Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

W ogóle nie kulejesz. Jesteś po prostu sobą.

Jej ton jest niemal pełen rozczarowania tobą. Udziela ci reprymendy za to, że się przewróciłeś i uszkodziłeś sobie kolano.

„Zostałem postrzelony w nogę. Całkiem to było czadowe. Spodobałoby się pani”.

„To z powodu tej strzelaniny w mieście?” – pyta, nie odpuszczając. „Słyszeliśmy wystrzały z broni palnej. Takie odgłosy to tutaj żadna nowość, ale tym razem ich źródło było bliżej niż zazwyczaj”.

„Na Rue de Saint-Ghislaine doszło do wymiany ognia. Nie ma się czym przejmować, proszę pani”.

To nie tak, że tylko zostałeś postrzelony.

„Postrzelili mnie też w klatkę piersiową”. (Wskaż ją).

„Nie ma się czym chwalić, funkcjonariuszu”.

„To nic poważnego. Będzie żył”.

Czujesz ruch ścięgna w swoim lewym barku. I małą, ciepłą kropelkę krwi. To nic takiego.

„Mam do pani pytanie”. (Zakończ).

„Oczywiście. Mogę panu jakoś pomóc?”

„Drugiego strzału uniknąłem. Umiem też nie obrywać”.

„No cóż, gratuluję” – uśmiecha się.

„Trzeba było widzieć pozostałych. Wszyscy nie żyją”.

„Więc jest pan mordercą” – kiwa z powagą głową. „To chyba dobrze. Lepsze to... niż zginąć”.

„Byłem mordercą na długo przed tym, jak to się stało”.

„Tak” – kiwa z powagą głową. „Niewielu funkcjonariuszy MOR-u nie jest mordercami”.

Wiedziała, że nim jesteś, kiedy zabierałeś ją na Kraniec.

„Tak” – kiwa z powagą głową. „Nigdy nie miałam co do tego wątpliwości. Niewielu funkcjonariuszy MOR-u nie jest mordercami”.

„Nie jestem mordercą, a policjantem”.

„Tak, najwyraźniej pan nim jest” – kiwa głową. „Rozumiem, że tak to wygląda”.

„Większość policjantów to mordercy”.

„Tak, założę się, że nimi są. Przynajmniej ci dobrzy”.

Prychnij po męsku.

Tylko patrzy na ciebie, a jej spódnica sięgająca do połowy łydki powiewa na wietrze.

„Pewni ludzie zrobili mi krzywdę”.

„Wygląda pani na rozgniewaną. Czemu?”

„Niech pan na siebie spojrzy! Ledwo pan chodzi!”

„Jestem gliniarzem. Nie istnieję ot tak w tym świecie. Trwam pomiędzy życiem i śmiercią”.

„Tak jak wszyscy, w pewnym sensie. Nikt nie obrywa z tego powodu kulki” – stwierdza, machając lekceważąco ręką.

„Co się panu właściwie stało? Słyszeliśmy odgłosy wystrzałów dochodzące od strony miasta. Ich źródło było bliżej niż zwykle”.

„To nic takiego”.

„Nie wygląda mi to na nic. Wygląda na to, że nieźle pan oberwał”.

„Chciałem porozmawiać z panią o czym innym. O pani łodzi”.

„Funkcjonariuszu Harry, co się stało? Kuleje pan. Dlaczego pan kuleje? Wygląda pan paskudnie”.

„Funkcjonariusz, co się stało? Jest pan ranny. Dlaczego jest pan ranny? Wygląda pan paskudnie”.

„Funkcjonariuszu, co się stało? Kuleje pan. Dlaczego pan kuleje? Wygląda pan paskudnie”.

„Funkcjonariuszu” – kobieta w płaszczu przeciwdeszczowym stoi na nabrzeżu, przyglądając się wywróconej dnem do góry łodzi. Przy jej biodrze wisi miecz w pochwie.

Fabrycznie wyważany... Z bakelitu i stali nierdzewnej.

„Mogę w czymś panu pomóc?”

„Jak zawsze, jestem... Prawodawcą”.

„Więc awansowałeś na Prawodawcę?”

„Mężczyźni u władzy mają swoje dziwactwa. Wynika to z tego, że nikt nigdy nie wątpi w to, co mówią...” – macha lekceważąco ręką.

„Więc co pana tu sprowadza, panie Prawodawco?”

„Czyżby?” – pyta z kpiącym uśmieszkiem. „W Martinaise mamy wielu prawodawców, ale niezbyt wiele prawa”.

„Mężczyźni u władzy mają swoje dziwactwa” – stwierdza, machając lekceważąco ręką. „Co pana tu sprowadza, panie Prawodawco?”

„Mam pytania. Pierwsze: jak ma pani na imię?” (Przejdź dalej).

„Nazywam się Lilienne. Ludzie nazywają mnie wybieraczką sieci” – stwierdza, wskazując rybackie sieci. „Zdaje się, że mam chwilę, aby odpowiedzieć na kilka pytań. To pytanie było drugie, a nie pierwsze”.

Fakt. Ciągle trudno ci się połapać w swojej własnej sytuacji.

Spytaj ją o ten czadowy miecz. Przełamiesz pierwsze lody.

„Nazywam się Lilienne. Ludzie nazywają mnie wybieraczką sieci” – stwierdza, wskazując rybackie sieci. „Zdaje się, że mam chwilę na pytania. Jak brzmią kolejne?”

„Dziękuję”. [Odejdź].

„To zależy. Gdzie właściwie jesteśmy?”

„W rybackiej wsi. Na wybrzeżu” – stwierdza i rozgląda się. „To miejsce właściwie nie ma nazwy. Czasem mówią na nie... Illisible”.

„Czemu?”

„Znak na prowadzącej tu ulicy jest nieczytelny. Był taki już w czasie, gdy ta wieś powstała” – wyjaśnia, a wiatr podzwania jej kolczykami.

„Widzę, że nie opuścił pan jeszcze naszego malutkiego Martinaise. Wciąż pana wszędzie pełno” – stwierdza. „Jak jakiegoś międzynarodowego przedstawiciela prawa”.

„Mam kilka niedokończonych spraw do zamknięcia”.

„Tak, pewnie tak. W czym mogę pomóc, funkcjonariuszu Harry?”