Rozmowa · Lilienne Wybieraczka Sieci

Świetnie. Przypomniałeś jej o mężu.

Nic nie szkodzi, po prostu nie rozumie jeszcze, jak się załatwia takie międzypłciowe sprawy. Trzymaj tak dalej. W końcu pojmie.

„Podoba mi się pani. Ale boję się być blisko, bo jest pani kobietą”.

„W porządku” – stwierdza zdezorientowana. „Do czego pan zmierza?”

„Muszę być pijany. Pani też. Niech się pani ze mną upije na pijackiej randce”.

„Absurdalnie i dosadnie sformułowane stwierdzenie” – nie śmieje się. „Potrafi być pan zabawny. O co chodzi?”

„Alkohol umożliwia bliskość. Połączmy się”.

„Alkohol? Połączmy się? Chyba nie do końca pana rozumiem” – jej oczy zdradzają dezorientację.

„Niech się pani ze mną sponiewiera. Na randce. Pijackiej randce. Będzie miło, obiecuję”.

Wybucha śmiechem. „Świetna parodia. Naprawdę potrafi mnie pan rozśmieszyć. W czym mogę panu pomóc?”

Bierz się za picie! Niewyobrażalne, żeby kobieta zdecydowała się na seks z mężczyzną bez Al Gula w roli kierującego nimi mistrza ceremonii.

O, zdecydowanie tak. Czas zabrać się za picie. Istoty ludzkie nie umieją inaczej się rozmnażać. Nie po sześciu tysiącach lat kształtowania się opartych o hodowlę drożdży rytuałów godowych.

„Muszę dostać się na tamtą wyspę”. (Wskaż ją).

„To nie będzie problem. Mamy ciszę morską – a smoła właśnie wyschła” – wskazuje swoją łódkę przy pirsie. „Przed nami dwa dni stosunkowo słonecznej pogody”.

„Dziękuję. W takim razie popłynę tam pani łódką”.

Kiwa głową. „Proszę oszczędzać paliwo, dobrze? Właśnie zatankowałam, ale bak jest bardzo mały”.

„Co jest na tej wyspie?”

„Przed wojną były na niej jakieś fortyfikacje – komunardów. Działa przeciwlotnicze, zdaje się. Rozwalili je na kawałki podczas lądowania... Sama nigdy tam nie byłam – zawsze trzymam się od tego miejsca z daleka”.

Ona sama nigdy tam nie była... Kto więc był?

„A kto tam był?”

„Mój mąż miał w zwyczaju tam pić. On i jego kumple od flaszki. Zawsze uważałam, że to kiepskie miejsce na picie. Ludzie tam zginęli podczas lądowania – opowiadała mi o tym moja matka...”

„Setki. Może nawet tysiące...” – stwierdza, rozglądając się. „Czasem wybierają się tam dzieci – wiem, że to robią. Barkami. Mówię im, żeby tego nie robiły, ale i tak przywożą stamtąd stare łuski nabojów i tego typu rzeczy”.

„Które dzieci?”

„Bliźnięta” – wskazuje dwoje dzieci bawiących się na wybetonowanym placu. „Nie daj boże, aby zabrali ze sobą na tej rozklekotanej barce dziewczynkę”.

„Czy moglibyśmy zapytać bliźnięta o to miejsce, zanim tam popłyniemy? Nie ma pani nic przeciwko?”

„Proszę bardzo” – stwierdza, spoglądając na chłopców. „Mają dziwny sposób mówienia. Może wydobędą panowie z nich coś przydatnego. Mnie rzadko się to udaje...”

„Skoro pani nigdy tam nie była, to kto był?”

Zachowaj to dla siebie.

„Zawsze miałam wrażenie, że z tą wysepką jest coś nie tak...”

„Nic, same ruiny. Przed wojną były na niej jakieś fortyfikacje – komunardów. Działa przeciwlotnicze, zdaje się. Rozwalili je na kawałki podczas lądowania... Sama nigdy tam nie byłam – zawsze trzymam się od tego miejsca z daleka”.

