Rozmowa · Tajemnicza para oczu

„Oczy. Oczy! Oczy są wszędzie, glino. Strzeż się”.

„Nie boję się ciebie”.

„Wszędzie tu jest tak wiele oczu, że nie jesteś nawet w stanie tego pojąć. Każda dziura, każda szczelina, każdy zakamarek – ktoś będzie przez nie zaglądał. Nie zdołasz uciec”.

Jak oni mieszczą się w tych wszystkich dziurach i szczelinach? To jacyś bardzo mali ludzie? A może to tylko... oddzielone od ciała oczy?

„Jakoś ci nie wierzę”.

„Widzieliśmy, jak mierzysz z broni palnej do małej, pyskatej dziewczynki. Jakim trzeba być szalonym draniem, żeby zrobić coś takiego? Cholera, co z tobą?”

„To jakaś bzdura, zaprzeczam wszystkiemu”.

„Nie, nie. To... to było... naprawdę pojebane. Poważnie, nie mogę uwierzyć, że jeszcze nie wyrzucili cię z roboty. Wszystko blednie w porównaniu z tym gównem...”

„Jest demonem błagającym o uwolnienie z tego padołu łez”.

„No już, to był tylko żart. Chciałem dać jej nauczkę”.

„Mamy cię na oku od jakiegoś już czasu. Widzieliśmy, jak wytaczasz się z hostelu – cały potargany i śmierdzący gorzałą”.

„Widzieliśmy, jak kopiesz skrzynkę pocztową. To głupie zachowanie, wiesz?”

„Widzieliśmy, jak rzygasz na tyłach hostelu, próbując dostać się do wisielca. Od razu widać, jaka z ciebie miękka faja”.

„I widzieliśmy też, jak zdjąłeś zwłoki na ziemię. Och, jakie wspaniałe postępy! Wstrzymajcie się z oklaskami, panie i panowie”.

„Uuuu, takie straszne. Każdy mógł to zobaczyć”.

„W porządku, chcesz więcej? Widzieliśmy, jak próbowałeś uderzyć pięścią tego dzieciaka. Dorosły facet, funkcjonariusz policji próbujący uderzyć zasmarkanego dzieciaka! Dzieciaka, na litość boską!”

„Przykro mi, sprawy... wymknęły się spod kontroli”.

„Tak? Często ci się to zdarza, funkcjonariuszu Ciężka Ręka? Prawdziwy z ciebie psychopata. Tego nie ukryjesz...”

„Należało mu się, kurwa”.

„Och! Jasne – wymyślaj sobie usprawiedliwienia dla swoich popieprzonych, podłych czynów. Prawdziwy z ciebie psychopata. Tego nie ukryjesz...”

„To była lekcja szacunku”.

„To początek, gliniarzu! Uważasz się za uczciwego i porządnego obywatela? Nie martw się, jeszcze cię dorwiemy... W końcu wrócisz do rynsztoka”.

„No dobra, trochę to podejrzane, ale nie jakieś strasznie złowrogie”.

„I tyle?”

„I widzieliśmy twoją próbę zestrzelenia wisielca z drzewa. To była... wyjątkowo imponująca porażka, jeśli wolno mi zauważyć”.

„Mieliśmy cię na oku od jakiegoś już czasu. I mogę powiedzieć ci jedno... Cholera jasna, kurewsko nudny z ciebie glina!”

„Wykonuję tylko swoją pracę”.

„Myślisz, że jesteś jakimś miłym, czystym i porządnym obywatelem? Nie martw się, jeszcze cię dorwiemy... W końcu wrócisz do rynsztoka”.

„Jak jasna cholera”.

„Udowodnij, pajacu”.

„Obserwujcie, ile chcecie, nie przeszkadza mi to”.

„Ha, ha! Nie zamierzasz brać nas na poważnie? Jeszcze zmienisz zdanie – i pożałujesz tego dnia”.

„Nie ma mowy, żebyś zmieścił się w tych wszystkich zakamarkach i szczelinach”.

„Eee... Co? Nie mówiłem... dosłownie – w tych wszystkich małych otworach nie ma poupychanych ludzi. Chyba to łapiesz, tak?”

„To o wiele nudniejsze, niż się spodziewałem”.

„Nudne?! To, że jesteś nieustannie obserwowany i osądzany? Nie umknie nam żadne z twoich działań, bo jesteśmy wiecznie czujni”.

„Och. Oczywiście, że rozumiem”.

„Jasne. Dobrze. Łapiesz. Obserwujemy cię i jesteśmy zawsze czujni. Nie umknie nam żadne z twoich działań”.

„Czemu mam się strzec?”

„Lepiej za mocno nie fikaj, bo ktoś ci może to oko wydłubać”.

„Kim jesteś?”

„Z twojej perspektywy... Jestem tajemniczą parą oczu! Buu!”

„Znaczy, ale kim jesteś naprawdę?”

„Nie twój interes. Uuu! Jaki jestem straszny!”

Ojoj. Wiesz, kto ma tutaj coś do ukrycia!?

Nie bądź cymbałem i to powiedz. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach. To się nie skończy dobrze.

„Jesteś jakimś zboczeńcem?”

„Nie. A nawet gdybym był, to nie robię niczego nielegalnego. Nie ma tu miejsca żadne przestępstwo”.

„Za kogo ty się masz, aby wyrażać się tak lekceważąco i krytykancko o czyichś prywatnych, idiosynkratycznych, wojerystyczno-erotycznych preferencjach? Kurwa mać. Cholerne świnie”.

„O rany, cofam to, co powiedziałem”.

„Robi się za gorąco dla ciebie? Ha, ha! Tak, uciekaj – znajdź jakichś prawdziwych przestępców”.

„Biorę na siebie odpowiedzialność oceniania intymnych zachowań nieznanych mi osób i zarządzania nimi”.

„Uwierz mi – to akurat wiemy. Mamy na ciebie oko. Nie potrafisz po prostu pilnować własnego interesu, co? Zawsze włazisz z butami w czyjeś życie, próbujesz zdominować jego działania, a nawet rozmowy”.

„Dokładnie. O to właśnie chodzi w byciu policjantem”.

„Czy aby na pewno?”

„No kurwa, jasna sprawa. Boże, tak! Ta władza!”

„Spójrz tylko na siebie, mój ty mały despoto. Założę się, że dyskryminowanie pozbawionych praw ludzi, którzy staną ci na drodze, sprawia, że poprawia ci się nastrój, i daje ci poczucie siły. Czujesz się dzięki temu taki męski”.

„Łatwo i wygodnie stanąć po stronie ignorantów, arogantów i wywyższających się, prawda? Ukryć się w miękkiej, bezpiecznej egzystencji postrzeganej wyższości, banalnej fantazji umysłu”.

„Wiemy, co zamierzasz. Obserwujemy każdy twój ruch. Bądź ostrożny i uważaj na siebie” – oczy nagle znikają z twojego pola widzenia i pozostaje tylko pustka unosząca się w luce między skrzydłami bramy.

„Taa, spieprzaj, zadufany w sobie, przemądrzały goblinie wyjęty z dupy!”