalem... Ha, ha!”

„W mordę, przepraszam. Byłem tylko ciekawy”.

„Ciekawy biseksualności czy po prostu ciekawy?”

„Yyy... biseksualności?”

„Taa, jasne”.

„Eee... No, dobra”.

„Hmm... No cóż, to prowadzi... do niczego. Zero zabawy i ekscytacji. Zaczynam się naprawdę nudzić. Może zmienimy temat?”

„Co? Nie rozumiem”.

„Typowe. Czym jeszcze mnie zadziwisz?! Na pewno nie swoim błyskotliwym intelektem gliniarskiego zbira”.

„Możesz przestać być takim dupkiem?”

„Ha, ha, ha, ha!” – za bramą odbija się echem głośny szyderczy śmiech.

„Dobra tam. Dupek”.

„Ha, ha! Dobra, przycisnąłeś mnie do ściany, panie policjancie. Strasznie to nudne... Może zmienimy temat?”

„Wiesz co? Dobra tam. Nie ma sensu irytować się jakimś przygłupem, który próbuje być dupkiem”.

„Dostanę się tam i cię znajdę, zapamiętaj to sobie!”

„Ha, ha! Dobra, powodzenia! Zaczyna mi się nudzić... Może zmienimy temat?”

„Pierdol się, koleś. Chodź i powiedz mi to w twarz”.

„Czy to jedna z tych homorzeczy, które ciągle wyłażą na światło dzienne?”

„Ach, oczywiście! To wszystko bardzo ważny element sekretnego homoseksualnego podziemia”.

„Wciąż nie jestem pewien, czy ono faktycznie istnieje...”

„Oczywiście, że nie, głąbie!” – zza bramy dobiega jęk. „Niewiarygodne”.

„Naprawdę?”

„Nie” – zza bramy dobiega jęk. „Jesteś tępym młotem, prawda?”