„Powiedziała pani, że sama nigdy tam nie była. Skoro nie pani, to kto?”

„Mój mąż miał w zwyczaju tam pić. On i jego kumple od flaszki. Zawsze uważałam, że to kiepskie miejsce na picie. Ludzie tam zginęli podczas lądowania – opowiadała mi o tym moja matka...”

To zapewne jedna z wielu fortyfikacji wykorzystanych w ostatnich dniach rewolucji. W walce z siłami Koalicji, zanim zajęły miasto.

Rozgląda się. „Czasem wybierają się tam dzieci – wiem, że to robią. Na tratwie. Mówię im, żeby tego nie robiły, ale i tak przywożą stamtąd stare łuski nabojów i tego typu rzeczy”.

„Które dzieci?”

„Bliźnięta” – wskazuje dwoje dzieci bawiących się na wybetonowanym placu. „Nie daj boże, aby zabrali ze sobą na tej rozklekotanej barce dziewczynkę”.

„Jest coś, co powinienem wiedzieć, jeśli chodzi o drogę na wyspę?”

„No cóż – większość zatonęła. Jest pod wodą. To oznacza beton pod powierzchnią – beton, który dziurawi łodzie, gdy nie zachowa się ostrożności. Proszę podejść do wyspy od południowej strony – woda jest tam głęboka”.

Tak jest, pani kapitan.

„Dwa dni słońca? Dopiero co dostałem infekcji bakteryjnej”.

„Przykro mi to słyszeć. Niech się pan podleczy eterem, dobrze? Nie pojawia się tu zbyt wielu mężczyzn z MOR-u. Byłoby szkoda, gdybyśmy stracili pierwszego”.

Czadowe. Takie chwalenie się infekcją bakteryjną.

„Mogę pożyczyć pani łódź?”

„Jeśli obieca pan, że ją pan zwróci. I żadnych rys na kadłubie – właśnie pomalowałam ją na żółto. I żadnego picia na pokładzie” – zastrzega, mrużąc oczy. „I żadnych rejsów bez pozwolenia”.

„Oczywiście, proszę pani. Chodzi o jeden, góra dwa dni – to oficjalne policyjne sprawy”.

„Dobrze” – kiwa głową.

Kiwnij z uwagą głową.

Kurze łapki znikają z kącików jej oczu, gdy uśmiecha się do ciebie.

„A jak będę się chciał pobujać?”

„Przez takie pytania nie mam ochoty pożyczać panu mojej łódki. Na łodzi bujanie powoduje wywrotki. To jest łódź, na której pod żadnym pozorem nie ma miejsca na bujanie się, zrozumiano?”

„Tak, morze niedługo się uspokoi. Czuję to. Wiatr zaczyna wiać z południowego wschodu” – kiwa głową. „W czym mogę pomóc, funkcjonariuszu?”

Czemu tak bardzo obchodzą ją fale?

„Co pani tak ciągle z tymi falami?”

„Co łączy fale i rybaków?” – pyta, przekrzywiając głowę, i spogląda na morze. „Musimy być tam z nimi. Łowiąc, zarabiając na życie. Więc proszę je, aby miały mnie na względzie”.

„Ale zanim do tego dojdzie, mogę panu pomóc” – dodaje z uśmiechem. „Więc co chce pan wiedzieć?”

Zapomnij o falach. Trzymajmy się tematu.

Oczywiście. Czas na pytania!

„Fale zaczynają słabnąć... Niech pan spojrzy na te draństwa. Uspokójcie się. Uspokójcie się, dranie”.

„Tak, morze niedługo się uspokoi. Czuję to. Wiatr zaczyna wiać z południowego wschodu” – kiwa głową. „W czym mogę pomóc, funkcjonariuszu?”

„Funkcjonariusz Harry... Jest pan ranny. Dlaczego jest pan ranny? Wygląda pan paskudnie”.