Rozmowa · Tajemnicza para oczu

„Racja. Przepraszam, nie... czuję się za dobrze od kilku dni”.

„Przepraszasz mnie po tym, jak to ja wyzwałem cię od najgorszych? A niech mnie – i kto tu jest dziwny?”

„Może jesteś jakimś... masochistą. Kręci cię upokorzenie i takie tam”.

„Może i tak? Nigdy się nad tym nie zastanawiałem”.

„Ha... Żyj i ucz się. Rusz w świat i rozkwitnij! Dowiedz się więcej o życiu! Tymczasem ja zaczynam się nudzić... Może zmienimy temat?”

„Nie. Jestem po prostu żałosnym ludzkim workiem i gównianym policjantem”.

„Yyy... może po prostu?”

„Trochę to nudne, nie sądzisz?”

„Skoro tak mówisz... W sumie nigdy się nad tym nie zastanawiałem?”

„Tajemniczy jesteśmy, co? Ukrywasz coś?”

„Tak. Moją tożsamość. Ha, ha, ha!”

„Jestem gliną, oczywiście, że to mój interes!”

„W rzeczy samej... O tak. Wiemy, kim jesteś, o tak! Możesz być o to spokojny”.

„Dobra, skoro nie chcesz potraktować sprawy poważnie, to spytam cię o coś innego”.

„Postaraj się nie zrobić sobie krzywdy, staruszku! Ha, ha!” – para oczu wpatruje się w ciebie szelmowsko.

„Dobry żarcik, stary”. (Zaklaszcz powoli, sarkastycznie).

„Dobre użycie sarkazmu, stary” – słyszysz cichy odgłos oklasków przepełniony szyderstwem.

„To nie jest śmieszne”.

„Ha, ha! Dla mnie to było wystarczająco zabawne”.

Zza bramy wygląda para przerażających niebieskich oczu. Ich spojrzenie jest bardzo intensywne, jakby chciały przeniknąć twoją duszę.

Przez szczelinę dobiega cię słaby, nieregularny odgłos oddechu. Niemal niesłyszalny, ale jest.

„Kto tam jest, do cholery?!”

Oczy mrugają szybko, Zdają się skupiać na obserwowaniu każdego twojego ruchu.

„Ha. Co za dziwak”. [Odejdź].

Oczy połyskują w ciemności za bramą.

„Halo?”

„Słyszałem cię” – zza grubej metalowej bramy dobiega nagle stłumiony głos.

O ja walę! Bezcielesny głos! Czyżby przeklęte fantazmaty pustki przybyły, aby dręczyć nas za zło wyrządzone w przeszłości?

Nie gadaj bzdur. To zwykły człowiek, pewnie jakiś robotnik z portu.

Ja pierdolę, zaraz nas dopadnie!

„Hej. Zadałem ci pytanie”.

„Ale masz, kurwa, pojebane oczy”.

„Jakby twoje były lepsze, funkcjonariuszu przekrwiony” – zza grubej metalowej bramy dobiega nagle stłumiony głos.

„Halo?”